Oczywiście „prokuratura i kuratorium skrzętnie badają sprawę”. Głos zabrali też posłowie, metropolita gdański i ministra edukacji narodowej. „Sprawa, która rozgorzała wokół szkoły w Kielnie, jest bardzo niebezpieczna” powiedziała Barbara Nowacka.
I owszem. Bardzo niebezpieczne jest pochopne ocenianie kogokolwiek i palenie go na stosie świętego oburzenia bez dokładnego zbadania okoliczności. 

W naszym kraju ważniejsza jest obrona krzyża niż człowieka. Może urażę tu ten sławny uczuć, ale nie widziałam nigdy takich protestów w obronie skrzywdzonego przez pedofila dziecka. 

Mam wrażenie, że religii w naszym kraju używa się jak tarana mającego zgnieść wszystko to, co nie mieści się w katolicko-narodowych ramkach, wszystko to, co jest po prostu inne. Bo to inne  przeszkadza wszak i w zdobywaniu i w utrzymaniu władzy.
To tak na marginesie.

Tymczasem nauczycielka zabrała głos:
„Wyrzuciłam cosplayowy gadżet od halloweenowego stroju, którym bawiły się dzieci, a następnie powiesiły go nad klatką chomika – w miejscu, w którym wcześniej wisiał zegar” – tłumaczyła.
Zapewniła, że jest neutralna religijnie. „Szanuję wiarę innych i w życiu nie wyrzuciłabym krzyża. Ścianka nad chomikiem byłaby w mojej opinii miejscem urągającym przedmiotowi religijnej czci. Jego miejsce powinno być wysoko, obok godła lub ewentualnie nad drzwiami. Jednak powtórzę: Ten przedmiot, który został powieszony przez dzieci, był elementem cosplayowego stroju” – zaznaczyła. Zdarzenie „jest nieporozumieniem, a politycy wykorzystują je do tego, żeby podbijać swoje interesy i pozycje”.

Oczywiście, że tak. Jak zawsze. A krzyż to taki nośny symbol, prawda?
Tyle że to nie był krzyż, tylko element halloweenowego stroju, który dzieci powiesiły nad klatką chomika – kto tu zatem tak naprawdę zbezcześcił symbol religijny?

W obronie krzyża, który krzyżem nie był, ukrzyżowano nauczycielkę. 

Do profanacji doszło natomiast (nie po raz pierwszy) nie w Kielnie, tylko na Jasnej, przepraszam Brunatnej już od dawna, Górze, którą oblegała pod patronatem, a jakże – rezydenta Batyra – pielgrzymka kiboli. Z racami, wrzaskami i wulgarnymi hasłami. Przeciw temu jednak żaden z tych święcie oburzonych profanacją cosplayowego krzyżyka jakoś nie zaprotestował.

Jak to już napisałam w notce o tejże wizycie na leniwopiórowym fanpage’u:
„To nie wiara w boga jest problemem, to wiara we własną nadwyższość i najniższość innych jest problemem. Historia zatacza koła i chichocze w kułak”.

Powiedzenie „krzyżyk na drogę”, dawniej oznaczające udzielenie komuś błogosławieństwa, życzenie szczęśliwej podróży i powodzenia – znaczy dziś coś zupełnie odwrotnego.
To tak na (kolejnym) marginesie.

I myślę sobie, że ci tak wrzaskliwi i agresywni obrońcy wiary sami własnymi rękoma przyczyniają się do jej upadku. A już na pewno do zachwiania wielowiekowymi fundamentami Kościoła.

I znowu nie będę poprawna, ani grzeczna i miła i wsadzę kij w mrowisko (ohoho przesadziłam,
aż tyle osób to mnie nie czyta).  
Kto chciał i mógł, obejrzał w tvn wstrząsający reportaż „Franciszkańska 3”. Kto nie wie o czym piszę – niech najpierw obejrzy, albo chociaż o nim poczyta, byle nie w „narodowych” mediach, błagam. 

