Plecaka, ani gitary ze sobą nie wezmę.  Zwichrowany kręgosłup jęczy, że nie przeżyłby takiego obciążenia, zresztą na gitarze grać nie umiem, moje zdolności muzyczne ograniczają się do brzdąkania na odziedziczonym po dziadkach starym zakornikowanym pianinie (oby Szyszko go nie wytropił). Rozważałam zabranie tego instrumentu, ale problem z transportem zniechęca do pomysłu. Zatem tylko walizka na kółkach … i jadę.

Daleko od cywilizacji, gdzie diabeł mówi dobranoc i zasięg często gęsto nie dosięga.

Może i dobrze, bo ponieważ od lat dla zasady TV na wakacjach nie włączamy, odpocznę od prezesa, jego drabinki i mniej lub bardziej idiotycznych ustaw, totalnej opozycji i pana Adriana też.

Ponieważ jadę w pola i lasy, spróbuję ewentualnie wytropić córkę leśnika.

Zatem kochani moi czytelnicy, blogerzy, goście – do zobaczenia za dwa, a może, jeśli się uda pobyt przedłużyć, za trzy tygodnie.

Do widzenia Wam, canto cantare.