Dziś będzie apolitycznie, pozytywnie, radośnie, ekspresyjnie i krótko

Córka zabrała mnie ostatnio na Festiwal Kolorów. Wiecie co to jest? Ja jeszcze dwa lata temu nie wiedziałam. Pomimo posiadania wspaniałej córki, odbiegającej w pozytywny sposób od ogólnie przyjętego szablonu „współczesnej młodzieży”, miałam wobec masowej, młodzieżowej imprezy obawy. Wiecie, zaraz wyświetlają się w głowie hasełka: alkohol, narkotyki, agresja… Taaa, obrzucanie się kolorowymi proszkami? A cóż to takiego?? Podejrzane, nader podejrzane Córka jeszcze wtedy pełnoletnia nie była, musiałam wyrazić zgodę na tę imprezę. Postanowiłam być matką nowoczesną, zaufać, że podejrzana impreza, to nie jest styl mojej pierworodnej – i wyraziłam.

Wróciło toto wraz z przyjaciółkami umorusane, szaro-kolorowe, zmęczone potwornie i przeszczęśliwe. A ja utwierdziłam się w zaufaniu do swojej pierworodnej

Od tamtej pory była już na takim festiwalu kolejne dwa razy, ostatnio zabrała także mnie. Uczestniczyłam w całej zabawie jako obserwator i fotoreporter, z pewnej odległości. I aparatu szkoda i astma niestety na pyły wszelakie zęby szczerzy. Żałuję, że nie mogłam być wśród nich, w samym centrum. I nieprawdą jest, że tylko młodzież uwielbia ten festiwal. Byli też tam ludzie w wieku nooo… moim.

Ekspresja, radość, szaleństwo barw, kartki z napisem FREE HUGS, atmosfera takiego hipisowskiego „Make love, not war” XXI wieku… Tyle, że bez protestów antywojennych. Sama, niesamowicie pozytywnie ładująca, zabawa.

Tylko sobie później westchnęłam, a w głowie fragment piosenki śpiewanej przez Kazimierza Rudzkiego w jednym z odcinków „Wojny Domowej” mi się wyświetlił.

Kiedy młodości mojej czasy sobie wspomnę
Kiedy tak zerknę do przeszłości mojej akt
Same trudności widzę tylko przeogromne
I bardzo rzadko jakiś promienniejszy fakt.

Dyrektor szkoły przypominał szefa sztabu,
Na sam już widok jego człowiek drżał jak liść.
Najprostsze sprawy były wtedy wielkim tabu,
Nie to co teraz, nie to co dziś.

Oni mają teraz życie
Całoroczny skoczny maj
Jak zmartwienia no to tycie
A poza tym wieczny raj….

Starzeję się, najwyraźniej się starzeję, skoro do głowy mi to przyszło.

A „Wojna Domowa” pomimo upływu lat,nie. I dla kolejnych pokoleń pozostaje w wielu aspektach aktualna