Tragedia rodzinna, ciężka, beznadziejna choroba kogoś najbliższego boleć potrafi dużo bardziej od własnego nieszczęścia. Wiem to dobrze. Jest w tym bezradność straszna, bezsilność patrzenia na cierpienie kochanej osoby, niemoc ulżenia, pomocy… I najczęściej pomóc wiele nie można, ale jeśli już się coś da, to robi się wszystko co we własnej mocy. Niektórzy tej mocy, tej takiej sprawczej mocy, mają dużo więcej.

Nie, nie uważam, by pani Witek trzymała męża na OIOMIE z powodu oszczędności finansowych. To są dla mnie tak daleko idące wnioski, że wykraczają poza (moją w każdym razie) skalę pojmowania. Choć.. jak najbardziej potrafię zrozumieć, że złość i frustracja nawarstwiająca się całymi latami do tej partii kolesiostwa, nepotyzmu, złodziejstwa i niesamowitej pychy – tworzyć może i takie obrazy. Na OIOMIE jest możliwość podtrzymywania funkcji życiowych przy pomocy respiratora, w hospicjum tego nie ma. Nie wystarczy tu również ZOL (Zakład Opiekuńczo Leczniczy), ponieważ wentylacja mechaniczna w jaką są te placówki wyposażone – nie wystarczy. Taka prawda. Inne możliwości.. nie wiem.

Cóż, OIOM to także jednak nadzieja, a hospicjum jest już kresem drogi. I nie to mnie tak naprawdę tu tak złości, że pani Witek z tej pomocy skorzystała, bo zakładam, że jest to kobieta zrozpaczona tragedią, chwytająca się jak każdy ostatniej drzazgi ratunku, by ratować męża, tylko niesamowicie wkurza mnie cała ta wokół tego otoczka.

„To lekarze decydują o sposobie leczenia, każdego pacjenta traktując indywidualnie” mówi pani Witek.

Taak? I tu przychodzi mi do głowy cały ogrom różnego rodzaju tragedii, gdzie ci lekarze pomocy nie udzielili, nie dlatego, że nie chcieli, tylko.. nie mogli. Nie było miejsca, sprzętu, możliwości.. A rodzina pozostawała ze wszystkim sama, potykając się z systemem i odbijając od pustych ścian. Mogłabym tu coś napisać o moim bracie, którego przypadek odbił się od takiej właśnie ściany braku możliwości.. ale nie, dam spokój…

Pani Witek, wie pani ilu całkowicie spoziomowanych niedołężnych seniorów, osób niepełnosprawnych, leżących, wegetujących, bez własnego oddechu, woli, czy choćby jednej myśli leży tak całymi latami w domach, gdzie wraz z nimi wegetują ich opiekunowie? Medycyna jest tu bezradna, ale mowy też nie ma o „indywidualnym” ich traktowaniu. Twierdzi pani, że nie jest osobą zamożną. Nie, w pani skali, pani nie jest. I nie będę tu przeliczać diet i emerytur, proszę sobie może jedynie uświadomić ile zapomogi dostają opiekunowie osób niepełnosprawnych. I co z tych groszy muszą swoim leżącym i nierokującym w żaden sposób rodzicom, dzieciom, czy dorosłym osobom z niepełnosprawnościami opłacić. Oni na cud nie czekają, bo go nie będzie. I to mnie złości, a nie pani osobista tragedia, nad którą się naprawdę pochylam. Bo brakło tu pokory i odniesienia do realności. Tak, wiem osobista tragedia zawsze przysłania wszystko inne. To bardzo ludzkie. Jednak… Może i pani Witek nikogo o takie, bezprawne działania nie prosiła, tak naprawdę to nie musiała, bo być może szpital złamał wszelkie procedury dla samego nazwiska tej pani. Bo choć nepotyzm był zawsze i wszędzie od kiedy ludzie zaczęli mieć coś więcej niż lepszą od kolegi maczugę z edycji limitowanej, takiej jego skali, z tak wyśrubowaną dozą pychy i… lęku przed konsekwencjami ludzi, którzy nie sprostają oczekiwaniom wobec TAKIEGO nazwiska z TAKIEJ partii, TAKICH koneksji na TAKĄ skalę… nie było chyba od czasu ustroju, który słusznie nam już przeminął, gdy wobec wysoko postawionych towarzyszy, no cóż, chodzono czasem na paluszkach podstawiając serwetkę pod upudrowany zadek, coby się ten zadek nie pobrudził.