Jan Paweł II, wielki Polak, ikona na której od jakiegoś już czasu powstawać zaczęły brzydkie rysy. Kiedyś plotki, potem nawet i coś więcej, ale mówiono „stary, schorowany człowiek, na pewno
o niczym nie wiedział”. No i bum, okazuje się, że we wcześniejszych latach wiedział na pewno
i będąc jeszcze całkiem młody, zatem na starość i niemoc zrzucić jego postępowania nie można. Będąc arcybiskupem w archidiecezji krakowskiej przenosił oprawców z jednej parafii na drugą,
z drugiej na trzecią… Tak. Karol Wojtyła kryjąc pedofilię, przenosząc katów na kolejne parafie umożliwiał im krzywdzenie kolejnych dzieci. Ks. Surgent przenoszony średnio co 1,5 roku! (Sucha Beskidzka, Lipnice, Jaworzno, Wieliczka, Żywiec, Salwator, Kiczora…) zaliczył mnóstwo parafii, wszędzie zostawiając ofiary. I Karol Wojtyła mu to umożliwił. A przecież to tylko jeden z księży.  Ks. Saduś przeniesiony przez Wojtyłę do parafii w Austrii, czy ks. Loranc (po odbyciu kary więzienia) przywrócony do normalnej pracy, potem przeniesiony do Chrzanowa jako  kapelan w szpitalu z oddziałem …pediatrycznym (!)

Są dowody. Zarówno akta SB udostępnione przez IPN, jak również dokumenty z krakowskiej kurii oraz zeznania świadków – ofiar księży. Tych dowodów, nie neguje ani wieloletnia przyjaciółka Jana Pawła II Anna Karoń-Ostrowska, ani również zaproszeni na debatę po emisji reportażu księża, ks. prof. Andrzej Szostek oraz ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski. Bo trudno je negować. A jednak..

Od ponad tygodnia po prawej stronie trwa gra polityczna, mająca pokazać, że do ostatniej kropli (waszej?) krwi bronić będziem dobrego imienia papieża Polaka. W sejmie podczas przepraszam za wyrażenie, kpiny (tak, kpiny, bo sejm nie jest od tego żeby przegłosowywać, czy ktoś był dobry, czy zły) z głosowaniem uchwały „w obronie dobrego imienia papieża” – grupowe fotki z obrazami Jana Pawła II. Każdego wieczora o 20:00 w (a jakże) tvp1 fragmenty jego archiwalnych homilii, aby ludowi przypomnieć i upomnieć, na fp tvpinfo codziennie kilka postów na zadany temat. Pan arcybiskup Jędraszewski (znany z krycia księży pedofilów) grzmi z ambony o „drugim zamachu na papieża”, małopolska kurator Nowak chce we wszystkich przedszkolach i szkołach wieszać portrety Jana Pawła II, by „budować wspólnotę Wielkiego Polaka”. A ambasador USA wezwany zostaje na dywanik MSZ „w związku z działalnością jednej ze stacji telewizyjnych”. PiS wyciśnie tę sprawę jak cytrynę, do ostatniej kropli i z pewnością przypomni ludowi przed wyborami, że mu zła opozycja zabrać chciała nietykalną świętość. Ale to już nie tylko gra polityczna, to farsa, którą niestety spora część wyborców kupi. 

Co do zwykłych, nie politycznych cywili…
Rozumiem, że prawda może boleć, potrafię zrozumieć, że ciężko ją przyjąć. Nie rozumiem natomiast agresji towarzyszącej jej negowaniu, ani co gorsza przejścia od tak do porządku dziennego nad krzywdą ofiar, krzywdą dzieci! I mam słówko zarówno do tych nadal wątpiących, jak i do prawicowych mediów agresywnie zaprzeczających przykrej rzeczywistości:

Skoro wszystko było tak pięknie, a tvn kłamie – DLACZEGO abp Jędraszewski odwołał dyrektora archiwum kurii krakowskiej po tym, gdy ten wydał zgodę na dostęp do dokumentów dziennikarzom TVN24 i klucze powierzył zaufanemu poplecznikowi?

