Był na Żmudzi ród szlachecki… nie, to brzmi zbyt sienkiewiczowsko, zatem raz jeszcze rozpocznę: Działo się to dawno, bardzo dawno, w czasach, gdy do szlacheckich dworków ksiądz proboszcz zajeżdżał, aby nie mały koszyczek z kilkoma jajkami i wędliną, lecz wielki stół bogato zastawiony do wielkanocnego śniadania – poświęcić. Przygotowania więc do takiego poczęstunku były niemałe. Szynki i kiełbasy z ubitych świniaków wisiały już w wędzarni, baby z kopy nieomal jaj, wielkie jak góry, wyrastały w piecach, w makutrach z twarogu, masła, jajek i cukru ucierano w pocie czoła przepyszną paschę. Oczywiście jako jedno z tradycyjnych ciast wielkanocnych, upieczone już mazurki ozdabiano przepięknie, to  rodzynki, migdały i orzechy układając w przepiękne wzory, to rozpuszczoną czekoladą lub lukrem wyciskając wymyślne na mazurach napisy.

I o owych napisach, a właściwie o jednym nieszczęsnym napisie opowieść wysnuję.

Mojemu pradziadowi, który był wtedy uczniakiem oraz jego braciom niewiele od niego starszym, jako, że zdolności artystyczne posiedli, powierzono poważne zadanie ozdobienia mazurków, inwencję i sposób wykonania pozostawiając chłopcom. Nie wiedzieli o biedni rodziciele jak dalece w inwencji owej chłopcy się posuną. Bowiem, gdy ksiądz proboszcz końmi do dworu zajechał i stanął przed bogato zastawionym stołem, by skropić wodą święconą dary Boże i modlitwę przed rozpoczęciem uroczystego śniadania, odmówić, spojrzał, oczom nie wierząc, poczerwieniał cały z wściekłości, rękę ze zgrozą wyciągnął wskazując na stół i wycharczał: – Niee! Ja TEGO święcić nie będę!

Podążyli za wskazaniem wielebnego palca przerażeni mieszkańcy dworu, spojrzeli i zbledli jak jeden mąż. Na samym środku, pośród innych potraw, pysznił się olbrzymi mazurek czekoladowy z misternie  ozdobnymi, z lukru wykonanymi literami D. U. P. A.

Sługa Boży odjechał śmiertelnie obrażony na cały ubogi dworek szlachecki i jego mieszkańców, za profanację darów Bożych i jego świątobliwej osoby ośmieszenie. Winnych odnaleziono wciśniętych w sam najmroczniejszy kątek strychu. Tłumaczyli się wprawdzie, że nic zdrożnego na myśli nie mieli, że skrót to jeno od słów “Dzień Uroczystości Pańskiej Alleluja“, ale na nic się kulawe tłumaczenia zdały. Synowie szlacheccy dostali całkiem nieszlacheckie „kropidupum punktatum”, tak bolesne, że przez dni kilka jeść musieli na stojąco.

Przeminęły wraz z wiatrami historii dworki szlacheckie, monokle, gorsety, powozy… ale historyjka w rodzinie naszej przetrwała, opowiadana z pokolenia na pokolenie. Pozostał też, już w formie żartu zwyczaj ozdabiania mazurka wspomnianym napisem. Nikt go jednak na wszelki wypadek do poświęcenia w koszyku nie zanosił

NowRocky ; ) grafika malykub

Tak jak już pisałam, post ten powstał dawno temu, w zamierzchłej epoce Andrzeja Dudy. Zainspirowany został śledztwem jakie przeprowadzono w jednej ze szkół, gdzie na drzwiach toalety pojawił się napis “Andrzej Dupa”. Potraktowano wtedy ten bazgroł bardzo poważnie, Dyrekcja wręcz przeprowadziła śledztwo grafologiczne z użyciem zeszytów uczennic.

Dup… o pardon – Duda przeminął, ale nastał nam nowy (p)rezydent. I aż strach pomyśleć, co on mógłby zrobić widząc takie dictum na swój temat, skoro nawet zwykłe, acz niewygodne pytanie dziennikarza włączyło mu tryb kibola z dzielni. Lub co zrobić by mogli jego nadgorliwi podwładni. Władza bowiem krytyki nie lubi, a nadgorliwość może nie jest gorsza od faszyzmu, ale dużo jej nie brakuje. Szczególnie w tym snusowym przypadku.

Spokojnych dni kochani.

Prawo do niezadowolenia z kuracji, czasem błędu w sztuce (lekarze też są ludźmi), do sterczenia x godzin na SORze, do czekania (co najmniej) x miesięcy na wizytę u specjalisty – jedno. To jak bardzo szerzy się pogarda, wręcz nienawiść wobec lekarzy i personelu medycznego, jak wciąż przekraczane są granice i usprawiedliwiane akty przemocy – drugie.

„Konowały, sługusy i narzędzia big farmy, która nakazuje im wypisywać leki”. Bo wiecie, wszyscy lekarze wklepują dane i objawy do komputera, a program big farmy podaje im szybciutko nazwy specyfików na których big farma najwięcej zarobi. Tak przeczytałam na jednej z foliarskich stronek. Po co zatem studia, „leczyć” może i baba wiejska, albo inżynier górnictwa.

No właśnie. Żeby było ciekawiej szerzą te bzdury osobnicy, którzy sami na swoich cudownych środkach, takich jak przykładowa „lewoskrętna witamina C” zarabiają krocie. A ludzie wierzą, nienawiść do „morderców w fartuchach” rośnie. Morderców — bo nie “wyleczą” jak znachor, czyli „błyskawicznie” i jeszcze dzieci każo szczepić ci „doktorzy Mengele”. Bo jak wiadomo, „szczepionki to śmierć, albo autyzm, albo jedno i drugie”.  A wszystko to dzieje się z całkowitym przyzwoleniem odgórnym, bo przecież nikt z tym nic nie zrobi. Można siać foliarskie bzdury, można judzić na lekarzy, można „leczyć” kredą w proszku. Bo jakoś widać nie ma na to paragrafów.

Jeden kandydat na prezydenta uważa, że nie trzeba kończyć studiów medycznych, by leczyć — wystarczy wiejska baba. Drugi kandydat na prezydenta może wtargnąć do szpitala dezorganizując jego pracę, uwięzić lekarkę w jednym z pokoi, grozić jej… Bo… może? Policja wszak nie zareagowała. (Pisałam o tym w poprzednim felietonie). 
I a propos tej samej sprawy. Niesamowity hejt, jaki wylewa się na wspomnianą lekarkę, łącznie z groźbami śmierci też pozostaje jak na razie bez konsekwencji. I obawiam się, by nie skończyło się to tragicznie. Siewcy nienawiści działają cały czas i to pod egidą „obrońców życia’. Byłoby śmieszne, gdyby nie było tragiczne i straszne.

Kilka lat temu zdenerwowany zbyt długim czekaniem bodajże na SORze pacjent zdemolował dyżurkę, porozwalał drogi sprzęt, w tym komputery. Lekarzom i pielęgniarkom udało się uciec, chyba tylko dlatego nie było ofiar. W socjalmediowych komentarzach przeważała radość i satysfakcja. „Nie dziwię się”, „dobrze im tak”, „wreszcie ktoś się za nich wziął” i szyderczy śmiech… Naprawdę? Zastanawiam się co takimi ludźmi kieruje. Frustracja, niezadowolenie z leczenia, z oczekiwania (takie nasze realia) na to leczenie? No to wreszcie się tym IM dostało. Zdemolowana dyżurka, zniszczony sprzęt, dezorganizacja pracy na tym SORze na pewno poprawiły jakość i szybkość usług. Na długo.

Niedawno ratownik medyczny dostał nożem od pijanego pacjenta, którego ratował. Nie przeżył.

I tak nam rośnie to przyzwolenie na hejt, rozkręca się spirala nienawiści, a hejt przechodzi w przemoc.

Najpierw PiSowskie „włożyć w kamasze”, „niech jadą” i słynne zdanie Ziobry, „już nikt, nigdy przez tego pana życia nie straci”. Katoprawica na przestrzeni lat sukcesywnie podsyca nienawiść do środowisk medycznych, choć nie tylko do nich. 
Więcej nienawiści, więcej akceptowanego foliarstwa i płaskoziemstwa, więcej przeróżnych Ziębów, Mentzenów, Braunów…

Pod artykułami o śmierci lekarza wśród słów współczucia również nie brakuje hejtu. 