Umarła kobieta, dla której miejsca na tym OIOMIE zabrakło. Nie wiedzielibyśmy o całej sprawie długiego pobytu męża pani marszałkini, choć była to tajemnica poliszynela, ale raczej na mikro skalę miasteczka, gdyby córka zmarłej sprawy nie nagłośniła. A przecież mąż pani Witek przebywa na tym OIOMIE od 2020 roku! Na oddziale, gdzie leży się maksymalnie kilka miesięcy, najczęściej tygodni. Czy tamta kobieta umarła dlatego? Lekarze nie wypowiadają się jednoznacznie, tak naprawdę tego nie wiemy. I zapewne nigdy nie dowiemy się niczego medycznie wiarygodnego. Lekarze tak naprawdę nabrali wody w usta. Czy mnie to dziwi? Absolutnie nie. Nie w tym państwie, nie przy tym rządzie.

Rzecznik Naczelnej Izby Lekarskiej, Jakub Kosikowski wystosował jedynie taką popierdół… takie oświadczenie:

„Do Naczelnej Izby Lekarskiej nie wpłynęło dotychczas żadne zawiadomienie o możliwości popełnienia przewinienia zawodowego przez lekarza z tego szpitala, w związku z czym NIL nie dysponuje dodatkowymi informacjami w przedmiotowej sprawie. Jeśli chodzi o relacjonowaną w mediach długość i zasadność pobytu, jest to kwestia proceduralna, która powinna być sprawą do wyjaśnienia między szpitalem a płatnikiem – czyli w tym wypadku NFZ” ..Oczywiście, że nic nie wpłynęło. I na tym zapewne się z tej strony skończy.

OIOM jest miejscem specyficznym, leżała tam kiedyś moja Mama, leżał i potem Ojciec. Krótko. Oboje byli lekarzami, ale znaleźli się tam, nie dlatego, że byli lekarzami, tylko dlatego, że jest to Oddział Intensywnej Opieki Medycznej, który służy ratowaniu życia. Im go nie uratowano, może dlatego, że to ciężka droga zawodowa, ta zawodowa choroba wszystkich lekarzy i pracowników medycznych – przepracowanie, potworna odpowiedzialność, związany z nią stres, obciążenie organizmu poza skalę możliwości, a nie chęć „nachapania się” (jak czesto czytam na temat wielogodzinnych, niekończących się dyżurów) wepchnęła ich w to piekło. Bo OIOM to nadzieja, ale i przedsionek piekła. Kto z niego wyjdzie, wygrywa. A kto nie może tam nawet przebywać, bo miejsca zabrakło, nie ma i tej szansy.

Witek zapowiada wystąpienie na drogę prawną wobec dziennikarzy, którzy ujawnili sytuację zdrowotną jej męża.  Do sytuacji zmarłej kobiety w żadnym ze swoich wpisów i wypowiedzi nie nawiązała.

Życzę pani, z całego serca, by pani mąż wbrew wszelkim złym rokowaniem naprawdę wyzdrowiał. To z czym się pani boryka jest straszne.

Ale życzę również spojrzenia na drugiego człowieka tak po prostu, zwyczajnie, a nie przez pryzmat stanowiska, koneksji i władzy.

Bo pani ból nie jest lepszy od ich bólu. Każdy jest taki sam. 

Do słów tak oburzonego „nagonką” pana Kaczyńskiego na temat tej sprawy; tego Nadpierwszego Najważniejszego Pacjenta Bez Żadnego Trybu przeróżnych medycznych oddziałów, dla którego szpitale kilkukrotnie stawały na głowie.. się nie odniosę. NIC nie napiszę Nie warto.