DLACZEGO, gdy grupa historyków (prof. Robert Tyrała, rektor Uniwersytetu Papieskiego im. Jana Pawła wraz z naukowcami z UJ i Akademii Ignatianum) zgłosiła się do abp. Marka Jędraszewskiego i chciała stworzyć niezależną komisję, która miała zbadać archiwa krakowskiej kurii – Jędraszewski pomysł odrzucił? Przecież badania świeckich, poważanych historyków z pewnością wyjaśniło by rzetelnie całą sprawę. Bez żadnych już wątpliwości. Czyżby abp. nie chciał oczyścić Jana Pawła II z „lewackich zarzutów”? No ale prawicowe media nie mogłyby już wtedy grać argumentem o „ubeckich niewiarygodnych źródłach”, prawda?

Warto tu dodać, że papież Franciszek (omijając zresztą zręcznie bezpośrednią odpowiedź na temat Jana Pawła II) stwierdził jednak wprost, że  „kilkadziesiąt lat temu taki sposób postępowania był swego rodzaju standardem w Kościele. — W tamtych czasach wszystko było tuszowane. Do czasu skandalu bostońskiego wszystko było tuszowane”.

Tak, Karol Wojtyła był wielkim Polakiem

Wielu ludzi wierzyło przy tym w nadany mu mit świętości i wielu mimo odpadającej z ikony pozłoty, nadal wierzy, ignorując dowody i wypierając brzydką prawdę o nim. Bo to jest trudne. Wiem, że to trudne. Był chyba dla większości Polaków olbrzymim autorytetem, ikoną i świętym,
i to długo przed tym zanim został beatyfikowany.

Tak dla mnie również, kiedyś był wielkim autorytetem. Mimo, że z religią już od jakiegoś czasu było mi nie po drodze, czułam wielką dumę, że wybrano na papieża Polaka, chłonęłam w tym strasznym czasie jego słowa otuchy,  płakałam, gdy na placu św. Piotra padły strzały. 

Już jako osoba dorosła nadal ceniłam go i podziwiałam, i tak, przeżywałam, gdy umarł. Nie dziwię się tamtej sobie, ze śmiercią wielkiego autorytetu odchodzi wszak zawsze cząstka nas samych. Lecz powoli, o nomen omen święta naiwności, otwierały mi się oczy na rzeczy o których przedtem nawet nie pomyślałam – poglądy na antykoncepcję, czy aborcję, oczywiste zresztą u głowy Kościoła, a stojące w sprzeczności z moimi poglądami. 
/Stanowisko Kościoła i samego papieża w kwestii prezerwatyw w obliczu epidemii AIDS w Afryce, czy postulowanie w sprawie systematycznie gwałconych w Bośni kobiet, by… rodziły dzieci z gwałtów, były dla mnie szczególnie kontrowersyjne, choć dowiedziałam się o tym już po śmierci Karola Wojtyły./ Powoli i z trudem trwało w moim umyśle odbrązawianie pomnika. Aż do pełnej akceptacji prawdy.

Kim był Jan Paweł II dla Polaków w czasach okupacji Wielkiego Brata, gdy dusiliśmy się za Żelazną Kurtyną, mogą zrozumieć ci, którzy je pamiętają. Sam Kościół przybrał w tamtych latach ucisku pelerynę opiekuna i pocieszyciela (piszę tu „przybrał” o instytucji, nie o poszczególnych księżach) i w ten wizerunek wielu ludzi, w tym i ja wierzyło. A papież?

Polacy w tych ciężkich PRL-owskich czasach zawdzięczają mu wiele, i tego negować
nie zamierzam. 
…Zawdzięczają mu, podpowiada mi chochlik odpowiedzialny za wszystkie te moje ironiczne
i sarkastyczne wtręty w postach, także późniejszy konkordat, dający tyle władzy Kościołowi w Polsce. To tak swoją drogą.

Był Wielkim Polakiem. Ale, czy wielkość jednych czynów zmywa krzywdy uczynione ludziom? Dzieciom!
Stworzyliśmy ikonę, postawiliśmy na złotym piedestale (wyrażenie jednego ze wspomnianych księży). 

