Taaa… To oczywiste. Tak zwani “obrońcy życia” nieodmiennie troszczą się jedynie o życie płodowe. Zresztą „troszczą się” nie jest tu chyba właściwym słowem. Owa “troska” nie dotyczy komfortu życia ciężarnej, nie „troszczą się” o samotne przyszłe matki żyjące w biedzie, nie dbają też o dostępność do dobrej opieki medycznej, ani do badań prenatalnych, które bywają kluczowe w ratowaniu  tegoż życia w łonie matki. 

22.10 nielegalnie wybrani sędziowie Trybunału nieKonstytucyjnego, nielegalnego pis-tworu, orzekną
w sprawie „planowania rodziny, ochrony płodu ludzkiego
i warunków dopuszczalności przerywania ciąży” -w przypadku ciężkich wad genetycznych płodu. Trybunał nieKonstytucyjny ma stwierdzić, czy jest to zgodne z art 30 Konstytucji RP. Czyż to nie paradoks? 

Oto jak brzmi Art. 3o Konstytucji RP
Przyrodzona i niezbywalna godność człowieka stanowi źródło wolności i praw człowieka i obywatela. Jest ona nienaruszalna, a jej poszanowanie i ochrona jest obowiązkiem władz publicznych.

Przepraszam Was, ale zaklnę. Cholera jasna! Czy ten nierząd kiedykolwiek okazał żyjącym osobom niepełnosprawnym “poszanowanie”? Gdzie jest ta “ochrona” i “godność”? W DPS-ach? W Domach Opieki? W hospicjach? I nie mówię tu nawet o warunkach panujących w tych placówkach, bo bywają naprawdę różne, tylko o hipokryzji rządzących, których zupełnie nie interesują chorzy i niepełnosprawni, a obchodzi ich tylko lizanie, przepraszam, butów Kościołowi. Jest tyle do zrobienia, by poprawić byt osobom niepełnosprawnym i ich opiekunom, tyle możliwości, które leżą jedynie w gestii rządzących. Tylko, że to wymaga pracy, generuje koszty i nie daje korzyści.
To Kościół i środowiska tzw. pro-life, rozliczacze cudzych sumień, są motorem tych niehumanitarnych działań, tych zakusów na prawa kobiet.
A klęczący, udający świętszych od samego papieża rząd, robi co może by dla słupków poparcia się im przypodobać. Za jaką cenę?!

W roku 1992 ganiałam zbierając podpisy pod petycją o referendum w sprawie zmiany przepisów aborcyjnych. Rzecz jasna referendum zablokowano, bo (wtedy) jego wynik był oczywisty. Ludzie nie chcieli zmian. Tych, którzy ruszyli obecnie nietknięte od 1993 roku guano w postaci tak zwanego kompromisu aborcyjnego “obchodzi” (?) godność i poszanowanie zarodka, a w …głębokim poważaniu mają godność
i poszanowanie tych, którzy już się urodzili. Godność samej kobiety, której zabiera się  prawo do decydowania o sobie też ich nie interesuje. 

Wiele razy tu, na swoim blogu pisałam o hipokryzji anti-choise. 
Jest tyle już urodzonych, którym potrzebna pomoc.
Tyle matek zmagających się z opieką nad swoimi chorymi, niepełnosprawnymi dziećmi. Łatwiej opowiadać o „cudzie życia” niż faktycznie realnie pomóc, prawda?
Obrońcy „życia poczętego” może odwiedzicie DPS-y, Domy Opieki, hospicja, mieszkania osób niepełnosprawnych i ich opiekunów? Tyle tam cierpienia i walki z losem.. Czasem o każdy krok, uśmiech, czy nawet oddech.
Czemu tam was nie ma? Może pomożecie, dźwigniecie trzydziestoletnią panią Agnieszkę, żeby ją przebrać, bo matce przeciążony latami opieki kręgosłup ogranicza ruch? Pomożecie w zabiegach higienicznych pana Adama? Wymienicie worek stomijny pani Katarzynie? Zostaniecie na noc u mamy pani Elżbiety, żeby po raz pierwszy od lat przemęczona, stara matka mogła się wyspać? 
Dorosłe dzieci i ich opiekunowie potrzebują pomocy. To też jest „życie”. Prawdziwe, czujące. W DpS-ach, Ośrodkach opiekuńczych, hospicjach, mieszkaniach… wegetują życia – ciężko chore, niepełnosprawne, bezsilne. Ale – już urodzone.