Zabiliście ponad 200 tys. ludzi podczas kataru19. Pozamykaliście przychodnie i widzieliście tylko jedną chorobę, a teraz płacz?

Ciekawe co lekarzyna odwalił?

Może pacjenta zaczniecie traktować jak człowieka?  To że pacjent czeka kilka lat na specjalistę i często w tej kolejce umiera nie doczekawszy pomocy to jak to nazwać? Frustracja i agresja pacjentów nie bierze się znikąd…

Owszem, to prawda. I dlatego, że system źle działa, że brakuje lekarzy – można wbić nóż w klatkę piersiową.

Edytuję, bo wiemy już, dlaczego ten człowiek zaatakował, dlaczego zabił. To podobno były pracownik służby więziennej mający problemy psychiczne, któremu operację łokcia wykonał właśnie ten lekarz. Ten człowiek wierzył, że lekarz wstrzyknął mu do łokcia truciznę (jakież to bliźniacze z wieloma foliarskimi „łączeniami kropek”). Od dwóch lat groził doktorowi śmiercią. I co? Ano nic.
Niezależnie od jego choroby, jeśli słyszał słowa pełne pogardy do środowiska medycznego, jeśli czytał o „lekarzach mordercach”, jeśli widział pana Brauna, który bez żadnych konsekwencji wkracza sobie do szpitala, więzi lekarkę i jej grozi – jaki wpływ mogły mieć takie informacje na chorego człowieka? Możemy się tylko domyślać. Przyzwolenie na sianie nienawiści powinno się kategorycznie skończyć. Tylko jak tego dokonać? Czy w szpitalach i przychodniach powinno ustawić się bramki, by żaden szaleniec z nożem, lub inną bronią się nie prześlizgnął? Może w takich miejscach powinni być zatrudniani przez 24 godziny ochroniarze, tacy z prawdziwego zdarzenia, w kamizelkach kuloodpornych i ze spluwami? A może po prostu na hejt i groźby śmierci powinna być natychmiastowa reakcja służb, niezależnie od tego, kogo one dotyczą? I niezależnie od tego, czy to groźby w realu, czy w Internecie. Może cyberprzemoc powinno się wreszcie zacząć traktować poważnie?

Może poważnie należałoby też zacząć podchodzić do foliarskich bzdur, które nie tylko piętnują lekarzy i zachęcają do ich hejtowania, ale również po prostu szkodzą? 

Może powinno się ukrócić działania wiadomego europosła? O drugim, wspomnianym tu kandydacie na prezydenta napiszę być może w osobnym poście.

Zróbmy coś, naciskajmy, postulujmy, zgłaszajmy, zanim wydarzy się, nie daj borze szumiący, kolejna tragedia.  Bo presja ma sens.

…………………………………………………………………………………….

Składam ogromne wyrazy współczucia rodzinie zmarłego lekarza oraz Jego przyjaciołom i kolegom.

P.S. (*) Primum non nocere to fragment przysięgi Hipokratesa. Oznacza „po pierwsze nie szkodzić”. Myślę, że to zdanie powinno dotyczyć wszystkich, nie tylko lekarzy.

„Lekarka Gizela Jagielska, polski doktor Mengele zabiła dziecko zastrzykiem prosto w serce!”
„Matka- potwór dokonała aborcji w 36 tygodniu życia”.
„Potworna zbrodnia na dziecku, które mogła urodzić, mogła oddać do adopcji, które mogło żyć!”

NIE – to dziecko nie przeżyłoby najprawdopodobniej nawet dwóch tygodni. 
A czas jaki przebywałoby pod najlepszą nawet opieką byłoby dla niego  pasmem potwornego cierpienia.

„DLACZEGO zrobiono TO dopiero w 36 tygodniu! Dlaczego nie wcześniej?!”

Dlaczego? 
————————————————————————————

20 tydzień ciąży – Anita zostaje skierowana na amniopunkcję w celu wykrycia ewentualnych wad genetycznych. Prof. Moczulska mówi: „plastyczne kości, ale to nie powód do obaw.” Stwierdza, że „taka Felka uroda”. Informuje Anitę, że pobrany materiał posłuży też do kolejnych, bardziej zaawansowanych badań genetycznych. Anita myśli, że to normalna praktyka i ze spokojem czeka na syna.

28 tc. – Anita wraca do szpitala na kontrolne badania USG. Wynik: „skrócone i wygięte kości udowe, pozostałe w zakresie normy”. Prof. Moczulska dalej zapewnia, że nie ma się czym martwić.
Przychodzą wyniki testów DNA. „Proszę natychmiast przyjechać na pilne badania. Dziecko ma wrodzoną łamliwość kości”. 
Prof. Moczulska potwierdza diagnozę. Mówi też, że to wada w najlżejszej postaci. Po powrocie do domu Anita i jej mąż analizują wyniki, ich zdaniem wada wygląda na znacznie poważniejszą. „Ale dlaczego mielibyśmy nie ufać lekarzom?” -zastanawia się Anita.

34 tc. – Anita dostaje telefon ze szpitala w Łodzi, że zwolniło się miejsce i może przyjechać. Myśli, że jedzie jedynie zrobić KTG i wróci do domu. Na to nie zgadzają się lekarze. Anita ma zostać w szpitalu do porodu, bo może urodzić w każdej chwili i należy monitorować czynności płodu.
Cały czas jest przekonana, że wada jest niegroźna.
Anitę w towarzystwie swoich studentów przychodzi zbadać prof. dr hab. n. med. Piotr Sieroszewski (prezes Polskiego Towarzystwa Ginekologów i Położników oraz kierownik Kliniki Medycyny Płodu i Ginekologii UM). Podczas badania to  studenci komentują obraz na ekranie USG. Dla Anity jest to moment zwrotny. Właśnie wtedy uświadamia sobie, że nie jest to drobna wada płodu.

Bada ją lekarka specjalizująca się w chorobach kości. Stwierdza, że to najcięższa postać tej wady. Mówi też, że wada musiała być widoczna już w 20 tc.
Anita nie wie co robić, lekarze najwyraźniej ignorują słowa specjalistki. Twierdzą, że dopóki Anita nie urodzi, nie będą pewni co do stopnia wady.
Zrozpaczona kobieta kontaktuje się z Fundacją FEDERA. Tam dowiaduje się, że istnieje możliwość, by oszczędzić Felkowi bólu. 

Gdy zaczyna mówić o możliwości aborcji, miłe podejście lekarzy znika, nie chcą z nią rozmawiać, unikają odpowiedzi.  Anita prosi o konsultację z psychologiem. To staje się pretekstem do zamknięcia jej wbrew woli na 3 dni w zakładzie psychiatrycznym na polecenie prof. Sieroszewskiego.

Na konsylium Anita składa podanie o aborcję napisane przez Kamilę Ferenc z Fundacji FEDERA. Tego samego dnia Anita ma kolejne konsylium dotyczące jej stanu psychicznego.
Dostaje opinie, że w jej przypadku: „istnieją przesłanki do terminacji ciąży”.

Prof. Sieroszewski odmawia wykonania aborcji, proponuje cięcie cesarskie w pełnym znieczuleniu. Anita dostaje też propozycję porodu naturalnego i oddania noworodka do „pełnej opieki neonatologicznej” i ewentualnego zrzeczenia się praw do dziecka. Odmawia.
Jedzie do szpitala w Oleśnicy. Nie chce, by Felek cierpiał. 

Oleśnica na wszelki wypadek czeka jeszcze na wyniki dodatkowych badań. Chcą mieć stuprocentową pewność. Anita jeszcze ma nadzieję. Niestety potwierdza się najgorszy scenariusz – mutacja DE NOVO.

36 tc. – Zastrzyk z chlorku potasu, by oszczędzić dziecku strasznego bólu podczas porodu, potem poród martwego już płodu, potworna tragedia matki, dla której ta ciąża była chciana i kochana.