A teraz spadł. Wielu nigdy się z tym nie pogodzi…

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Tak sobie patrzyłam podczas niedzielnej Manify na protestujących w kontrze praw kobiet tak zwanych „obrońców” życia. Czy tak jak płodów bronią ci i im podobni „obrońcy” również krzywdzonych dzieci? Czy raczej zakrzykują ich płacz dla „dobra Kościoła”? 

W najbliższym czasie kolejny post, nieco lżejszy. Zaglądajcie.

Na dobry początek tweet Telewizji Trwam:
„Krytykujesz księży? A ile razy modlisz się za nich? Księża są blisko Pana Boga i mają innych do niego przyprowadzać – dlatego zło atakuje ich zdecydowanie mocniej!”
Taa.. Księża.. to w naszym kraju jakiś taki odmienny gatunek, któremu wolno więcej, lepiej i najczęściej bez poważniejszych konsekwencji.

W internetach można było niedawno zobaczyć filmik, jak to dwóch podpitych księży późną nocą wyprowadza z parafii trzy młode dziewczyny. Doszło tam do awantury i strona filmowana groziła wezwaniem stróżów prawa. Wyobraźmy sobie zatem hipotetyczną sytuację – na wezwanie pijanego księdza przyjeżdża policja. Co robi policjant?  Całkiem prawdopodobne że: 
+ Ignoruje stan upojenia alkoholowego urzędników pana B., 
+ nie interesuje go pełnoletność bądź nie towarzyszących im dziewcząt, 
+ natomiast spisuje nagrywającego, albo nawet zatrzymuje go „do wyjaśnienia”. 
To całkiem możliwy scenariusz. Niezależnie od ewentualnej winy drugiej strony, zachowanie księdza zapewne nie wzbudzi zastrzeżeń. Taki mamy w Polsce klimat, że cokolwiek niestosownego zrobiłby ksiądz, zarówno przedstawiciele prawa, jak i część społeczeństwa machnie na to ręką. Bo to… ksiądz. Policjant zignoruje, żeby nie mieć kłopotów, a zwykły obywatel, bo nie pozwoli mu na krytykę wiszący nad jego głową zwalisty cień “Autorytetu Kościoła”. Uwielbiam czytać komentarze, zawsze. Tu, pod wspomnianym filmikiem również było ciekawie. Zainspirował mnie szczególnie jeden: 
“No przecież to normalne, bo oni tak mają”. No właśnie to nie jest NORMALNE, a z pewnością być nie powinno. Reguły z których przestrzegania księża rozliczają swych parafian, dotyczyć powinny również ich, nieprawdaż? Ba, wręcz powinni świecić przykładem, a nie ot, „tak mieć”. Dopóki będzie przyzwolenie na uczynki, trącące obrzydliwą hipokryzją, to będą się te uczynki działy, tak zwyczajnie, jawnie. Niezależnie od tego, co w tamtej parafii  naprawdę się zadziało (parafia już wydała „stosowne oświadczenie”) ocena, że to „normalne” zaistniała. A przecież dla piszącej  to ten sam ksiądz, który w niedzielę na ambonie grzmi o pijaństwie i cudzołóstwie. I nic? Żadnej refleksji nawet? “Bo to ksiądz”? A jak wiadomo jakakolwiek krytyka przedstawiciela Kościoła jest natychmiast interpretowana i przyjmowana przez chętne uszy jako “atak na Kościół i wiarę”. Jeśli chodzi o to pierwsze, to cóż, Kościół sam sobie opinię buduje, skoro jego hierarchowie na najgorsze nawet czyny swoich podwładnych przymykają oczy, zamiatając problemy pod dywan. Kościół w rozumieniu ogółu społeczności wiernych natomiast, pozostaje w najlepszym wypadku bierny. Bo albo lekceważy albo nie wierzy. Zatem biernym przyzwoleniem bierze w tym niejako udział. Tak, milczenie to przyzwolenie.
Powinniśmy sobie natomiast uświadomić, że do „ataku na wiarę” powinni poczuwać się sami grzesznicy, nie ich ofiary i nie osoby które o tym mówią.