Pozbawienie kobiety prawa wyboru, NAKAZ urodzenia chorego dziecka, 
zmuszenie jej by patrzyła na jego śmierć lub wieloletnie cierpienie jest zwykłym okrucieństwem. 

I pamiętajmy, że możliwość przeprowadzenia aborcji nie oznacza, na bór szumiący jej przymusu! WYBÓR jest tu słowem kluczowym, którego fanatycy nie chcą widzieć. To kobieta musi decydować, bo to na jej barkach spocznie opieka.
24 godziny na dobę, przez siedem dni w tygodniu przez całe jej lub jej dziecka życie.

Trybunał nieKonstytucyjny ma “podjąć decyzję” powołując się na konstytucję. Toż to tak absurdalne jak słynne jabłka pana Karczewskiego, jak całość działalności tego nierządu. “Wyda wyrok” taki jakiego będzie oczekiwał Nadprezes. Niespodzianek obawiam się, może nie być.
A ponieważ powodem terminacji ciąży w dziewięćdziesięciu kilku procentach, w każdym razie w naszym kraju, są ciężkie wady genetyczne płodu –  z dniem 22.10 aborcja w Polsce de facto może zostać zakazana.

Czemu nierząd w czasach pandemii zajmuje się zakazem aborcji?
Nie ma respiratorów od handlarza bronią, nie ma miejsc w szpitalach, brakuje lekarzy i personelu medycznego, umierają ludzie, umiera coraz więcej ludzi. Na covid-19 i z powodu braku opieki medycznej. Tymi osobami nierząd się nie zajmie, pozorując jedynie tę swoją „walkę” z pandemią. 

To czarny tydzień dla Polski, choć nasz kraj jest za sprawą rządzących od paru już lat w czarnej…
W poniedziałek zaprzysiężono niejakiego Czarnka na Ministra Edukacji. Tego Czarnka, który głosi, że osoby lgbt „nie są równi ludziom normalnym„, a kobietę sprowadza do roli siły rozrodczej, reproduktorki. Minister EDUKACJI! 
Wczoraj ten pseudoTrybunał miał zdecydować o ważności sprawowania urzędu Rzecznika Praw Obywatelskich przez Adama Bodnara. W ostatniej chwili, podobno z powodu choroby jednego z sędziów, posiedzenie odwołano. 
W czwartek bezprawny Trybunał zajmie się pozbawieniem kobiet praw o samostanowieniu. 

Jak te wszystkie działania nierządu mają się do artykułu 30 Konstytucji o: zasadach ochrony godności człowieka, do jego wolności i praw?!

… A kobiety nie wyjdą teraz na ulicę. W każdym razie nie en masse. Protest samochodowy, protest internetowy, protest plakatowy – to wszystko co możemy obecnie tak naprawdę zrobić. Wku*w rośnie.

————————————-

Już po nagraniu filmu na vlogu zdarzyła mi się dyskusja z pewną panią. Pani twierdziła, że „nie widzi tu żadnej akcji Kościoła w sprawie zakazu aborcji”. Na mój komentarz, że przecież Kościół prze do całkowitego zakazu aborcji od czasu podpisania konkordatu i że to Kościół w 1993 roku wymógł tzw. „kompromis aborcyjny” i że cały czas dąży do tegoż zakazu mając wielkie poparcie obecnego rządu w każdym aspekcie.. pani nie dała się przekonać, twierdząc że „kompromis został zawarty i nie uważam, żeby Kościół to chciał ruszać”. Nie bawiłam się w dalszą polemikę, tylko przytoczyłam garstkę przykładowych wypowiedzi.

