W tych gorących lipcowych dniach wychodziło „na spacer”, jak to pan Błaszczak określił, tysiące, dziesiątki, setki nawet tysięcy ludzi. W Warszawie, Krakowie, Poznaniu, Wrocławiu… ale i w mniejszych miastach, a nawet małych miasteczkach protestowano przeciw projektom ustaw sądowniczych.

Wychowana zostałam w duchu patriotyzmu. Nie tego natrętnie w szkołach propagowanego socjalistycznego patriotyzmu, ale w duchu sienkiewiczowskich Skrzetuskich poświęcających prywatę dla Ojczyzny, Małych Rycerzy za tę Ojczyznę ginących na gruzach Kamieńca , mickiewiczowskich Konradów Wallenrodów.  W duchu powstańczym śląskich, listopadowych, styczniowych, warszawskich powstań… Siedząc na kolanach Dziadka słuchałam opowieści o bitwie pod Grunwaldem, o I wojnie światowej, zwanej wtedy Wielką Wojną w której jako młody harcerz brał udział i gdzie poznał moją Babcię w innym oddziale harcerskim służącą. Można powiedzieć, że miłość rozkwitła wśród strzałów i detonacji. Opowiadał też o wojnie 1920 roku, podczas której był ranny i o której w tamtych złych czasach mówił do mnie tylko szeptem. Przepełniała mnie duma, że jestem Polką, nic to, że pod zaborem sowieckim, bo mimo wszystko mieszkanką dzielnego małego kraju, który ugiąć się przed niewolą i zbrojnym najazdem nie chciał.

Trudno nie być patriotką w domu, gdzie z każdego kąta wyglądała historia i gdzie ożywała w opowieściach. Drugi mój Dziadek, oficer rezerwy zginął w Katyniu. Trzeci, przyszywany,, bo ojczym mojego Ojca, wywieziony na wschód miał więcej szczęścia. Przewożony od łagru do łagru, uwolniony dzięki układowi Sikorski – Majski, z wojskami Andersa przeszedł cały szlak bojowy. Z Londynu powrócił do kraju i po kilku latach ożenił się ze swoją owdowiałą Wielką Miłością lat młodzieńczych.

Wyssałam niejako ten patriotyzm z mlekiem matki, a już na pewno wchłaniałam z każdą łyżką owsianki niesioną do ust otwartych w podziwie dla bohaterów dziadkowych opowieści. Bo opowiadać Dziadek potrafił. O rycerzach spod kresowych stanic, o obrońcach naszych polskich granic.. A ponad nami wiał wiatr Historii przez wielkie H pisanej.

Dorosłam i choć młodzieńcze ideały ostygły schłodzone zimnym prysznicem sceptycyzmu i realizmu, gdzieś tam na dnie miłość, choć to brzmi patetycznie, do kraju w którym żyję, szacunek do symboli polskości, do godła, hymnu, flagi – pozostały.

Dlatego od jakiegoś czasu narastające w Polsce nastroje nacjonalistyczne, te pochody nienawiści tak zwanych „patriotów” napełniały mnie niesmakiem połączonym z niepokojem. A symbole i samo słowo „patriota” nabrało negatywnego wydźwięku. Łapałam się nawet na tym, że podświadomie budzić zaczęły moją niechęć nawet wtedy, gdy pojawiały się w zupełnie słusznym kontekście. Ba, doszło do tego, że z niechęcią, ja – osoba wychowana na dziełach Sienkiewicza, zareagowałam …na zacytowany przez kogoś, znany mi przecież fragment tekstu Trylogii. Źle ze mną, pomyślałam wtedy. Nacjonalizm podnoszący łeb w moim kraju skrzywił mi osobowość.

A jednak nie. Kiedy tak spacerowałam ze świeczką i w raz z innymi śpiewałam stojąc na baczność Mazurka Dąbrowskiego, kiedy widziałam barwy narodowe widniejące na powiewających flagach uczestników… znowu poczułam wzruszenie a nie niesmak i znowu poczułam się patriotką. Tak dużo zależy od kontekstu, od tego KTO mówi o miłości do kraju, KTO trzyma flagę, KTO na bluzie ma Orła Białego… Niby oczywiste, może naiwne, ale to moje własne odczucia.

– – – – – – – – — – – – – – – – — – – – – – – – — – – – – – – – — – – – – – – – –

Z  przedostatniej ostatniej chwili. Rocznica Powstania Warszawskiego „uczczona” została przez demonstrację ONR… I nic więcej już o tym teraz nie napiszę. Leniwe Pióro skamieniało z nadmiaru absurdu.

P.S. Dziękuję wszystkim za życzenia powrotu do zdrowia. Wracam zatem sobie, acz powoli, spacerkiem, noga za nogą.

– – – – – – – – — – – – – – – – — – – – – – – – — – – – – – – – — – – – – – – – –

Kocia rodzinka szuka domu. Może Ty właśnie chciał(a)byś je przygarnąć? Kochasz koty? Chcesz pomóc?

To szybciutko kliknij TUTAJ po więcej informacji.

Zbyt dużo się dzieje. Dziś tylko taka króciutka myśl leniwego pióra. Może być i złota

#wolne media

]]> https://leniwym-piorem.kao.pl/2016/12/18/zlota-mysl-mi-blysnela/feed/ 14