Rękę złamałam tuż przed świętami, i to wcale nie na dworze, choć wtedy akurat panowała jedna wielka ślizgawka na chodnikach i ulicach, tylko w domu. Konkretniej – zaczepiłam stopą o nisko położone nóżki taboretu od pianina i… poleciałam w tył, posługując się językiem medycznym – upadłam z dość niewielkiej, bo jedynie 162cm w kapeluszu „wysokości własnej”. A w próbie zamortyzowania upadku złamałam sobie nadgarstek w dwóch miejscach. 
I tak już sobie egzystuję od miesiąca z jedną praktycznie ręką.  Tak, wiem, mogło być gorzej. Kto nie miał jednak nigdy wyłączonej z obiegu ręki, choćby i nawet lewej, ten nie zdaje sobie myślę sprawy jak bardzo jest nam potrzebna w najprostszych czynnościach. Ja sobie nie zdawałam, a lista jest naprawdę długa.
…I tak powstał wierszyk.  Nawet napisanie na klawiaturze tego tekstu było ciut męczące. Dlaczego?
O tym poniżej.

ALE GIPS

Rękę złamałam. Skutek upadku
Gips się nakłada w takim wypadku
Czego nie zrobisz, gdy ręka w gipsie?
Nie zgadniesz co jest na takiej liście.

Pierwsze – nie wyjdziesz z pieskiem na smyczy, 
Bo drzwi kilkoro musisz zaliczyć. 
Drzwi od mieszkania i te od kraty,
potem od windy i to dwa razy. 
Na dole jeszcze czeka cię zmora 
wyjścia głównego dla lokatora. 
I wszędzie zamknąć, wszędzie otworzyć, 
smycz (z psem na końcu) przez drzwi przełożyć…
To nie granatnik co sam odpali
i mknie wesoło z sali do sali.. 

Bo ręka jedna, choćby i prawa 
no nie podoła, taka to sprawa. 
Choć się nawalczysz niczym A. Duda 
Z ostrym mgły cieniem – to się nie uda 

Dwa – zęby umyć. Pasty nie stworzysz, 
ktoś ci ją musi przecież nałożyć.
Smarujesz kromkę? Chyłkiem ci zwiewa
Jak Macierewicz od  Tupolewa

Kończyna boli, chcesz zażyć leki, 
spróbuj odkręcić butlę z apteki
Zamieść podłogę, włożyć skarpety,  
sprzątnąć okruchy, czy inne bzdety, 
Wszystkie najmniejsze nawet czynności 
okoniem stają do bólu kości.

Trzy – piszesz? Ręka przy klawiaturze
też jest potrzebna – słowa „podnóżek”, 

„źdźbło”, „bliźni”, „bruździć”, „bezradność ścięgien”..
Wszystkie są poza kończyn zasięgiem.

Fotografujesz? Tu mam ścisk szczęki
Sprzęcik wymaga wszak pewnej ręki
A nawet obu, by przyzoomować
Światło ustawić, tło dopasować.. 
Rozpacz ogarnia, złość cię ogarnia
Włos nieczesany w rękę zagarniasz.

Znaki diaktryczne kuszą i nęcą
Kadry już tęsknią, softboksy jęczą
..I tak ten wierszyk w niemałym znoju
Powstawał z trudem jak wrak z popiołu.

A tutaj wersja video-bloga, czyli vlog.  Zapraszam.  : )
Link do kanału YT  LENIWYM PIÓREM
…pozdrawiam zaglądających. 

..NA ZAKOŃCZENIE:
Autorka przedstawia wyłącznie swój, znany jej z autopsji, punkt widzenia. Autorka postury jest niewielkiej, co sprawy jej nie ułatwia. Jeśli ktoś potrafi z gipsem na ręce zrobić to, czego autorka nie umie i tu wymienia –  to bardzo ją to cieszy. I zazdrości.