– Abp Gądecki: „Aborcja ze względu na ryzyko choroby dziecka to dyskryminacja”.
– Abp Dzięga: „Zakaz aborcji eugenicznej to minimum działań, które należy podjąć!”
– Rzecznik Episkopatu ks. Paweł Rytel-Andrianik: „Kościół popiera wszelkie inicjatywy zmierzające do ochrony życia”. 
– Ten sam rzecznik: „Biskupi popierają inicjatywy zmierzające do ochrony życia od poczęcia.” 
– Apel Prezydium Episkopatu ws. zatrzymania aborcji eugenicznej:
„Serdecznie prosimy wiernych o modlitwę w intencji ochrony życia dzieci nienarodzonych. Apelujemy do wszystkich parlamentarzystów, aby uszanowali prawo do życia każdego człowieka i przyjęli obywatelski projekt ustawy >>Zatrzymaj aborcję<<”. 
– I na koniec papież Franciszek: „Kościół ma obsesję na punkcie aborcji, małżeństw gejów i antykoncepcji.”

Pani nadal nie widzi problemu. Cóż…

———————————————————————————————————-

Trzymajcie się zdrowo w tym ciężkim czasie.
„Pozdrawiam” nabiera ponownie dawnego znaczenia.
Zatem – pozdrawiam. Serdecznie.

A tutaj wersja vide-bloga, czyli blog. Zapraszam. 
Link do kanału YT  LENIWYM PIÓREM

Na koniec zaczęto porcjować  świeże powietrze, odmówiono korzystania z windy, prysznica, wydzielono godziny wyjścia i czas na papierosa, wygoniono dziennikarzy i odłączono 24 godzinną kamerę TVN-u, która była tu przez cały czas za zgodą matek oraz zabroniono korzystania z sali z telewizorem. Opustoszał hol, matki i ich niepełnosprawne dzieci zostały same, praktycznie odcięte od świata, bez – tak je przecież motywującego, poparcia z zewnątrz..

Sposób w jaki postąpiono z protestującymi to wzorzec z czasów dawno minionych. Cała ta retoryka, którą przez czas trwania protestu posługiwał się rząd nasuwa takie same skojarzenia. Pogarda, próba złamania psychicznego poprzez szykany i ograniczenia oraz plugawe komentarze w sieci z opłaconych fejkowych profili. Niestety nie tylko z takich, bo część ludzi realnie istniejących postępowała podobnie. Nie mnie ich sądzić, ale często były to wpisy pełne jadu i kompletnego braku rozumienia tej sytuacji.

Pisano, że przywódczyni strajku jest bogata, zatem pazerna. Wyliczano wycieczki i pomalowane paznokcie. Pisano, że za dręczenie swoich dzieci matki powinny iść do więzienia i zostać pozbawione władzy rodzicielskiej. Obrzydliwych komentarzy pełnych niecenzuralnych i wstrętnych słów już przytaczać nie będę.

Nie wiem ile pieniędzy ma Iwona Hartwig i czy jest pazerna. Ale myślę, że te marne 500 złotych, jeśli nie jej nawet, to przydałoby się wszystkim tym matkom, które ledwo wiążą koniec z końcem. Choć dodałabym kilka innych postulatów, w tym taki, by opiekunowie osób niepełnosprawnych pobierający świadczenia mieli możliwość pracy zarobkowej, by dorobić choć na ćwierć etatu do domowego budżetu. Rząd proponował cewniki i pampersy, byle nie gotówkę, w wielkim strachu, że wydadzą te pieniądze  pazerne i nieodpowiedzialne matki na kosmetyczkę, czy hybrydowe paznokcie. Nie wziął zupełnie pod uwagę, że nie wszystkie osoby niepełnosprawne potrzebują wózków, cewników, pampersów i innych artykułów medycznych. Propozycja natychmiastowego bezkolejkowego dostępu do specjalistów i rehabilitantów natomiast, to absurd, musieliby ich bowiem chyba najpierw sklonować. W aptece bez kolejki? Wolne żarty. Osoby niepełnosprawne mają już przecież taki przywilej, a i kolejek w aptekach już raczej zwykle nie ma. To nie są, drogi rządzie czasy PRL, w którym mentalnie tkwisz, gdy stało się godzinami po watę. To nie te czasy. I co ciekawe rządu nie obchodzi w jaki sposób i na co pożytkowane jest przez rodziców „pincet plus”. Nie neguję przy tym, że wielu rodzinom jest  ta dodatkowa kwota realnie potrzebna, ale nie wnikają rządzący w rodzaj jej wykorzystania, natomiast bardzo się interesują na co ewentualnie wydaliby 500 złotych niepełnosprawni.

