Ale…

Kierowca Seicento jest winien – stwierdza rząd.

Nie jest winien – ripostuje opozycja. 

Cały przebieg zdarzenia możemy interpretować dowolnie, wystarczy zmienić kanał na taki, który emituje prawdę odpowiadającą naszym oczekiwaniom.

Zatem:

Samochody rządowe sygnalizowały dźwiękiem swoje uprzywilejowanie na drodze. Albo nie.

Za Seicento jechały inne samochody osobowe. Albo nie jechały, ponieważ w tym temacie narodowe media milczą.

Kolumna aut rządowych podążała blisko siebie, bo takie są procedury. Albo pierwsze z aut  oddalone było na dość długi dystans od środkowego wiozącego panią  premier. W każdym razie na monitoringu umieszczonym jakieś 500 metrów od miejsca wypadku tak to wygląda.

Na koniec o zdrowiu pani premier możemy dowiedzieć się tylko, że z dnia na dzień czuje się lepiej. I jest „coraz stabilniejsza”, jak napisał ironicznie jeden z internautów.

Rozpiętość informacji na ten temat też mamy w każdym razie sporą. Od potłuczenia, do złamania kości strzałkowej włącznie. Choć to ostatnie zdementowała dziś sama pani premier dziarsko maszerując przed kamerą w odwiedziny do rannego w wypadku oficera BOR, przebywającego w tym samym szpitalu.

Na stronie wPolityce.pl dziennikarz nie omieszkał pójść dalej. Wybiegł myślą ku przyszłości i stwierdził, że troskliwe odwiedziny miały miejsce we WTOREK. To, że dziś jest poniedziałek nie ma chyba najmniejszego znaczenia. Media rację zawsze mieć mają.

Zakończę sprawa, która przy innych dezinformujących informacjach wydaje się być drobiazgiem. W pierwszych symulacjach wypadku – jeden kanał pokazuje na całej ulicy Powstańców linię przerywaną. Inny – podwójną ciągłą. Jak jest naprawdę? Możecie przekonać się sami, wyszukując ulicę Powstańców Śląskich i uliczkę Elizy Orzeszkowej w którą nieszczęsny Seicento chciał skręcić – na mapach google.

Cóż, swego czasu serduszko WOŚP na kurtce posła tajemniczo zniknęło, czemu zatem nie mogą linie w symulacji To na pewno łatwiejsze.

A tak w ogóle to wszystkim tym wypadkom od pękniętej opony w prezydenckim samochodzie, przez rajd szalonego Antoniego po ulicach Torunia, aż po staranowanie pancernym (?) Seicento rządowego audi winien jest, według pana Błaszczaka były szef BOR Marian Janicki. Kuriozalne w tej wypowiedzi jest  to, że opuścił on szeregi BOR-u w… 2013 roku.

Miłego oglądania. Proponuję zamknąć oczy i nacisnąć guzik kanału losowo. I niech Los wybierze. Po 10 minutach czynność powtórzyć. Zdobędziecie wypadkowe średnie…. hmmm..  w tym kontekście to źle brzmi, zatem – przypadkowe średnie wszystkich wiadomości i faktów.

Malykub – gorąco dziękuję za zilustrowanie mojego posta

Wczoraj w godzinach porannych miał miejsce zamach terrorystyczny w Brukseli, stolicy Europy…

Świat wywrócił koziołka.

W pogodny wieczór 13 listopada 2015 roku wielu Paryżan wyszło z domów, by posiedzieć w kawiarniach w gronie znajomych, inni pospieszyli na koncert rockowy. Żadne z nich nie wiedziało, że robi to po raz ostatni.

Rankiem 22 marca 2016 roku wielu Belgów spieszyło metrem do pracy, wielu planowało lot, być może już w ramach przerwy świątecznej, może w interesach…

Dla mnie świat zmienił się dużo wcześniej. 11 września 2001 roku zaatakowano Amerykę. To był szok, tego nie spodziewał się nikt. Pamiętam, że oglądaliśmy sceny w których samoloty uderzają w Dwie Wieże, ludzie skaczą z okien, budynki osuwają się… mieliśmy chyba wtedy wszyscy wrażenie nierealności tych scen, tak jakby to nie działo się naprawdę, jak gdybyśmy oglądali film katastroficzny.

Córka mojej kuzynki była w Stanach jeszcze tydzień wcześniej. Innym samolotem, w innym dniu -wróciła do Polski. Pamiętam tę ulgę, bo mogłaby przecież być w tamtym samolocie i pamiętam strach – co teraz będzie. Spodziewaliśmy się wojny, jakiegoś kataklizmu totalnego. Nie nastąpił.

Ale przyszły kolejne ataki terrorystyczne. W Wielkiej Brytanii, w Hiszpanii.. I awaria prądu w największych miastach Stanów Zjednoczonych i części Kanady. I znów pojawił się strach. Obrazy w TV pokazywały tłumy piechotą opuszczające Manhattan, dymiącą elektrownię atomową. Wojna? Zamach?  Na szczęście okazało się, że to tylko gigantyczna awaria sieci i jakiś nic strasznego nie niosący pożar w elektrowni. Ale już się baliśmy. Baliśmy się tego co może nastąpić. Potem przycichło, choć gdzieś w tyle głowy błyskało czerwone światełko.

Osiem lat temu pojechaliśmy do znajomych mieszkających na stałe w Anglii. Jechaliśmy pociągami. Z Polski do Berlina, z Berlina do Brukseli, z Brukseli  Eurotunelem do Londynu. Zwiedzaliśmy po drodze stolicę Niemiec, stolicę Belgii. Jechaliśmy brukselskim metrem, siedzieliśmy pod budynkami Unii Europejskiej…  Chcieliśmy „dotknąć Europy”. To była piękna choć męcząca podróż.

Dobrze, że pojechaliśmy, zwiedziliśmy, zobaczyliśmy. Nikt nie czuł wtedy jeszcze zagrożenia. Podziwialiśmy międzynarodowe, egzotyczne, kolorowe tłumy w Brukseli, w Londynie. Człowiek w turbanie pełniący straż przy bramkach na peron Eurostaru  zobaczył słowniczek polsko-angielski w mojej ręce. -Polish? I like Polish – uśmiechnął się i zagadał do nas łamaną polszczyzną, o tym że studiował w Polsce i że tam mili ludzie mieszkają…  To był zwykły, sympatyczny człowiek. Teraz już nic nie będzie takie samo.

Nie czuję się bezpieczna w Europie, w Polsce. Nieprawda, że wojna, terroryzm nas nie dotyczą – tylko dlatego, że mieszkamy w małym, nic nie znaczącym kraiku na skraju Europy. Nie mamy żadnego wpływu na decyzje zapadające za naszymi plecami, ba, one pozornie nie mają z nami nic wspólnego. Kto mógł przewidzieć, że wściubienie amerykańskiego nosa w losy na przykład takiej Syrii, czy Iraku może wszystko zmienić? Dla świata, europejczyków, dla nas.  My na pewno nie.

Gdy słyszę naszych polityków z emfazą oświadczających, że Polska nie jest zagrożona, wiecie co, jakoś nie czuję się bezpieczna. Przed nami Światowe Dni Młodzieży.. zresztą, czy trzeba obchodów, szczytów, koncertów? Wystarczy tylko metro pełne ludzi, lotnisko, czy po prostu centrum miasta.

A wy, co sądzicie o tym? Czujecie się w Polsce bezpieczni? Czy ktoś może się jeszcze czuć bezpieczny?