Idzie nowe. Afery z udziałem „sług Bożych” zaczęto nagłaśniać. Naruszono nareszcie tabu wielusetletniego milczenia. Co chwilę wypływają na powierzchnię kolejne skandale, a media chętnie podchwytują temat. Najświeższa, to sprawa ks. Andrzeja Dębskiego. Ksiądz Andrzej – rzecznik prasowy archidiecezji, wykładowca Wyższego Seminarium Duchownego, prowadzący program dla… dzieci “Ziarno” w Telewizji Polskiej  – wysyłał ohydne obsceniczne wiadomości oraz filmiki, również takie na których się masturbuje, do poznanej na fb kobiety. (Treści, z uwagi na ich pornograficzny charakter nie przytoczę, można sobie wygooglować, tylko radzę – nie przy jedzeniu). 

Kuria Metropolitalna zawiesiła księdza Andrzeja „w wykonywaniu powierzonych mu zadań w archidiecezji białostockiej” dopiero, jak czytamy w ich własnym oświadczeniu, „w związku z ukazaniem się informacji medialnych”. A gdyby informacje się nie ukazały? To.. co?
Sytuacja jest dynamiczna. Zgłosiła się kolejna kobieta, której ksiądz wysyłał podobne milusie wiadomości, a metropolita białostocki podjął już decyzję o pozbawieniu ks. Dębskiego prawa do wykonywania posług duszpasterskich i noszenia stroju duchownego. Ponadto „nakazał podjęcie terapii i pokuty w miejscu wskazanym przez Metropolitę Białostockiego”. 
Sam ksiądz zapytany dlaczego to robił, odpowiada, że… nie wie. Oburzenie jest powszechne, ale.. czytamy też w komentarzach:

– „A może to prowokacja? może komuś podpadł i teraz mści się na księdzu nikt z nas nie jest święty lepiej się pomódlmy.”

– „Ale przecież każdy człowiek ma prawo do fantazji seksualnych, to ich upublicznienie jest niemoralne.”

– „Kuriozalna kara, ksiądz też człowiek i ma swoje potrzeby, a krzywdy chyba nikomu nie wyrządził, co najwyżej naruszył dobre obyczaje.”

Naprawdę?? NIE.
(Ten ostatni komentarz ma swój ciąg dalszy, bo gdy na niego odpowiedziałam, pan się uaktywnił, potwierdzając jedynie schemat myślenia tu przeze mnie opisywany. Sprawa jest interesująco, acz niemiło rozwojowa, jednak to nie miejsce na nią.)
Ad rem – zatem i tu również  jak zawsze mamy tak powszechne – albo niewiarę, że czyn w ogóle był, albo umniejszanie jego wagi, albo wręcz obrzydliwe przerzucanie winy ze sprawcy na ofiarę.
Swoją drogą z jako feministka dodam tu jeszcze, że czy ksiądz, czy nie ksiądz, sytuacja jest już ohydna sama w sobie. Przecież te broniące sprawcy komentarze opierają się na twierdzeniu, że wysyłanie kobiecie wbrew jej woli widoczku penisa we wzwodzie, czy wulgarnych seksistowskich treści to nic takiego, bo “jest dorosła”, no i co tam odczucia ofiary, skoro facet ma taką potrzebę… Obrzydliwe.

Jest wiek XXI, dużo zmieniło się w postrzeganiu Kościoła i to nawet, paradoksalnie, w ciągu ostatnich kilku lat. Jednak w  wielu środowiskach usiłuje się usprawiedliwiać najgorsze nawet czyny ich przedstawicieli i broń borze szumiący – nawet nie próbuje ich krytykować. Parafianie potrafią wręcz bronić kapłanów oprawców, których wina została udowodniona, “bo to NASZ ksiądz”, posuwając się nawet, co jest najbardziej obrzydliwe, do ataku na osoby pokrzywdzone. Najgorsze, gdy takie postępowanie dotyczy dzieci.. Nadal wielu ludziom bardzo trudno wyzwolić się z takiego myślenia. Wszak przedstawiciel Boga nieść w sobie MUSI Miłosierdzie, Dobroć, Uczciwość, Pomocność… A jeśli fakty mówią inaczej? Tym gorzej dla faktów. Potrafię zrozumieć sam mechanizm wyparcia, bo to naprawdę jest bardzo trudne – przyznać, nawet przed samym sobą, że osoba, którą darzyliśmy olbrzymim szacunkiem, uważaliśmy za wielki autorytet i po prostu dobrego człowieka okazuje się być kimś zgoła innym. To boli,  burzy nasz światopogląd. Tylko, że jeśli zaprzeczamy faktom, udajemy, że nie widzimy, nie słyszymy, stajemy się w skrajnych przypadkach współsprawcami.