Anita do dziś chodzi na terapię.
————————————————————————————

Czym jest Osteogenesis Imperfecta typ II w skrócie OI II. Oznacza ona albo śmierć dziecka tuż po porodzie albo jego niewyobrażalne cierpienie w każdym momencie.
Oddajmy głos dr n. med. Maciejowi Jędrzejko, ginekologowi:

„Taki płód przechodzi przez kanał rodny z połamanymi wszystkimi kośćmi podczas porodu a podczas cięcia przy próbie wyjęcia go przez lekarza – kości czaszki się łamią i dochodzi do uszkodzenia mózgu. Nie ma rozwiązania. Dziecko rodzi się z połamanymi rękami i nogami, klatką piersiową i czaszką. Kości są tak niestabilne, że łamią się nawet przy kładzeniu dziecka. Nie da się tego uniknąć. Dziecko wyje z bólu przez cały czas aż do zgonu… zwykle włącza się medycynę paliatywną i utrzymuje się noworodka w sedacji paliatywnej”. 

Lekarka Gizela Jagielska, polski doktor Mengele zabiła dziecko zastrzykiem prosto w serce!”?

Nie – za tą decyzją stało miłosierdzie.
Wbrew oskarżeniom postąpiła też całkowicie zgodnie z prawem kierując się przesłankami o zagrożeniu zdrowia psychicznego pacjentki.

„Matka- potwór dokonała aborcji w 36 tygodniu życia”. „Potworna zbrodnia na dziecku”?

Nie – tą decyzją powodowała miłość.

Kobietę która tyle przeszła, która ma złamane serce, bo dziecko było chciane i kochane ukrzyżowano w imię dezinformacji i ideolo. 

Lekarze uspokajali ją, wmawiali, ukrywali, zwlekali, wreszcie zamknęli nawet w psychiatryku.. Aby „ratować życie”.

Dziecko – Ile cierpień przeszło to małe ciałko, któremu w pęcherzu płodowym przy każdym ruchu mogły łamać się kości – tak zwanych „obrońców” życia to nie wzrusza. Co czuła i czuje matka, jeszcze mniej.

O całej tej potwornej tragedii nikt by zapewne nie wiedział, utknęłaby w mrokach gabinetów i szpitalnych korytarzy, gdyby pani Anita nie poszła do mediów. O ilu innych nigdy się nie dowiemy? Pozostaną na zawsze uciszone, zamknięte w szpitalnych kartotekach.

Ale pani Anita podzieliła się swoją tragedią. I ruszyła prawicowa nagonka, ruszył hejt na nią, na lekarkę, na szpital w Oleśnicy. Podczas Wielkiego Postu, podczas modułów pod ukrzyżowanym Jezusem – ukrzyżowano dwie kobiety w imię „ratowania życia”. Życia skazanego już przez los na cierpienie i śmierć.

Ruszyła do ataku prawica. W imię „obrony nienarodzonego” do szpitala w Oleśnicy wtargnął europoseł Braun – kandydat na prezydenta, dezorganizując pracę szpitala, uniemożliwiając dotarcie lekarki do rodzących pacjentek. Twierdził, że w ramach interwencji poselskiej dokonuje „obywatelskiego zatrzymania lekarki”. 

Policja przybyła do szpitala, jednak: „nie użyła wobec europosła z immunitetem siły fizycznej, aby nie eskalować negatywnych emocji.” Posła, pod warunkiem, że złapie się go na przestępstwie można zatrzymać, immunitet naprawdę nie jest tu przeszkodą. No cóż. Negatywne emocje eskalował sam Braun i ludzie z którymi bezprawnie wtargnął do szpitala.

Minister Sprawiedliwości Adam Bodnar na swoim profilu napisał, że Prokuratura Rejonowa w Oleśnicy wszczęła postępowanie w tej sprawie.

Świetnie. Ale… Ta sama prokuratura prowadzi postępowanie w sprawie wykonania wspomnianej aborcji. Mimo, że odbyła się ona całkowicie zgodnie z obowiązującym prawem. To wszczęcie postępowania uruchomiło tak naprawdę machinę gigantycznego hejtu.

Jak długo jeszcze prawicowi fanatycy będą grali życiem kobiet w imię ideolo i swoich karier politycznych?Jak długo jeszcze klauzula tak zwanego “sumienia” będzie bezkarnie panoszyć się w polskich szpitalach i gabinetach i zbierać żniwo niepotrzebnych zgonów i tragedii?

Te pytania pozostają bez odpowiedzi.

Jutro Wielka Niedziela, opłakiwanie ukrzyżowanego Jezusa zastąpi radość zmartwychwstania. Hejt na przeżywającą tragedię matkę, lekarkę, która ulżyła w cierpieniu, ataki na szpital w Oleśnicy i groźby śmierci dla personelu – nie ustają. 

Alleluja

Fragmenty cytatów i wykorzystane przeze mnie informacje pochodzą m.in. ze strony FEDERY Fundacji na Rzecz Kobiet i Planowania Rodziny, Legalnej Aborcji, oraz ze strony ginekologa Macieja Jędrzejko.

Przypomnę Wam zatem Opowieść Wigilijną, którą napisałam sześć lat temu. Może nie wszyscy tu zaglądający ją czytali. A jeśli znacie.. to też posłuchajcie.

Kiedy przeminie już ten przedświąteczny czas szaleńczych gonitw z obłędem w oczach i ścierką do kurzu w ręce, tych wyścigów sześciowózkowych po hiper i supermarketach, a zapachy detergentu i proszku do czyszczenia wszystkiego, co doczyścić się da zastąpione zostaną aromatem pierników, gotujących się suszonych grzybów i choinkowym wspomnieniem lasu… Wtedy wyłaniają się z szarej niepamięci wszystkie te Duchy Przeszłych Świąt Bożego Narodzenia. Są i te wesołe dziecięcą radością oczekiwania na pierwszą gwiazdkę, i te śmieszne, i te straszne i te bardzo smutne… Popędźmy zatem w przeszłość.

Oto Duch z lat bardzo odległych, gdy ja pląsałam jeszcze wśród gwiazd, a moi rodzice sami byli małymi dziećmi.|
Uwaga – oto nadchodzi Duch straszny, Duch Wojennych Świąt Bożego Narodzenia. Ma na sobie poszarpane łachmany, w ręku trzyma piernik z marchwi, na jego twarzy gości przerażenie.

Małe mieszkanie, na stole kilka chudziutkich potraw przyrządzonych z trudem zdobytych produktów. Licha to wigilia, choć paaachnie przepysznie wiecznie głodnym dzieciom. Ale nikt nie je, nikt o jedzeniu nawet nie myśli. Bo oto rodzice stoją w kącie tuląc do siebie dwie dziewczynki. Jedna z nich, z kokardą na czubku rozwichrzonej czupryny, kurczowo trzymająca na rękach pieska –  to moja Mama. Na środku pokoju rozzłoszczony niemiecki oficer głośno krzyczy, dwóch żandarmów przetrząsa bez powodzenia biedniutkie mieszkanko. Czegoś szukają, wrzeszczą pytająco: Jude? Jude? Dorośli kręcą  przecząco głowami… Niemcy złoszczą się, bo nikogo i niczego znaleźć nie mogą. Na szczęście żydowska rodzina w porę ostrzeżona uciekła do lasu. I oto nagle, w tej pełnej napięcia atmosferze z rąk mojej Mamy wyrywa się mały dzielny piesek, z groźnym warczeniem dopada butów oficera i zatapia w nich zęby. Świat zamiera. Rodzice widzą już los i psa i dzieci i ich samych. Ale oficer wybucha nagle serdecznym śmiechem i mówi dziwnym twardym językiem:

– Sher Gut, topry pes, odwaszny. Tesz mam f domu hunt, o taki maly – i pokazuje ręką gest poniżej kolana.

Chwilę później nadal się śmiejąc wychodzi zabierając swoich aniołów stróżów. A malutka sunia Lalka zostaje wielką bohaterką tego dnia i wszystkich następnych.

Przenieśmy się w czasie o lat …dzieści. Nadchodzi kolejny Duch Świąt. Ubrany w koszulę non iron, minę ma wesołą, kpiące iskierki w oczach, a w ręce trzyma płomyk.

– Synku usiądź spokojnie –  mówi moja Mama

– Choinka się pali!

– Tak, wiem, pięknie prawda?

Przy suto zastawionym stole tłoczno i wesoło. To czasy PRL-u, ale udało się zdobyć to, „załatwić” owo i wystarczyło, by stół zapełnił się przysmakami. Jest karp w galarecie spod lady i kompot z suszonych jesienią w piekarniku owoców i doskonałe pierniczki Stasi, gospodyni dziadków, jest i makowiec z maku pracowicie mielonego w maszynce do mięsa. No i kutia, obowiązkowa tradycyjna potrawa z dalekich, a jakże bliskich sercu mojego Dziadka, Kresów. W kącie stoi wielka choinka, na której palą się świeczki.

