Nie będę oryginalna w tym co napiszę, ale ze smutkiem obserwuję te antagonizmy, kłótnie i swary pomiędzy polskim ludkiem. Tym smutniej mi, gdy zaczyna to dotyczyć mnie samej.

Jakoś tak nam się porobiło w tej naszej targanej politycznymi emocjami Ojczyźnie, że podzielona została rowem niemal Mariańskim na tych co za PiSem i tych co przeciw.

Kłócą się rodziny, wieloletni przyjaciele, padają znajomości…

Mam to wielkie szczęście, że cała moja rodzina jest po tej samej stronie sympatii politycznych. Po tej samej stronie jest również moja najlepsza Przyjaciółka i kilka bliskich mi osób. Szkoda, że nie wszyscy, ale wszystkiego mieć nie można. Dzięki temu bać się nie muszę, że przy okazji rodzinnej uroczystości stół zapełniony przysmakami pęknie na pół, by oddzielić zwaśnione strony. Z przyjemnością również i bez obaw wybuchu konfliktu porozmawiać mogę z przyjaciółką, mężem i znajomymi na tematy dowolne. Mam wielkie szczęście, bo strasznym by było prowadzić konwersację na swoistym polu minowym, uważając na każde słówko, każdy uśmiech, czy gest. Wszak nawet biała róża to teraz symbol nienawiści, dwa palce wzniesione w geście Victorii, to symbol nienawiści, plakietka niestosowna wniesiona do sejmu to symbol nienawiści.

Jeszcze niedawno nie miało to dla większości ludzi znaczenia, kto z kim sympatyzuje. Bo większość ludzi po prostu nie interesowała się polityką. Dopiero, gdy polityka zapukała do naszych drzwi, ba, do łóżek i pod (pardon) spódnice zaczęła nam zaglądać, gdy zaczęła bezpośrednio i namacalnie dotyczyć każdego z nas – ludzie zaczęli reagować.

A skoro reagować zaczęli, no to ujawnili swoje sympatie i antypatie. Ba, ujawnili swój sposób myślenia i spojrzenia na różne sprawy. Zawrzało w błotku polskim i z mułu , jak to z mułu, wypływać zaczęły na powierzchnię miazmaty, wyłoniły się słabości, lęki, awersje. Ludzie, których nigdy wcześniej nie posądzałabym o rasizm, ksenofobię, czy szowinizm nagle okazali się wyznawcami owych wątpliwych cech. I pół biedy, jeśli omijamy tematy szerokim łukiem, by nie zaognić, bo wszak wszyscy mamy prawo do własnego zdania. Mam miłych znajomych z którymi taką właśnie retorykę uprawiamy. I wszystko jest jak najbardziej w porządku, bo szanujemy się nawzajem. Gorzej, gdy osoby, które poznać się dały kiedyś dawno temu, w prehistorii przedpisowskiej, jako bardzo sympatyczne i miłe – teraz zaczynają celowo drażnić, wyśmiewać, komentować moje wypowiedzi. Po co? Zapewne dlatego, że wkurza ich zdanie przeciwne.

Ja nie wchodzę celowo na strony skrajnie prawicowe, nie trolluję tam, nie hejtuję. Nie mam takiego zwyczaju. Szkoda, że każdy nie siedzi u siebie, za swoim własnym płotem, wtedy, gdy o podejściu do niego i o kulturalnej rozmowie mowy być nie może. Bo byłoby milej po prostu. A na pewno spokojniej.

Paskudnie się zrobiło w Rzeczpospolitej Polskiej. Smutne to, że Polak na Polaka wilkiem spogląda, a nienawiść wrosła w serca i zatruła krew pobratymczą.

Tyle, że tym razem to nie wina Chmielnickiego, Wiśniowieckiego, „paniątek” szlacheckich, którzy Kozakom przywilejów skąpili. Tylko zakompleksionego Człowieka z Drabinki, który zawsze marzył, by być wielkim.

Ale nic to, do Dzikich Pól nam jeszcze na szczęście daleko. Na razie nie ogniem i mieczem, ani nawet nie drewnianymi pałkami uczynionymi z powyłamywanych nóg stołu rodzinnego, ale piórem ludzie z ludźmi walczą… Choć czasem podobno pióro silniejsze od miecza, nawet to leniwe Pióro na szczęście, a nie długopis pana Adriana

P.S. Moja córka czyta teraz „Ogniem i mieczem”, podpytując co jakiś czas mamę, czyli największego znanego jej znawcę Trylogii o osoby i wydarzenia, stąd te moje sienkiewiczowskie wstawki które chyłkiem niczym Kozak przez szuwary wkradły się do mojego posta. Trylogię bowiem uwielbiam