  Ten jeden marny postulat potraktowany został przez rząd jak bariera nie do przeskoczenia, jak sprawa honorowa, by nie ustąpić, choć o honorze raczej trudno tu mówić. Ustąpienie najsłabszej grupie społecznej było ponad siły rządzącej partii. Protest nazwano politycznym, ponieważ protestujących poparli posłowie opozycji, tu pozwolę sobie zacytować przeczytany gdzieś komentarz: „grzejąc się ohydnie w blasku ich sławy”. Nagłaśniano to jako oburzającą hipokryzję i ohydną zagrywkę polityczną opozycji. Zapomnieli posłowie PiS-u, jak to było podczas protestu w sejmie w 2014 roku. Jak zagrzewali wtedy do walki, pomagali, wspierali, szeptali do uszu zapewnienia, że gdy oni wygrają, to spełnią wszystkie postulaty i pomogą realnie, a nie tylko obiecywać będą jak obecny (wtedy) rząd.

  Po czterdziestu długich dniach protest został zawieszony. Nie przyniósł oczekiwanego porozumienia, ale spowodował, że o niepełnosprawności zaczęto mówić. Wielu ludzi po raz pierwszy w życiu dowiedziało się o problemach z jakimi borykają się ludzie niepełnosprawni i ich opiekunowie. Niepełnosprawność  stała się tematem medialnym. Opisywano, pokazywano, prowadzono wywiady. Ona sama i wynikające z jej powodu bariery wzniosły się na wyżyny bohaterstwa. Matki dzieci niepełnosprawnych, do tej pory nie zauważane, i w dużym stopniu ignorowane, stanęły w świetle fleszy.

  Nie zawsze była to uwaga pozytywna. Pisałam już o hejcie, ale chcę dodać coś jeszcze. Byłam świadkiem rozmowy jaka toczyła się z jedną z matek. Jej dorosła, niepełnosprawna umysłowo córka ma mentalność małego dziecka, ale niestety wagę i siłę dorosłej osoby. Cierpi przy tym na cukrzycę i zaburzenia łaknienia. Nie zawsze udaje się zdążyć z powstrzymaniem jej od chociażby wylania komuś soku lub złapaniem w łapkę jedzenia. Nikomu nie robi krzywdy, nie jest agresywna, wroga, czy niebezpieczna. Za każdym razem, gdy taka szkoda się wydarzy, a wierzcie, że nie jest to spowodowane brakiem opieki, jej Mama przeprasza i oferuje zwrot pieniędzy za poniesioną stratę, porwaną drożdżówkę, czy wylaną colę… Jeszcze nigdy nie spotkała się, by ktoś tego zwrotu zażądał. Ludzie traktują takie wypadki raczej w aspekcie humorystycznym, ale zawsze jest gotowa ponieść wszelkie koszty.