– Choinka się pali! – woła mój brat ponownie

– Tak, tak, pali się – odpowiadają zniecierpliwionym chórem dorośli, już źli odrobinkę, że im w rozmowie łobuziak przeszkadza.

– Świeczki się palą, podoba ci się, tak? – pyta Mama. – Zjesz trochę rybki?

– Ale choinka się pali! – woła malec ponownie.

– Tak, wiemy – zaczyna dziadek, ale zerka przy tym na choinkę…

– Rany Boskie – choinka się pali! – krzyczy.

Faktycznie. Od świeczki zapaliła się gałązka, od niej druga, płomyki wesoło skacząc po zielonych lecz suchych igłach powędrowały coraz wyżej, i tak choinka zajęła się powoli ogniem, który teraz już bucha i wesoło strzela iskrami.

Akcja gaśnicza w której uczestniczy cała rodzina trwa dłuższą chwilę. Na pierwszy, trafne określenie – ogień – idzie kompot z suszonych pracowicie jabłek i śliwek, potem woda z wiadra w którym niedawno chlupały karpie, a tląca się jeszcze przyczyna nieszczęścia wyrzucona zostaje przez balkon do ogrodu wprost na śnieg.

– Mówiłem, że choinka się pali – kwituje mój brat.
Zdyszani akcją ratunkową goście siadają ponownie do stołu i wigilia przy wtórze śmiechów toczy się dalej.

I znów pędzimy w przyszłość. Znika nam z oczu spalona choinka i roześmiane twarze, milkną śmiechy. Nadchodzi kolejny Duch. Ubrany w czarną pogrzebową szatę, w ręku ma klepsydrę w której przesypują się ostatnie ziarenka życia.

Stół wigilijny zastawiony tym, co na kartki udało się dostać lub bez nich załatwić. Ale nikt nie myśli o jedzeniu. Siedzimy wszyscy  przy stole milcząc, opłatek leży w kręgu splecionych w rozpaczy dłoni. Czekamy z podzieleniem się nim, na moją Mamę, która jest teraz w szpitalu, przy łóżku swojego Ojca. W ciszy rozbrzmiewa dzwonek telefonu, Tata odbiera, słucha chwilę.

– Dobrze kochanie – mówi. – Powiem.

Trzask odkładanej słuchawki grzmi głucho.

–  Dziadek nie żyje –  słowa docierają do nas jak przez grubą watę. Zostańcie, pojadę po Mamę.

Ta Wigilia także pozostanie w pamięci na zawsze.

Pędzą lata, migają kolejne Święta. Coraz mniej bliskich przy wigilijnym stole, coraz większe pustki. Ale zapełniają się luki nowymi członkami rodziny. Życie trwa dalej.

Nowy ustrój, nowa wigilia, nowa rodzina.

Duch  tym razem nałożył szpitalny fartuch. Twarz ma zmęczoną z niewyspania, ale minę wesołą i mruga do nas okiem stetoskopu.

Niedawno wróciliśmy ze szpitala, ale choć jesteśmy wykończeni, to przy stole panuje radość, bo nasza córeczka wreszcie jest z nami. Specyficzna to wigilia. Towarzyszymy w ścisłej diecie córce, by nie było jej przykro. Zamiast grzybowej z łazankami jest chudy rosołek, gotowana na parze ryba udaje smażonego karpia, a liść sałaty kapustę. Na deser kilka wafli ryżowych. Przełamujemy się chlebem, bo nikt do kupowania opłatka głowy nie miał. Siedzimy trzymając się za ręce i uśmiechamy, a dziecko drzemie wtulone we mnie. Choć okna nie umyte, kurz na podłodze i meblach osiadł warstwą kopalną, a oczy zamykają się ze zmęczenia, to nieważne. Jesteśmy w trójkę, razem i jesteśmy szczęśliwi.

–  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  – 

Zapominamy w pogoni za uciekającym czasem, czyszcząc okna, podłogi, meble, rywalizując w kulinarnych zapasach i prezentowych piramidach… co tak naprawdę jest najważniejsze. To my i nasi bliscy i czas z nimi spędzony. To czas magiczny, niepowtarzalny, duch przeszłych świąt, który siada z nami przy wigilijnym stole.

Łapmy te obecne chwile szczęścia, układajmy w szufladach pamięci, by starczyło na wszystkie przyszłe, owiane mgłą nieznanego dni.

–  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  – 

Tyle opowieść z świąt zaprzeszłych.
Tę wigilię spędziłam bardzo miło w gronie rodziny, bez wcześniejszego szału sprzątania, mycia, czyszczenia wszystkiego, co doczyścić się da… I tak jest najlepiej.
Duch Teraźniejszych Świąt minę ma niewesołą, ale bardzo się stara patrzeć z nadzieją w przyszłość.

Tusząc że pan Dickens wybaczy mi tę marną parafrazę jego Opowieści spokojnego czasu Wam życzę.

Dziś opowieść. Oparta o prawdziwe wydarzenia. Trochę z racji nadchodzących Dni Babci i Dziadka. Bo ze starością wiąże się także zbyt często i samotność i choroba i niespełnione nadzieje. 
A oczekiwania od losu bywają naprawdę bardzo różne i to niezależnie od wieku.

Neurologia, jeden z cięższych szpitalnych oddziałów. Po korytarzach snuje się szara mgła smutku i cierpienia. Tu wizyty bliskich często bywają krótkie lub czasem nie ma ich wcale. Choć nie zawsze.
Przemkniemy szpitalnym korytarzem i zajrzymy do sali numer 6.

*
Pierwsze łóżko po prawej stronie, przy drzwiach. Pani Stasia. Utrata przytomności, udar niedokrwienny. Listonosz, który szczęśliwym trafem akurat zajrzał przynosząc jej lichutką rencinę wezwał karetkę. 
Pani Stasia ma 80 lat. Malutka, drobniutka, twarz poprzecinana siateczką zmarszczek. Pani Stasia jest
cichutka, życzliwa całemu światu, ze spokojem przyjmuje wszystkie pielęgniarskie zabiegi i próbuje pomagać „siostrzyczkom”, jak je nazywa. Cicho prosi o basen, lub kubek herbaty, zawsze cierpliwie czeka.
Już doszła do siebie, nie wiadomo co z nią zrobić. Mieszka samotnie, jej mieszkanie to rozlatująca się chałupka bez bieżącej wody, zatem pani Stasia codziennie nosi do domu tę wodę ze studni na podwórzu, a aby ogrzać chatkę pali w niewielkim piecyku tym co znajdzie. Aż trudno uwierzyć, że w tych naszych cywilizowanych czasach ktoś tak może mieszkać i to w środku dużego, prężnie rozwijającego się miasta. Teraz nie wolno jej się schylać, nie wolno dźwigać. Ale.. gdzie ma pójść? Wychowała troje wnucząt, matkowała im wiele lat, bo ich rodzice zginęli w wypadku. Dużo i chętnie, z ogromną miłością opowiada o swoich „dzieciaczkach”.
Kochają babcię, wpadli nawet na oddział  kilka razy w odwiedziny.. Ale żadne nie zabierze jej do siebie. Wnuczka Iwonka studiuje, mieszka w akademiku, młodszy wnuk Karol właśnie wyjeżdża do pracy w UK, „I can’t do that now, grandma” – rozumiesz? Teraz nie mogę cię zabrać babciu”. …Może za parę lat. Starszy, Marek niedawno się ożenił, nie może babci wziąć do siebie. Mieszkanie małe, za chwilę pojawi się dziecko, „Będzie babci niewygodnie”. 
Pani Stasia kiwa z uśmiechem głową. “Jakoś sobie poradzę dzieci, nie martwcie się”.

