Uff, po ponad tygodniowym oczekiwaniu przyszedł zamówiony zapas karmy dla naszej Topci. Już myślałam, że przyjdzie mi się z nią dzielić zapasami makaronu. Psica głodna, bo przez kilka ostatnich dni obcinałam jej resztki racji żywnościowych. Ale wreszcie jeeest! Jest zapasik!

O świcie, gdzieś w okolicach bezlitośnie wczesnej godziny 9-ej, wypadł z windy kurier, krzyknął z daleka: Dzień dobry!, postawił pakę, krzyknął: Do widzenia! i uciekł do windy zostawiając mnie z 15 kilogramową paczką u stóp. 

Z tym kurierem od roku, przy każdej dostawie karmy, toczę boje, by wniósł mi ciężar do mieszkania zamiast wręczać w otwartych drzwiach windy, „bo mu winda ucieknie”. Za każdym razem mówię z przyklejonym kropelką landrynkowym uśmiechem – „to ja panu te drzwi windy potrzymam”. 

To nie są jakieś bardzo ciężkie paczki, ot marne 7 kg. Jednak przy mojej hmm.. ażurowej konstrukcji i kręgosłupie trzymającym się na słowo honoru stanowią spory problem.

Zatem tym razem, gdy pan zostawiwszy 15 kilo psiego szczęścia u mych stóp zwiał windą do nieba.. tzn na parter, w pierwszej chwili oniemiałam, w drugiej z zaspanej piersi wyrwało mi się w niebyt kurierski kierowane pytanie: Chyba pan żartuje. Dopiero w trzeciej dotarła do zaspanej głowy świadomość, że przecież koronawirus… No tak, kurierska ucieczka tym razem była w pełni usprawiedliwiona.

Rozebrałam w końcu tę pakę na korytarzu, wyjmując po jednej 2,5 kilogramowej paczuszce i nosząc po tej jednej sztuce do domu, wprost w objęcia ogoniastego szczęścia. Ufff.

Dałam radę, wszak potrzeba matką wynalazku.

I wiecie co? Jak ja bym chciała teraz móc się znów tak normalnie, zwyczajnie posprzeczać z kurierem o kwestię wniesienia paczki…

(*) poprzednie wpisy z NOTATNIKA dostępne na fb Leniwym piórem