  I ta właśnie Mama usłyszała od pewnej pani, aktywistki i obrończyni demokracji, że w takim razie nie powinna z córką chodzić tam, gdzie są ludzie. Ba, uważa ona, że nie ma potrzeby mówienia społeczeństwu o problemach osób niepełnosprawnych, ponieważ ludzie nie chcą o tym wiedzieć…. Dla mnie, siostry nieżyjącego już niepełnosprawnego intelektualnie brata, brzmi to po prostu strasznie i stuka mi od kilku dni piłeczką pingpongową po wnętrzu czaszki. Jeśli ja to tak odebrałam, to jak czuć się musi ta Mama. Cios w tej wypowiedzi, propozycja faktycznej izolacji Jej i córki od zdrowego społeczeństwa tym cięższe są do przeżycia, że przyszły z najmniej spodziewanej strony.

  Wiem, że ludzi nie obchodzi, choć właśnie okazało się, że choć na moment (?), problemy osób niepełnosprawnych stały się przedmiotem rozmów, dyskusji, a nawet troski. To, że ktoś „sobie nie życzy” nie spowoduje, że magicznie znikną,  takie słowa generują natomiast chęć podziału. Już w pewnych kręgach stosuje się kategoryzację na białych i „kolorowych”, na katolików i „niekatolików”, na „lepszy” i „gorszy sort”… Mówienie o ludziach chorych JEST potrzebne, pokazywanie ich, JEST potrzebne. Dyskutowanie o ich problemach JEST potrzebne. Izolacja, ukrywanie i próba zapomnienia, to przecież to, na co skazywano takie osoby w  PRL –u. Ile widzieliście wtedy na ulicach osób niepełnosprawnych? Ile organizowano paraolimpiad, czy innych wydarzeń w których swobodnie mogli uczestniczyć? Szkoły integracyjne? Pochylnie dla wózków, windy… To wszystko było wtedy utopijnym marzeniem. Teraz PiS znów chce wtłoczyć chore dzieci w ramki przypisane im chorobą. Zabierać ze szkół, choć wiemy jak wielką mają, tak jak i każde inne dziecko, potrzebę przebywania wśród rówieśników i jak ważny jest to czynnik prawidłowego rozwoju.

A owa pani? Chcę wierzyć, że źle zrozumiała, lub źle zrozumiana została. Naprawdę chcę.

  Na zakończenie jeszcze zapytam. GDZIE była Kaja Godek podczas tego strajku? GDZIE byli „obrońcy życia poczętego” lecz już nie urodzonego? To pytanie retoryczne, ale znam już na nie odpowiedź. Przez czterdzieści dni nikt nic nie wspominał o przygotowaniach do ponownej batalii o zakaz aborcji w przypadkach ciężkiego i nieodwracalnego uszkodzenia płodu. Teraz, gdy strajk zakończony, już mogą. Zbigniew Ziobro, prokurator generalny zajął stanowisko w sprawie skierowania wniosku do Trybunału Konstytucyjnego. Oczywiście pozytywne. A profesor B. Chazan wraz z Ordo Iuris chcą ograniczenia dostępu do antykoncepcji. Dziś zaprezentowano projekt ustawy o gwarancjach wolności sumienia i wyznania. Wejście w życie tej ustawy oznaczałoby, że odmówić wykonania zawodu będą mogli nie tylko lekarze, ale również farmaceuci, felczerzy, pielęgniarki, położne, a nawet właściciele aptek i diagności laboratoryjni.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

Dziękuję stronie Farfotzle za możliwość wykorzystania grafiki ilustrującej post. Zachęcam do zajrzenia, warto

Słyszeliście, że ostatnio do sejmu trafił projekt ustawy o zakazie aborcji w przypadku ciężkiego i nieodwracalnego uszkodzenia płodu? Pan Adrian i pani Broszka, o Nadprezesie nie wspominając, już dawno wypowiedzieli się na ten temat, popierając projekt, bo „chronić należy każde życie”. Zatem obawiam się, że można powiedzieć – pozamiatane, ustawa zostanie zatwierdzona i przyklepana, nawet jeśli zamiast pani Broszki w międzyczasie nastał nam miłościwie panujący (?) nowy premier.