**
Na lewo od drzwi leży czterdziestopięciolatka, pani Aldona. Przyjęta z nadciśnieniem stopnia 3 i bólami głowy. Pani Aldona nie lubi kroplówek, żąda pomocy przy jedzeniu „bo wenflon”, grymasi na smak potraw i że ubikacja daleko, próbuje sztorcować personel. Przy pani Aldonie niczym satelita kręci się mąż. Zaaferowany, opiekuńczy  podsuwa to pomarańcze, to kremik do twarzy, to własnoręcznie zrobioną sałatkę z rukolą.. Na próżno. Panią Aldonę trudno zadowolić. Może to przez rozgoryczenie, do którego za nic się nie przyzna? Prawie w ogóle nie widuje swoich dorosłych synów. W szpitalu też jej nie odwiedzili. „Pracują” mówi pani Aldona krzywiąc usta w próbie uśmiechu.

***

Obok zajmuje łóżko sześćdziesięcioletnia pani Ewa. Skrzywiony w dół lewy kącik ust, lewostronny niedowład całego ciała. Udar krwotoczny.
Pani Ewa mówi z trudem. Dla pielęgniarek i lekarzy miła, ale opiekuńczość córki, która siedzi przy mamie cały dzień traktuje ze zniecierpliwieniem. A przecież taka córka to skarb. Co chwilę poduszkę poprawi, zapyta mamę, czy głodna, zmieni pampersa, pobiegnie do pielęgniarek prosić o leki, lekarza o mamę wypytuje po każdym obchodzie. Inne pacjentki zazdroszczą pani Ewie takiej córki. Pani Ewa próbuje jednak nad tą córczyną opiekuńczością zapanować. „Zostaw mnie już Kasiu” mówi niewyraźnie. „Idź do domu, odpocznij”. Córka zwraca poszarzałą ze zmęczenia twarz w stronę mamy. „A jak się Mamo gorzej poczujesz? mówi. “Przecież możesz mnie potrzebować. Zostanę jeszcze chociaż do kolacji, dobrze?”.
„No dobrze.” odpowiada pani Kasia. „Zagłaskać kota na śmierć” dodaje cicho pod nosem, ale tylko do siebie, by córka nie usłyszała. Przecież tak się stara.

****

Ostatnie łóżko, to pod oknem, oświetlają promienie zimowego słońca. Plastik okrywający goły materac odbija świetlne refleksy. Obok leży stosik zdjętej, nie zabranej jeszcze do pralni bielizny pościelowej.
W nocy umarła pani Barbara. Nikt z rodziny nie przyszedł. Może jej nie miała? Cicho zamykamy drzwi sali numer 6. Czas wracać do domu.

—————————————————————————————————–

Przedstawiona powyżej opowieść zainspirowana została prawdziwymi historiami zebranymi przez autorkę podczas jej pobytu na oddziale neurologii. 
Imiona i część mniej istotnych faktów została zmieniona.

Pędzimy przed siebie zajęci własnymi problemami, bo goni czas, ten wróg refleksji, gonią terminy niezałatwionych Bardzo Ważnych Spraw i tych malutkich sprawek. Nie widzimy, nie słyszymy, nie chcemy, by coś nas w tym pędzie zatrzymało. I szkoda nam tego kawałka czasu, i wstydzimy się zareagować, bo się ośmieszymy, bo to na pewno nic takiego, bo nie wiadomo co i jak dalej robić, usprawiedliwieni tym, że INNI też nie reagują..

W małym miasteczku umarła 14 letnia dziewczynka. Umarła, bo nie doczekała się pomocy. Umarła, bo przez kilka godzin NIKT nie zwrócił uwagi na leżące pod reklamą sklepu na parkingu lokalnego marketu dziecko, umarła, bo bo przechodzono obojętnie obok leżącej 14 latki. Policja…? Też się nie popisała, choć tu należałoby się bliżej przyjrzeć, czy zawiniły zbyt wolne procedury, czy też sami policjanci. Ma to wyjaśnić kontrola jaką wszczęto w Komendzie Głównej i Komendzie Wojewódzkiej Policji w Krakowie.

Umarła z powodu obrzęku mózgu po wylewie. Tu liczy się czas, szybka reakcja mogła uratować jej życie, nie pomogło olbrzymie wychłodzenie organizmu. Współczesna Dziewczynka z Zapałkami leżąc do końca naciskała palcem ekran telefonu, przez który próbowała skontaktować się z tatą.

Kiedyś.
Mam 10 lat. Jest mroźny, śnieżny dzień. Zima, taka prawdziwa, peerelowska nasza zima zła. Wracam ze szkoły okutana po uszy, w taki dzień to nawet bałwana nie ma się ochoty lepić. W pobliżu domu widzę pana leżącego na śniegowym trawniku. Jest lekko przysypany bez przerwy padającym śniegiem. Nie rusza się. Podchodzę, wołam, nie otwiera oczu. Wokół pusto, bo dzień do spacerów nie nastraja. Tylko ta jedna sąsiadka wracająca ze sklepu. Staje, patrzy przez chwilę na leżącego pana i mówi:
– E tam, pewnie pijak, zostaw go Aniu.
Wiem, że jest mróz i ten pan, jeśli nawet śpi może zamarznąć, biegnę do domu, do rodziców, na szczęście mama jest dziś w domu, bo zwykle o tej porze jeszcze pracuje. Wpadam i wołam, że tu obok pan leży i się nie rusza. Wiem, że Mama będzie wiedziała co zrobić, jest lekarzem. Mama narzuca kożuch, bierze koc z tapczanu, każe mi zostać w domu i wychodzi. Wraca szybko, dzwoni po karetkę. Przedstawia się. Teraz, po latach już wiem dlaczego – żeby karetka w ogóle przyjechała musi użyć swojego lekarskiego autorytetu.
Potem wieczorem, przy kolacji, Mama opowiada Tacie jak się zachowałam. 
– Jeszcze trochę i by zamarzł – mówi. 
Rodzice rozmawiają, używają jakichś dziwnych słów, jak zwykle w swoich rozmowach – tata też jest lekarzem. “Hipotermia” – słyszę. Nie wiem co to znaczy, ale na pewno coś bardzo złego.
Tata mówi, że jestem dzielna i mądra. Mama mnie przytula. 
Jestem? Przecież ten pan by inaczej zamarzł.

Teraz. 
Maj, upalny dzień. Wracam zatłoczonym autobusem z rehabilitacji kręgosłupa. Stoję, bo wszystkie miejsca zajęte, w większości przez młodzież wracającą ze szkoły. Nagle stojąca obok dziewczyna bezwładnie osuwa się wprost na mnie. Łapię ją, choć uginam się pod ciężarem nastolatki. Krzyczę do siedzącego tuż obok chłopaka, żeby wstał. Nikt inny nie reaguje, idą tylko w ruch komórki. To przecież taki fajny filmik będzie, lajki się posypią. Krzyczę, żeby przestali filmować, część słucha i wyłącza telefony, kilkoro się śmieje. Razem z chłopakiem sadzamy omdlałą na siedzeniu. Po chwili otwiera oczy. Kontaktuje, prosi o wodę, podaję jej własną butelkę z plecaka. Mówi, że jej słabo, ale już lepiej. Ten upał.. Pytam, czy wezwać karetkę. Nie, nie, już jest lepiej. Mówi, że wysiada na dworcu. Postanawiam wysiąść razem z nią, chociaż jadę kawałek dalej. Bo poza mną nikt nie interesuje się dziewczyną. A nie, przepraszam, jeśli interesowaniem się można nazwać nagrywanie komórkami, to i owszem. Wysiadamy, jest słaba, ale chodząca. Wyprowadzam ją z autobusu razem z tym chłopakiem, który ustąpił miejsca. Siadam wraz z nią na przystanku. Stanowczo mówię, że albo wzywam karetkę, albo zaprowadzę do przychodni (jest niedaleko) albo zadzwonię do rodziców, bo jej przecież tu samej nie zostawię.. Podaje mi telefon. Czekamy tak razem około pół godziny, zanim dociera jej mama. Mówi, że zaraz zabierze córkę do lekarza. Bo ona tak miewa, takie zasłabnięcia. Dziękuje mi za pomoc. 
– Nie ma za co dziękować, przecież każdy…
– No nie każdy – mówi. 
I ja to wiem.

