Pozwoliłam sobie napisać taką małą nomen omen – par(r)afrazę – znanego wierszyka. ; )

KTO TY JESTEŚ?

Kto ty jesteś?
– Lech, Polonus

Jaki znak twój?
– Ksenofobus.

Gdzie ty mieszkasz?
– Między swemi

W jakim kraju?
– W POLSKIEJ ziemi.

Kogo kochasz?
– Honor! Boga!

A w co wierzysz?
– W Dekaloga!

…Co to znaczy?
– Zabić geja
bo nam Polskę
poniewiera!!!

Czego nie chcesz?
– Innych, obcych!

Czemu nie chcesz?
– ………….. yyy ………………………. 
…Won mi z Polski!!!

A tutaj wersja video-bloga, czyli vlog.  Zapraszam.  : )
Link do kanału YT  LENIWYM PIÓREM
…pozdrawiam zaglądających. 

PATRIOTYZM to stawianie dobra własnego kraju ponad interesy osobiste. To poczucie więzi emocjonalnej i społecznej z narodem. To wypełnianie podstawowych konstytucyjnych obowiązków obywatelskich. To obrona ojczyzny i wierność dla kraju, ale i dbałość o wspólne dobro także i o zdrowie innych obywateli, ekologia, przestrzeganie prawa, płacenie podatków…
Patriotyzm łączy się z szacunkiem dla innych narodów.

PATRIOTYZMEM natomiast nie jest: 
– strzelanie racami w okna
– palenie tęczowych (lub jakichkolwiek innych) flag
– demolowanie miasta
– podżeganie do przemocy wobec innych obywateli
– bicie ludzi, którzy nam się nie podobają, bo mają inny kolor skóry, narodowość, odmienną orientację, czy wyznanie…

Napisał mi się w związku z tym wierszyk. Ot, taki.

WIERSZYK O “PRAWDZIWYM POLAKU”
Przychodzi Polak do lekarza
Szczepienie?! Dystans?! Segregacja!!!
Wolność chcą zabrać! Upokarzać!
To spisek! Faszystowska nacja! 

Toczy się Polak na kebaba.
Na piersi orzeł, bo jest w modzie,
Polak z pradziada, bez Araba,
Żyda, czy Niemca w rodowodzie. 

Polak katolik, co w kościele
trzepie paciorek raz do roku,
ale po wódce, co niedzielę
pięścią zarządza w domu SPOKÓJ! 

Nie jest „tęczowym przebierańcem”
i dumny z tego jest szalenie.
On polonezem, polskim …tańcem?
Potwierdza polskie swe korzenie.

Polonez to? Nie Szopen może?
Nieważne, aby czysta była.
W obronie granic dopomoże
uchodźcy dziecko prać, czy Żyda.

On też gotowy bejsbol śmiało
ponieść za Polskę nie tęczową
i nie laicką, tylko białą,
za Katolicką! Narodową! 

“Pamięta” rok 44
ilością Kotwic polskość mierzy
ale nic nie wie, to nie żarty
za co na śmierć szli bohaterzy

Dlatego zamilcz głupcze.. banda
hailując – chamstwem, nie krwią broczy
mówi powstanka, pani Wanda
bandycie patrząc prosto w oczy. 

Pozdrawiam serdecznie.
…Jeśli jesteście dziś w Warszawie – uważajcie na siebie. I nie noście na szyi smyczek, czy łańcuszków, bo mogą posłużyć do duszenia Was.
Place budowy na szczęście ponoć zabezpieczone, kostka brukowa schowana. Tak jak i ławki, śmietniki, stojaki na rowery… i wszystko to co może „prowokować uczestników”.
Pięknego Dnia Niepodległości. : )


A tutaj wersja video-bloga, czyli vlog.  Zapraszam.  : )
Link do kanału YT  LENIWYM PIÓREM
…pozdrawiam zaglądających.

Wszak dopiero niedawno wstaliśmy z kolan i odbudowujemy Polskę w ruinę …yy to znaczy – z ruiny.

Może tym tłumaczyć należy organizowanie przez rządzących tego wielkiego święta jakoś tak niezdecydowanie, niepewnie, nieśmiało.

Miał być marsz i był marsz. Wielki, narodowy, pod wspólną, jak to przekonywał pan Morawiecki, flagą biało – czerwoną. A że tam i zielone flagi były i te czarne z ziemi włoskiej do Polski przybyłe, kto by tam się przejmował. Przecież najważniejsze, że wspólne, narodowe, patriotyzmem tchnące.

Szły więc przez stolicę  dwa marsze, a jakby jeden. Szli na przedzie rządowi notable i ich świta, szli dobijając do strefy buforowej Organizatorzy Naprawdę Rzeczywiści, szedł Kowalski z żoną i dziećmi i Seba w kominiarce z zapaloną racą, z której czerwony dym, symbol patriotyzmu na miarę obecnych czasów, snuł się nad Warszawą…

Były i okrzyki różnorodne, tak jak różnorodny w swej strukturze był marsz. Więc prócz „jeszcze Polska..” składano także Tefałenowi życzenia urozmaicenia pożycia intymnego, martwiono o prawa do poruszania się cyklistów, proponowano wprowadzenie do intensywnego użytku prostych narzędzi robotniczo – chłopskich.  Zastanawiano się również nad innowacyjnym ozdobieniem gałęzi drzew… W pojawiających się hasłach nie można nie zauważyć szczególnego upodobania skandujących do koloru czerwonego. Co przy dominującej kolorystyce dymów z patriotycznych rac stanowiło miłe w swej konsekwencji połączenie obrazu z dźwiękiem.

Na szczęście w wielu innych polskich miastach obchody nie obfitowały w tak ciekawe wydarzenia. Było spokojniej, mniej dymnie, bardziej prawdziwie biało – czerwono i radośnie.

Wyjątek stanowi tu Wrocław, gdzie gier i zabaw integracyjnych dostarczali mieszkańcom mili chłopcy w kominiarkach a były ksiądz, niczym prawdziwy wódz dumnego narodu niemiec.., przepraszam – polskiego, nawoływał do świętej wojny.

Wracając do Warszawy, w Marszu Niepodległości oczywiście nie maszerowali sami faszyści, naziści i patrioci wyklęci. To tylko cząstka całego święta, które było także radosnym przeżyciem dla wielotysięcznego tłumu Polek i Polaków chcących uczcić Święto Niepodległości.

Należy jednak pamiętać, że obrazek maszerujących rodzin z dziećmi, tak promowany przez rządzących, ma dwa oblicza. Bowiem zdarzały się wśród nich i takie rodziny, które ochoczo podchwytywały radosne okrzyki pseudopatriotów, i dumni ojcowie uczący swoje dzieci „patriotyzmu” przy pomocy haseł pełnych agresji, rasizmu, nietolerancji.

Staje mi przed oczami doskonale Wam zapewne znana, budząca dreszcze scenka z festynu rodzinnego w pewnej niemieckiej wsi.

Entuzjastami idei austriackiego malarza byli przecież zwykli Schmidtowie, Müllerowie, Braunowie…
Chichot historii? Mam wielką nadzieję, że nie zmierzamy jako kraj w tym kierunku. Skojarzenia jednak nasuwają się same.

Na razie jednak niech się święci nam stulecie odzyskania niepodległości. Oby trwała kolejne sto, dwieście, trzysta lat. Bez historycznych zawirowań i huraganów, w pokoju i tolerancji wobec innych poglądów, orientacji, ras.

Wszystkiego najlepszego – Polsko.