Nie jestem za aborcją, ale jestem za wolnym wyborem, szczególnie w przypadkach sytuacji opisanych powyżej. Bo to nie pani/pan premier, ani pan prezydent, ani całe to towarzystwo spod znaku tzw. pro – life takim dzieckiem chorym, czasem w stanie letalnym będzie się opiekować, nieraz 24 godziny na dobę, przez siedem dni w tygodniu, przez całe swe życie lub do końca jego – tylko matka. I to tylko ona ma prawo taką, czy inną decyzję podjąć.

PiS bardzo kocha dzieci, ale głównie te poczęte, bo dla już urodzonych nie ma pieniędzy na leczenie, rehabilitację, ośrodki opieki…

PiS bardzo chce by rodziły się wszystkie dzieci i te zdrowe i te chore i te umierające. Co jednak z nimi dalej, co z matkami tych dzieci, które jeśli otrzymują zasiłek pielęgnacyjny, a jest to zawrotna kwota rzędu od kilkuset złotych w porywach aż do tysiąca z ogonkiem, nie mogą pracować, bo zasiłek zostanie odebrany? A ta praca to czasem tylko chałupnictwo, by dorobić kilka groszy na życie, leki, jedzenie. Pamiętajmy, że często są to kobiety samotne, bo wielu tatusiów nie mogąc sobie poradzić z fizycznym i psychicznym obciążeniem – odchodzi. One poradzić sobie muszą.

PiS chronić chce każde życie, ale zabiera de facto możliwość głosowania, czyli podstawowe prawo obywatelskie, osobom niepełnosprawnym, niedołężnym i chorym – zabierając im w ramach zmian w ordynacji wyborczej możliwość głosowania korespondencyjnego.

W kampaniach pro – life, oprócz obrzydliwych krwawych banerów, których notabene eksponowanie w miejscach publicznych powinno być prawnie zabronione, występują urocze, uśmiechnięte dzieci z zespołem Downa. To ma przekonać przyszłych rodziców, że po urodzeniu wystarczy dać takiemu dziecku miłość i wszystko będzie wspaniale.

Oczywiście, miłość jak najbardziej dać należy. Ale chore dziecko potrzebować będzie także leczenia, rehabilitacji, specjalistycznych leków, sprzętu medycznego… a przede wszystkim ogromnej odporności psychicznej i fizycznej rodziców, a de facto często pozostawionej samej sobie matki. Pamiętać także należy, że zespół Downa, to tylko jedna z wad genetycznych płodu, owszem występująca stosunkowo często, ale nie jedyna. Pamiętacie tzw. „dziecko Chazana”? No właśnie. Sam zespół Downa też ma swoje lżejsze, cięższe i bardzo ciężkie przypadki. Przypadki w których dziecko nie chodzi, nie mówi, nie potrafi zasygnalizować potrzeb fizjologicznych. O takich przypadkach zespołu Downa organizacje (podobno) pro – life nie wspominają.

Gdy dziecko niepełnosprawne jest małe, mimo wszystko jest łatwiej. Chore dziecko budzi współczucie, chęć pomocy, jest inaczej przyjmowane w społeczeństwie. Łatwiej także dla niego o miejsce na ziemi. Gdy dorośnie następuje koniec edukacji, zatem i szans na przebywanie z rówieśnikami, zabierane zostają zasiłek rodzinny, rehabilitacyjny, inne świadczenia. Zupełnie jakby kończąc te 25 lat dziecko, bo jest to nadal dziecko – nagle cudownie wyzdrowiało.

Takie osoby nie kwalifikują się do przeszczepów. Znam także osobiście bardzo mi bliski niestety przypadek dorosłego upośledzonego u którego stwierdzono nowotwór jelita grubego. Owszem został zoperowany, ale potem jako, że z racji wieku był osobą nierokującą (ludzie z chorobami genetycznymi żyją zwykle krócej) po dwóch tygodniach od operacji z paprzącą się raną pooperacyjną, właściwie wprost z dziurą w brzuchu (!) został wypisany …do domu. I choć wiem, że w przypadku tego rodzaju nowotworu powrót do zdrowia jest naprawdę rzadki, to jednak mam pełną świadomość faktu, że pozbyto się z chirurgii „kłopotu”.

