Był na Żmudzi ród szlachecki… nie, to brzmi zbyt sienkiewiczowsko, zatem raz jeszcze rozpocznę: Działo się to dawno, bardzo dawno, w czasach, gdy do szlacheckich dworków ksiądz proboszcz zajeżdżał, aby nie mały koszyczek z kilkoma jajkami i wędliną, lecz wielki stół bogato zastawiony do wielkanocnego śniadania – poświęcić. Przygotowania więc do takiego poczęstunku były niemałe. Szynki i kiełbasy z ubitych świniaków wisiały już w wędzarni, baby z kopy nieomal jaj, wielkie jak góry, wyrastały w piecach, w makutrach z twarogu, masła, jajek i cukru ucierano w pocie czoła przepyszną paschę. Oczywiście jako jedno z tradycyjnych ciast wielkanocnych, upieczone już mazurki ozdabiano przepięknie, to  rodzynki, migdały i orzechy układając w przepiękne wzory, to rozpuszczoną czekoladą lub lukrem wyciskając wymyślne na mazurach napisy.

I o owych napisach, a właściwie o jednym nieszczęsnym napisie opowieść wysnuję.

Mojemu pradziadowi, który był wtedy uczniakiem oraz jego braciom niewiele od niego starszym, jako, że zdolności artystyczne posiedli, powierzono poważne zadanie ozdobienia mazurków, inwencję i sposób wykonania pozostawiając chłopcom. Nie wiedzieli o biedni rodziciele jak dalece w inwencji owej chłopcy się posuną. Bowiem, gdy ksiądz proboszcz końmi do dworu zajechał i stanął przed bogato zastawionym stołem, by skropić wodą święconą dary Boże i modlitwę przed rozpoczęciem uroczystego śniadania, odmówić, spojrzał, oczom nie wierząc, poczerwieniał cały z wściekłości, rękę ze zgrozą wyciągnął wskazując na stół i wycharczał: – Niee! Ja TEGO święcić nie będę!

Podążyli za wskazaniem wielebnego palca przerażeni mieszkańcy dworu, spojrzeli i zbledli jak jeden mąż. Na samym środku, pośród innych potraw, pysznił się olbrzymi mazurek czekoladowy z misternie  ozdobnymi, z lukru wykonanymi literami D. U. P. A.

Sługa Boży odjechał śmiertelnie obrażony na cały ubogi dworek szlachecki i jego mieszkańców, za profanację darów Bożych i jego świątobliwej osoby ośmieszenie. Winnych odnaleziono wciśniętych w sam najmroczniejszy kątek strychu. Tłumaczyli się wprawdzie, że nic zdrożnego na myśli nie mieli, że skrót to jeno od słów “Dzień Uroczystości Pańskiej Alleluja“, ale na nic się kulawe tłumaczenia zdały. Synowie szlacheccy dostali całkiem nieszlacheckie „kropidupum punktatum”, tak bolesne, że przez dni kilka jeść musieli na stojąco.

Przeminęły wraz z wiatrami historii dworki szlacheckie, monokle, gorsety, powozy… ale historyjka w rodzinie naszej przetrwała, opowiadana z pokolenia na pokolenie. Pozostał też, już w formie żartu zwyczaj ozdabiania mazurka wspomnianym napisem. Nikt go jednak na wszelki wypadek do poświęcenia w koszyku nie zanosił

NowRocky ; ) grafika malykub

Tak jak już pisałam, post ten powstał dawno temu, w zamierzchłej epoce Andrzeja Dudy. Zainspirowany został śledztwem jakie przeprowadzono w jednej ze szkół, gdzie na drzwiach toalety pojawił się napis “Andrzej Dupa”. Potraktowano wtedy ten bazgroł bardzo poważnie, Dyrekcja wręcz przeprowadziła śledztwo grafologiczne z użyciem zeszytów uczennic.

Dup… o pardon – Duda przeminął, ale nastał nam nowy (p)rezydent. I aż strach pomyśleć, co on mógłby zrobić widząc takie dictum na swój temat, skoro nawet zwykłe, acz niewygodne pytanie dziennikarza włączyło mu tryb kibola z dzielni. Lub co zrobić by mogli jego nadgorliwi podwładni. Władza bowiem krytyki nie lubi, a nadgorliwość może nie jest gorsza od faszyzmu, ale dużo jej nie brakuje. Szczególnie w tym snusowym przypadku.

Spokojnych dni kochani.

No to panowie lecimy:

-Program 500 plus – aby zachęcić matki Polki do rodzenia dzieci. Ale uwaga, ten nowiutki banknocik przysługuje dopiero na drugie dziecko, bo wtedy będzie to pierwsze dziecko i może sobie ludziska pomylą i doprodukują kolejne, żeby się jedynak samotnie nie wychowywał. Natomiast samotnym matkom z jednym potomkiem już rzucono propozycję, co by sobie jakiegoś męskiego żywiciela rodziny dokooptowały i rozmnożyły się z nim, dla poprawienia bytu przynajmniej swojego drugiego jedynaka. O pierwszym jedynaku ustawa milczy.

– Dla tych, którzy chcieliby pomnażać rodzinę, a mają z tym niejakie problemy natury zdrowotnej, jest propozycja. W zamian za wygaszany pospiesznie program In vitro, ładnie opakowana paczuszka, a w niej – kalendarzyk i termometr.

– Na wypadek jednak, gdyby nowa, kalendarzykowa metoda leczenia bezpłodności zawiodła, panowie u steru szykują już kolejną, mającą podnieść dzietność w Polsce metodę.

To pomysł dopiero lęgnący się w rządowych głowach, ale rozważyć go trzeba z całą powagą, której sytuacja wymaga.

Pigułka „dzień po” – ponownie na receptę. Przy takich kolejkach do lekarzy problem niejako załatwi się sam. Zanim receptę specjalista wypisze (o ile wypisze, bo klauzula sumienia czyha), to będzie już po problemie. Gdy się tak dobrze zastanowić, to problemy z dostępnością służby zdrowia staną się remedium na biedę. Co rok kolejne 500 złotych do portfela wpadać zacznie.

Brawo oni!

Oby Polska rosła w siłę, a ludziom żyło się lepiej!