Niedawno odbiła się szerokim echem sprawa sióstr zakonnych z ośrodka w Jordanowie. Tym obrzydliwsza to sprawa, że zakonnice znęcały się nad osobami niepełnosprawnymi intelektualnie. W państwowych DPSach również dochodzi do takich przypadków. Czy jednak usprawiedliwia się czyny opiekunów świeckich bezradnością, przemęczeniem  niewątpliwie wyczerpującą i niewdzięczną pracą, jaką jest opieka nad osobami ciężko chorymi, niepełnosprawnymi? A jednak takie właśnie argumenty wysuwano w obronie sióstr. Bo to wszak zakonnice, osoby mające przyklejoną do habitu etykietkę miłosiernych opiekunek chorych i potrzebujących. Doprawdy, każda z powołaniem, każda to chodząca dobroć. Jak przed laty opiekunki Kory Jackowskiej w tym samym Jordanowie, jak niesławna siostra Bernadetta… Jak wiele innych, o których nie dowiemy się nigdy. 

 Wiele osób nie chce widzieć zła, nosi na sobie pancerz, przez który nie przenikają żadne fakty stojące w sprzeczności z tym w co CHCĄ wierzyć. Tak łatwiej, milej, spokojniej. W taki fałszywy sposób postrzega się rzecz jasna nie tylko księży, ale to właśnie księża mają w naprawdę sporej części społeczeństwa największy kredyt zaufania. Pobłażliwe machnięcie ręką na pijaństwo kapłana, czy obecność na plebanii kochanki to nakładanie na ten pancerz łat. Byle by nie przepuścił przypadkiem czegoś gorszego. A jeśli przepuści, jeśli pancerz zacznie pękać? Niektórzy lutują dalej, kładą łatę na łacie..

Łatwiej i wygodniej nie widzieć, nie słyszeć, nie mówić… Ale choć to czasem bardzo trudne – można, a wręcz trzeba to zmienić. 
Pijaństwo, Chciwość, Obżarstwo? Cudzołóstwo? Hipokryzja? Są gorsze grzechy.  Ale, wszak mogą wszystko. To taki nomen omen „syndrom Boga”.
Bo bezkarność to równia pochyła. Wprost do piekła, którym księża straszą,
a niektórzy z nich sami tworzą je swoim ofiarom.

 I do tego nawiązuje mój song „NIE MÓW NIKOMU”.
Tekst napisałam już dawno i już kiedyś miałam zaszczyt przedstawić go w Krakowie na proteście organizacji Dość Milczenia. (Kasiu, dziękuję).
Ostatnio nagrałam go wreszcie z podkładem muzycznym i pracujemy nad połączeniem audio z video w możliwą do przyjęcia całość. 
Zapraszam już niedługo. Zaglądajcie.

Na koniec.. Czy uważam wszystkich księży za złych? Nie, choć najlepsi nawet ludzie tkwiąc w psującej się od głowy instytucji mimowolnie popierają toczące ją zepsucie.  
A wiernych? Nie. Sama wiara, potrzeba duchowego wsparcia są indywidualną sprawą każdego człowieka. To zamykanie oczu na dziejące się podłości jest złe. Myślę, że jeśli istnieje szansa na to by coś się zmieniło, to tkwi ona przede wszystkim właśnie w zwykłych ludziach. 

A tutaj wersja video-bloga, czyli vlog.  Zapraszam.  : )
Link do kanału YT  LENIWYM PIÓREM
…pozdrawiam zaglądających.