Teraz.
Wracam ze sklepu, widzę przycupniętą na krawężniku ulicy kobietę. Siedzi skulona, z głową między kolanami, obok rozsypane zakupy. Podchodzę…

Teraz.
Idąca ulicą staruszka chwieje się nagle i w ostatniej chwili łapie słupa, by nie upaść. Podchodzę…

Teraz.
– Mamusiu, ten pan leży i się nie rusza, mówi moja mała córeczka. Ma 8 lat. Podchodzimy…

Teraz.
Córka wraca z koleżankami z liceum. Na przystanku leży człowiek. Nie rusza się. Pijany? Nieprzytomny? Żyje? Badają mu puls. Żyje, ale nie reaguje na bodźce. Wzywają karetkę, postępują zgodnie z instrukcjami dyspozytorki, czekają do przyjazdu ratowników
– Wspaniale postąpiłyście, dziewczyny – mówię w domu.
– Normalnie – odpowiada.

Nie każdy potrafi zrobić masaż serca, ale każdy może się zainteresować, podejść, zapytać, zadzwonić po pomoc. 
Widzisz – reaguj.
„Ktoś inny”? Nie ma “kogoś innego”. Tu i teraz jesteś tylko ty. Tu i teraz człowiek w potrzebie, zwierzę potrzebie ma tylko ciebie.

Mam przyjemność i zaszczyt znać co najmniej kilkoro osób, o których wiem, że nie przejdą obojętnie obok nieszczęścia. Wiem też niestety, że nie zawsze pomoc służb łatwo jest uzyskać. Zależy i od pory dnia i od rodzaju sprawy, czasem trzeba się nadzwonić, namonitować, upierać przy swoim, nie odpuszczać. Bo od tego są te służby, żeby pomagać. Ale pierwszą deska ratunku jesteś zawsze ty. Reaguj.

Kto kiedykolwiek zgłaszał jakiś post lub komentarz na fb, wie jak to działa… czyli nie działa, bo ów post lub komentarz zwyczajowo najczęściej „nie narusza” jego słynnych standardów. Taki dostajemy zazwyczaj komunikat.
…No, chyba, że sami komentarz popełnimy, to czasem narusza.

Facebook nałożył na moje konta ograniczenia. Na cały miesiąc. A za co?
Ponieważ u pewnej pani poseł L., znanej ogółowi z pokazanego w sejmie palca, którym ponoć oko sobie podcier… wycierała — pod jej postem w którym entuzjastycznie reklamuje tforek produkcji tvpis pt. „Reset” napisałam co następuje:
GRATULUJĘ, (tu nazwisko, które zaczyna się na Gie, a kończy na OEBBELS) BYŁBY DUMNY.

Komunikaty, którymi hurtowo, już po godzinie od umieszczenia komentarza, zasypał mnie fejsbuczek nie dziwią. Przecież fb dba o bezpieczeństwo i higienę pracy wszystkich… z wyjątkiem osób oburzonych komentarzami seksistowskimi, rasistowskimi, homofobicznymi… oraz po prostu personalnie obraźliwymi, na których zgłoszenie otrzymują nieodmiennie od fb odpowiedź, że tych słynnych standardów zgłoszony komentarz wcale nie narusza. Co ciekawe, żale na taki stan rzeczy wypłakują wszyscy, także homofobi, rasiści, kłamcy i entuzjaści jedynie słusznej partii, co każe wysunąć przypuszczenia — raz, że też, no proszę, bywają obrażani, a dwa, iż fejsbuk bezstronnie zlewa (przepraszam) wszystkich. 
W moim wypadku uruchomiły się zawsze czujne, absurdalne algorytmy fb. Bądź co bądź, nazwisko przeze mnie wspomniane to nie byle jakie nazwisko. Nazwisko przez duże Gie. Miano mistrza propagandy ustroju bardzo słusznie niepopularnego musiało im tam w centrali uruchomić syreny alarmowe i czerwone migające światełka. Są bowiem Słowa i Symbole których lepiej jest nie wspominać. W każdym razie na tym portalu.

Dba fb, oj dba, o niereklamowanie ustrojów totalitarnych, dba często w sposób absurdalny. Połączenie nazwiska człowieka, Którego Imienia Nie Wolno Wymawiać, ze słówkiem „dumny” daje w myśl (?) fejsbuczkowych algorytmów pewnik pozytywnej konotacji. I kara gotowa. 
Na fb nie wolno bowiem chwalić i promować ustrojów totalitarnych… ale nie wolno również obrażać innych, czy też oszukiwać. Tak o nas dbają. 

Tylko… heh, szkoda, że gdy pewien entuzjasta PiS wyzwał mnie powiedzmy… od swobodnego obyczajowo materiału do zachowania czystości podłogi i innych powierzchni płaskich… facebook radośnie kilkukrotnie potwierdzał, że powodów do niepokoju nie mam i mieć nie powinnam, bo wpis standardów nie narusza. W końcu, w końcu, po wielu staraniach i zgłoszonych prośbach o kolejną weryfikację — odniosłam zwycięstwo i ów komentarz został wreszcie usunięty. Ale… kto miał przeczytać, to przeczytał. 
O święta i niewzruszona postawo fb.

Szkoda, że nie łamie też jego standardów szelest ludzi w folię owiniętych (wiecie, depopulacja ludzkości poprzez szczepionki, jodek potasu z grafenem, czy tam jakieś morgellony, stworzonka tak sprytne, że aż mityczne). Nie łamią ich też oszuści podszywający się pod przeróżnego rodzaju specjalistów, którzy twierdzą na przykład (autentyk), że kamienie odkładają się wokół wątroby, by potem powędrować ewentualnie do pęcherzyka żółciowego… Nie pytajcie mnie, czy orbitują wokół tego największego gruczołu organizmu, a potem, gdy uzbiera się już spora gromadka biegną do pęcherzyka i pukają w szybkę, żeby im otworzyć… bo nie wiem. Autorka tej bzdury roku też zapewne nie wie.. Ale swój produkt do oczyszczania wątroby z (lewitujących?) kamieni żółciowych” wciska. Jak na razie fb na liczne zgłoszenia tego filmiku nie reaguje. Może też lewituje?
Cóż, obecnie nie trzeba mieć wykształcenia w danej dziedzinie, by głosić prawdy objawione…
i zarabiać na naiwnych. Wystarczy klawiatura. 

Obostrzenia, jakie na mnie nałożono nie były duże. Ot, zarówno Leniwe pióro jak i moje konto osobiste nie mogły: reklamować swoich produktów (nie mam ich, więc pfff), robić transmisji na żywo (pfff) oraz tworzyć połączeń messengerowych i dołączać do nich (nie pfff, ale jakoś wytrzymałam ;)) Wszystko to zapewne po to, by nie przemycać to.ta.li.tar.nej pro.pa.gan.dy.

ALE — gdy czas nałożonej kary minął, okazało się, że konsekwencje są większe. Otóż fejsbuczek radośnie poinformował moją stronę Leniwym piórem, że już jej polecał ani proponował innym użytkownikom fb nie będzie. A dlaczego nie będzie? Ponieważ nie proponuje stron które naruszają (jego) standardy. (Heh) Jednak w dalszej części pospieszył z informacją, że powodów do zmartwienia jednak nie mam: „Dobre wieści: Nie ma żadnych naruszeń do wyświetlenia”. Aha. Teraz już nie ma. Ale były. No i faktycznie, zasięgi zarówno fanpage Leniwego, jak i mojego osobistego konta, spadły drastycznie. Zatem kara za to jedno wspomniane wcześniej słówko ciągnie się za mną jak guma do żucia. I już się być może z tego nie wygrzebię. Pisząc niejako prawdę, nie zachowałam środków ostrożności mylących algorytmy fb, w postaci kropek pomiędzy literami lub zamiany jednej z liter na gwiazdkę. Cóż, mea culpa. Poniekąd.

Panie fejs — może nie AŻ G.oe.b.bels, ale już peerelowski GUKPPiW (*) z pewnością byłby dumny. 

(*)GUKPPiW – Główny Urząd Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk… czyli instytucja peerelowskiej CENZURY.

PRZERWA NA REKLAMĘ
P.S. Ponieważ zdarza się, że przecinki, tudzież inne znaczki i literki, pląsają w mojej pisaninie dość niefrasobliwie — poprosiłam o korektę tego tekstu Jagodę. I proszę, wszystkie natychmiast stanęły na baczność na swoich miejscach. Niestety program w którym piszę przechodzi trudne chwile i robi coś dziwnego ze spacjami, więc tu z braku (mojego) czasu nie zdążyła już zadziałać.