Opisałam przypadek bardzo ciężki, ale problem bywa nawet z leczeniem zęba. Refundacja z NFZ na pokrycie choćby małego ułamku kosztów leczenia, bo zabieg z wiadomych względów trzeba było wykonać w narkozie? Znajoma usłyszała: „Po co leczycie tym dzieciom zęby”?

Może dlatego, że to tacy sami ludzie jak my, ale dla niektórych to chyba nadal dzieci gorszego Boga?

Może zamiast zmuszać kobiety do rodzenia dzieci chorych, co w moim odczuciu jest nie tylko łamaniem ich praw, ale po prostu zwykłym okrucieństwem – zostawmy matkom prawo tego ciężkiego wyboru. A rząd niech zajmie się lepiej zmianą przepisów w kwestii możliwości pracy kobiet opiekujących się niepełnosprawnym potomkiem, ułatwieniem uzyskania praw do zasiłków, uwzględnieniem w prawie tego, że dziecko wraz z dorosłością nie zdrowieje nagle i nadal potrzebuje opieki, a jego matka prawnych rozwiązań olbrzymiej ilości problemów. Niech zajmie się ułatwieniem dostępu do leczenia, finansowaniem ośrodków opieki, których wiele utrzymuje się jedynie z darowizn. Jest na tym polu naprawdę dużo do zrobienia.

Ach gdybyż organizacje podobno pro –life tyle wysiłku co w swoje kampanie i protesty włożyły w organizację pomocy dzieciom już urodzonym i ich borykającym się nader często balastem ponad siły matkom – uwierzyłabym w ich dobre chęci. Może jakaś praca w dziecięcych hospicjach, zastąpienie choć na chwilę matki czuwającej przy dziecku 24 godziny na dobę, organizowanie i dotowanie ośrodków dla dzieci niepełnosprawnych… Rozmarzyłam się, wszak wiadomo, że łatwiej walczyć o życie poczęte, niż pomagać temu już urodzonemu.

Być może niektórzy z Was, moi drodzy czytelnicy znielubią mnie za ten wpis. Chciałam jednak przybliżyć aspekty o których wielu z Was szczęśliwie nie ma pojęcia. Moim celem nie było obrażanie kogokolwiek, tylko wyrażenie własnej opinii.

Trzeba pamiętać, że wejście w życie ustawy o zakazie aborcji w przypadku ciężkiego i nieodwracalnego uszkodzenia płodu postawi pod znakiem zapytania przeprowadzanie diagnostyki prenatalnej. Wielu lekarzy może obawiać się wplątania w dylematy nielegalnego przerywania ciąży.

O klauzuli sumienia i problemach z dostępnością środków antykoncepcyjnych napiszę w odrębnym wpisie, zapewne już w nowym, lepszym (?) 2018. Ale zaglądajcie, w okolicach świąt pojawi się kolejny post. I postaram się by pasował duchem do nadchodzących radosnych wszak dni.

 – – – – – – –  – – – – – – –  – – – – – – –  – – – – – – –  – – – – – – –  – – – – – – – 

Zachęcam do przeczytania tego artykułu. Opisuje dokładniej z jakimi problemami muszą zmagać się rodzice Dorosłych Dzieci. KLIK

Jednym ze wspomnianych przeze mnie placówek utrzymujących się z darowizn jest Ośrodek Wsparcia dla Dorosłych Niepełnosprawnych w Chorzowie.

Utworzone niedawno przez matkę dorosłej niepełnosprawnej  Stowarzyszenie Klucz – Stop Społecznym Wykluczeniom, do którego również należę, zajmuje się zbiórką funduszy także na potrzeby tego Ośrodka. KLIK

 – – – – – – –  – – – – – – –  – – – – – – –  – – – – – – –  – – – – – – –  – – – – – – –