Od zamierzchłych czasów uwielbiałam Piwnicę pod Baranami. Chodziłam na piwniczne sobotnie wieczory, na koncerty, recitale, zarywając niejednokrotnie noce. Ot, młody był człowiek i odporny na drobną niedogodność braku snu  Kolekcjonowałam nagrywane z TV programy związane z kabaretem, do tej pory mam pokaźną kolekcję bezcennych, bo już nie do odtworzenia, nagrań. Osobiście udało mi się być jeszcze na 40leciu Piwnicy. Zdążyłam, ostatni raz na „starą” Piwnicę z Piotrem.

Pamiętam dzień Jego śmierci. Ciężko chorował od dłuższego czasu, ostatnio już w szpitalu. A jednak wiadomość , że nie żyje, wstrząsnęła mną. Wszystkie serwisy telewizyjnych wiadomości podawały tego dnia informacje o śmierci Piotra. Z trudem podniosłam się z tapczanu na którym odlegiwałam ostatnie tygodnie ciąży, złapałam kasetę video i nagrałam te wszystkie informacje i wspomnienia o Piotrze. Tak jak nagrywałam przedtem koncerty, recitale, benefisy. Potem była jeszcze relacja z Jego pogrzebu i film o Piwnicy. Wszystko to przegrałam wtedy na kasetę video, umieszczając króciutką komputerowo zrobioną czołówkę, z emocjonalnymi, od serca pisanymi słowami. Przeleżała na półce wraz z innymi, licznymi kasetami o magicznym kabarecie, wiele lat. Nastały czasy Internetu a wraz z nimi możliwość podzielenia się tymi skarbami. I tak część mojej pokaźnej dość kolekcji powędrowała „w sieć”, wrzucona tam przez mojego osobistego ślubnego męża.

Jakże ciepło mi się na sercu zrobiło, gdy ujrzałam kilka dni temu ten mój film sprzed 19 lat, z czołówką obrabianą na cudzie ówczesnej techniki, Amidze 600 W hołdzie Piotrowi Skrzyneckiemu, w 19 rocznicę Jego śmierci, umieściła mój film na swojej stronie facebookowej Piwnica pod Baranami. Dotarł tam do Nich dość okrężną drogą, przez  czyjąś stronę na You Tube.  Może to i błahostka, ale wzruszyłam się i poczułam jakoś tak… zaszczycona. Tyle emocji władowałam kiedyś w tą króciutką czołówkę, tyle smutku i poczucia straty, tak dawno to było, a przecież chwilka tylko upłynęła…

Nie byłam na pogrzebie Piotra. Leżałam wtedy już na porodówce z moją malutką, ukochaną, niedawno urodzoną kruszynką. Minęło 19 lat, kruszynka dorosła, zna większość piosenek, ballad, kompozycji i anegdot Piwnicy.  I słucha ich często razem z mamą.

Odszedł Piotr Skrzynecki,  dołączyło do Niego już kilku przyjaciół, ale Piwnica pozostała. Bo Piotr to znaczy opoka, na tej opoce powstał kabaret, i trwa nadal, niewzruszenie. Piwnica pod Baranami obchodzi w tym roku 60lecie swojego istnienia.

PRZYCHODZIMY, ODCHODZIMY

Przychodzimy, odchodzimy
leciuteńko na paluszkach
Szczotkujemy wycieramy
Buty nasze twarze nasze
Żeby śladów nie zostawić
Żeby śladów nie zostało
Miasta nasze domy nasze
Na uwięzi się kołyszą
Tuż nad ziemią ledwo ledwo
Jak wiatr mały to nie widać
A jak wielki wiatr się zdarzy
Wielka bieda puszczą cumy
Zatrzepocą się zatańczą
Miasta nasze domy nasze
I polecą w stratosferę
Przygarbionych w pustym polu
Bez oparcia bez osłony
Bez niteczki choćby coby
Przytwierdzała nas do ziemi
Wiatr nas porwie i poniesie
Za kołnierze podniesione
Porozrzuca gdzieś w przestrzeni
Nam to nic przeczekamy
A jak skończy jak ucichnie
To wstaniemy otrzepiemy
klapy nasze rączki nasze
Żeby śladu nie zostało
Od początku zbudujemy
Miasta nasze domy nasze
Sprzęty nasze lampy nasze
Żeby wiatr miał czym kołysać.

(Przepiękne słowa ułożył J. Jęczmyk, a kompozytorem muzyki jest sam Zygmunt Konieczny.)

„Jesteśmy wysepką w morzu bestialstwa, szarzyzny, głupoty, łajdactwa, cynizmu, nietolerancji i przemocy.”

Piotr Skrzynecki