Jagoda Kubiesza ukończyła polonistykę na Uniwersytecie Śląskim, spec. edytorstwo i redakcja tekstu. Jest świetną, skrupulatną i dokładną korektorką, redaktorką oraz tłumaczką w parze językowej angielski-polski. Doskonale zna oba języki i i niestraszne jej meandry polskiej gramatyki. O, zrymowało mi się, może i wierszyk o niej napiszę. Świetnie włada też piórem, w końcu — moja krew.

Gdybyście potrzebowali korekty/redakcji/tłumaczenia – piszcie

jagodak@opoczta.pl

lub do mnie elakub@op.pl

Jagodokorekta zadziała!

Jarosław Kaczyński

Może rozczaruję. Miało być o czym innym, miało być o mieczu za ćwierć miliona podarowanym ot tak Tadeuszowi Rydzykowi z pieniędzy podatników i de facto kupowaniu za nasze kościelnego poparcia, o przekrętach i machlojach, kolesiostwie i nepotyzmie.. Ten rząd wciąż dostarcza nowych bulwersujących tematów. I właściwie czasami nie wiadomo co do opisania wybrać.
W świetle ostatnich wydarzeń wybrałam co poniżej.

Pan Romanowski, wiceminister sprawiedliwości na swoim facebookowym profilu rzucił:
Zagraniczni turyści zachwycają się Polską. Opozycja wciąż nie potrafi zobaczyć piękna własnej Ojczyzny.
Zagraniczni turyści się zachwycają, bo Polska (nadal) ma przepiękne góry, lasy i inne okoliczności przyrody, te które nie zostały jeszcze zniszczone/zatrute/wycięte.. Ale zagranicznych turystów  polskie prawo i polska sprawiedliwość nie dotyczy.
Ludzie tu żyjący, ci którzy myślą samodzielnie zamiast łykać propagandę tvp, też może i zachwycają się krajobrazami, bo jest czym, ale daleko im do zachwytu nad nieudolnością władzy, sortowaniem ludzi, szczuciem na tych co jej „nie pasują”, łamaniem praw kobiet, wyrzucaniem z własnego kraju nie podobających się panu Kaczyńskiemu, nie przestrzeganiem konstytucji i praw demokracji.. etc. etc. etc.

Epimeteusze zachwycają się jeszcze może socjalem.  Ale tu nic do zachwycania się nie ma.
Oczywiście, że pomoc finansowa bywa potrzebna, jednak powinna być rozdysponowana mądrze.

Niedawno w dyskusji z pewną obrończynią życia (jedynie) poczętego dowiedziałam się, że zakaz aborcji jest super, bo rodzi się za mało dzieci, więc tę dzietność trzeba podnieść. Rozumiecie – należy ją podnieść nakazując kobietom rodzić dzieci. Zamiast dać możliwość wyboru, równocześnie zachęcając – i to nie jakimś ochłapkiem w postaci 500 plus, które jako że jest marnym samotnym światełkiem bynajmniej nie rozjaśniającym mroków polskiej antyrodzinnej polityki, efektów zatem nie daje – tylko dobrym długofalowym programem prorodzinnym, wzorującym się choćby na Czechach, gdzie żłobki i przedszkola są tanie, opieka zdrowotna i okołoporodowa i prokreacyjna bardzo dobra, in vitro dofinansowane przez państwo, a… zakazu aborcji nie ma, ale efekty w postaci wysokiej dzietności jakoś są. 

Tu nie o „dawanie w szyję” chodzi, panie Kaczyński, tylko o to by kobiety czuły się bezpieczne, by nie bały się zachodzić w ciążę, nie bały się rodzić i wychowywać dzieci. W kraju z tektury i patyków, gdzie prawo dzierży PiS, ideologia ważniejsza bywa od medycyny, a życie poczęte od kobiety – nie pomogą zakazy. Kobiety rodzić w Polsce nie chcą.  W kraju niestabilnym pod każdym względem trudno mieć dzieci.

Chcieliście nakazami i zakazami zwiększyć dzietność? No to wam się nie udało. Według raportu GUS ze stycznia b.r. współczynnik urodzeń w kraju spadł do najniższego poziomu od II wojny światowej! 
A wspomniany wcześniej nakaz rodzenia jako lekarstwo na wzrost dzietności to już czysty Gilead z „Opowieści podręcznej”. Taki pomysł mógł, nomen omen, urodzić się jedynie w chorych głowach psychopatycznych dyktatorów.

PiS wprowadził zakaz aborcji z powodów ciężkich wad genetycznych płodu, co równa się niemal całkowitemu zakazowi aborcji w Polsce. Konfederacja dokłada już nie cegiełkę, lecz całą wielką żelbetową płytę – chce dla kobiet które usunęły ciążę (obecnie kobieta karana nie jest) nawet 10 lat więzienia,  chce także zakazać aborcji będącej wynikiem przestępstwa. Czyli nakazać urodzenie dziecka z kazirodztwa lub gwałtu. Niewyobrażalne? A jednak.

Mam pytanie do tych co to na wybory nie pójdą bo: PiS PO jedno zło, Lewica i tak nie ma szans, ja się polityką nie interesuję, a tak w ogóle to nie ma na kogo głosować.. Takiej Polski chcecie dla swoich żon, córek, sióstr, wnuczek?? A jeśli ktoś chce głosować na Konfederację, bo urzekły go bajki o domu, grillu i dwóch samochodach, no to niech się dobrze zastanowi.   Ludzie którzy nie chcą w Polsce ateistów, obcokrajowców, innowierców, osób lgbt i wszystkich innych nie mieszczących się w określonych przez nich kato-narodowych ramkach mogą za chwilę nie znaleźć miejsca i dla ciebie.

Dostępność antykoncepcji, a w szczególności antykoncepcji awaryjnej staje się w Polsce, szczególnie w małych miastach i miasteczkach coraz bardziej problematyczna. Istniejąca jeszcze opcja wystawienia e-recepty i kupna tabletki przez Internet,o czym nie wszystkie kobiety wiedzą – jest sporo droższa, co powoduje ograniczenia ze względów finansowych.

Tak zwana klauzula sumienia ustanowiona już w 1996 roku, za rządów PiS kwitnie. ..Tak jak     i wpływy Kościoła, ale o tym już w innym poście. Wyrok TK, ideolo i klauzula sumienia są powodem tragedii. Umarło już kilka kobiet (o których wiemy). Dorota, Marta, Agnieszka, Izabela, Anna, Justyna….

§   JOANNA
Ostatnio głośno zrobiło się o Joannie z Krakowa, która wykonała aborcję tabletkami, które sama kupiła przez internet. Zarówno własna aborcja jak i zakup leków na swój użytek są legalne. A jednak policja pod pretekstem szukania sprzedawcy tabletki poronnej potraktowała kobietę po prostu strasznie.

Joanna zadzwoniła do swojej lekarki, bo czuła się źle fizycznie i psychicznie. Podobno powiedziała jej, że myśli o samobójstwie. Podobno, bo tak twierdzi lekarka, ale Joanna zaprzecza. Lekarka (zgodnie z procedurami)  zadzwoniła na 112. Powiedziała o myślach samobójczych pacjentki, powiedziała też o aborcji, co akurat już takie proceduralne nie było. I zapewne to słowo „aborcja” uruchomiło stróżów prawa i całą akcję policyjną wobec, a raczej przeciw Joannie. Pojechali z nią do szpitala, przeszkadzali lekarzom w zajęciu się pacjentką, bezprawnie (o czym już zdecydował sąd) zabrali jej laptop i komórkę żeby znaleźć informacje jak i gdzie kupiła tabletki poronne, upokarzali.. 

Postępowali tak z roztrzęsioną kobietą, pacjentką, a nie przestępczynią, która zwróciła się przecież do swojej lekarki po pomoc, potrzebowała opieki lekarskiej i psychologicznej. Zamiast tego dostała obstawę policyjną i poczęstowano ją nadużyciem ze strony ludzi nazywanych stróżami prawa. 
Czyżby każąc się Joannie rozebrać, zabierając rzeczy osobiste, otaczając kordonem i nie dopuszczając lekarzy, pomagali dzielni policjanci w udaremnieniu próby samobójczej i chronili jej życie?

Podczas działań policji nie byłam osobą, byłam przedmiotem – mówi Joanna. 

Co na to pan Ziobro – prokurator generalny i minister sprawiedliwości w jednym? Potępia zachowanie policji? Karze – eufemistycznie rzecz ujmując  – „nadgorliwych”? Ano nie. Wysmaża twitta w którym ironicznie odnosi się do tego kim jest Joanna. A skoro według tego pana jest „proaborcyjną aktywistką” i „aktywistką LGBT”, widać prawa obywatelskie jej się nie należą. Dorzuca w poście pan Zet  także jej zdjecia, bynajmniej nie podarowane mu przez Joannę, lecz ściągnięte wprost z jej instagrama i pisze ironicznie o „urzekajacej wizji polskiej kobiety”. Widać ochrona prawna należy się jedynie osobom których zdjęcia spodobają się panu Ziobrze o ile oczywiście oceni on również pozytywnie ich sposób bycia i to, czym się zajmują.
Dzięki pełnomocniczce Joanny, mecenasce Kamili Ferenc z Federacji na Rzecz Kobiet i Planowania Rodziny sąd zajął się sprawą bezprawnego odebrania Joannie przez policję rzeczy osobistych. Teraz zapowiedziała, że za akcję policji będzie w imieniu swojej klientki domagać się rekompensaty od Skarbu Państwa. Nie ma żadnych podstaw takiego działania policji. Te działania były bezprawne, nieproporcjonalne, przekraczające uprawnienia i władzę przyznaną organom ścigania. To jest dramatyczny i wcale niewyolbrzymiony obraz sytuacji kobiet w Polsce – mówi.

Pani Ola (imię zostało zmienione) zdecydowała się na opowiedzenie swojej historii poruszona sprawą Joanny. To jej odwaga sprawiła, że chcę głośno mówić o tym, co mnie spotkało, jak zostałam potraktowana przede wszystkim przez prokuratorkę.

§   OLA
Pani Ola, 41 letnia mężatka ma już synka, o którego długo się starała – miała za sobą dwa poronienia. Gdy ponownie zaszła w ciążę zdecydowała się urodzić mimo wieku i problemów ginekologicznych. Niestety poroniła. Stało się to w toalecie. Ból był straszny, krwawiła, a synek dobijał się do drzwi. Nie wiedziała jak ma wstać, co robić. Odcięła wystającą pępowinę aby wyjść jakoś z łazienki i zadzwonić po pogotowie. Powiedziała dyspozytorce, że poroniła i bardzo krwawi.

Gdy trafiła do szpitala, czekali już na nią policjanci, Wyobrażacie to sobie? Kobieta która poroniła, musiała przejść zabieg, przeżywała traumę psychiczną i fizyczną, otoczona została przez policję i poddawana przesłuchaniom. Policjanci chcieli pobrać jej krew do badania, „bo tak nakazała pani prokurator”. Gdy wróciła załamana i zmaltretowana do domu, tam również czekali na nią kolejni stróże prawa, a prokuratorka kazała opróżnić szambo i szukać płodu. Gdy nic nie znaleziono, chciała to szambo jeszcze raz przepuszczać przez sitko. Zabezpieczono „dowody rzeczowe”, m.in. „nożyczki, którymi odcięła pępowinę, legginsy, które tego dnia miała na sobie, krew z podłogi, podpaski, a także łożysko i materiał biologiczny…”  Gdzie w tym wszystkim był człowiek? Pani Ola, jej synek, przed którym próbowała ukryć co się stało? To jak została potraktowana było jakimś horrendum przekraczającym wszelkie granice. Nadgorliwość wyparła zwykłe ludzkie odruchy. Choć nie wiem, czy owa prokuratorka w ogóle je posiada.

Sprawa z art. 152 §. 2 (kto udziela kobiecie ciężarnej pomocy w przerwaniu ciąży) choć jako żywo ani ciąża nie została przerwana, bo było to poronienie, ani nikt w tym nie pomagał – ciągnęła się pół roku i wreszcie została umorzona, jednak kobieta nie doczekała się przeprosin ani od policji ani od prokuratury.

Pani Ola zdecydowała się mówić zachęcona determinacją Joanny. Ile jest jeszcze takich kobiet, spraw, tragedii, o których nie wiemy, w państwie podobno prawa i sprawiedliwości?

To nie tabletki aborcyjne są zagrożeniem, tylko przemoc policyjna i prokuratorska. To nie usunięcie ciąży tak wpływa na psychikę kobiety, tylko stygmatyzacja podsycana przez środowiska kościelne i rządowe. A poronienie może być osobistą tragedią lub nią nie być, ale na bór szumiący nie powinno być tematem brutalnego śledztwa. 

Zaczęłam perełką z ust pana Nadpremiera i kolejną perełką zakończę:

Każdy średnio rozgarnięty człowiek może załatwić aborcję za granicą. W moim przekonaniu nic takiego, co by zagrażało interesom kobiet, się nie stało – rzekł Jarosław Kaczyński.

No cóż, nie każdy, nie każdy, bo to panie Kaczyński kosztuje sporo pieniędzy. I jednak się stało, skoro ani usunąć własnej ciąży, ani poronić w Polsce nie można bez zainteresowania władz i prokuratorskiego śledztwa. Może żeby „spokojnie” poronić, trzeba poronić za granicą? Taki czarny humor.

 Na koniec równie czarny żarcik ze stronki Andrzej rysuje:
Przychodzi baba do lekarza, a tam prokurator, policja i ksiądz.
Śmieszne? Może, ale jest to śmiech przez mocno zaciśnięte zęby.

…W świetle tego co dzieje się od lat ośmiu i wciąż rosnącego poparcia dla Konfederacji, nasuwa się pytanie – czy za chwilę będzie paragraf za samo bycie kobietą?

Rękę złamałam tuż przed świętami, i to wcale nie na dworze, choć wtedy akurat panowała jedna wielka ślizgawka na chodnikach i ulicach, tylko w domu. Konkretniej – zaczepiłam stopą o nisko położone nóżki taboretu od pianina i… poleciałam w tył, posługując się językiem medycznym – upadłam z dość niewielkiej, bo jedynie 162cm w kapeluszu „wysokości własnej”. A w próbie zamortyzowania upadku złamałam sobie nadgarstek w dwóch miejscach. 
I tak już sobie egzystuję od miesiąca z jedną praktycznie ręką.  Tak, wiem, mogło być gorzej. Kto nie miał jednak nigdy wyłączonej z obiegu ręki, choćby i nawet lewej, ten nie zdaje sobie myślę sprawy jak bardzo jest nam potrzebna w najprostszych czynnościach. Ja sobie nie zdawałam, a lista jest naprawdę długa.
…I tak powstał wierszyk.  Nawet napisanie na klawiaturze tego tekstu było ciut męczące. Dlaczego?
O tym poniżej.

ALE GIPS

Rękę złamałam. Skutek upadku
Gips się nakłada w takim wypadku
Czego nie zrobisz, gdy ręka w gipsie?
Nie zgadniesz co jest na takiej liście.

Pierwsze – nie wyjdziesz z pieskiem na smyczy, 
Bo drzwi kilkoro musisz zaliczyć. 
Drzwi od mieszkania i te od kraty,
potem od windy i to dwa razy. 
Na dole jeszcze czeka cię zmora 
wyjścia głównego dla lokatora. 
I wszędzie zamknąć, wszędzie otworzyć, 
smycz (z psem na końcu) przez drzwi przełożyć…
To nie granatnik co sam odpali
i mknie wesoło z sali do sali.. 

Bo ręka jedna, choćby i prawa 
no nie podoła, taka to sprawa. 
Choć się nawalczysz niczym A. Duda 
Z ostrym mgły cieniem – to się nie uda 

Dwa – zęby umyć. Pasty nie stworzysz, 
ktoś ci ją musi przecież nałożyć.
Smarujesz kromkę? Chyłkiem ci zwiewa
Jak Macierewicz od  Tupolewa

Kończyna boli, chcesz zażyć leki, 
spróbuj odkręcić butlę z apteki
Zamieść podłogę, włożyć skarpety,  
sprzątnąć okruchy, czy inne bzdety, 
Wszystkie najmniejsze nawet czynności 
okoniem stają do bólu kości.

Trzy – piszesz? Ręka przy klawiaturze
też jest potrzebna – słowa „podnóżek”, 

„źdźbło”, „bliźni”, „bruździć”, „bezradność ścięgien”..
Wszystkie są poza kończyn zasięgiem.

Fotografujesz? Tu mam ścisk szczęki
Sprzęcik wymaga wszak pewnej ręki
A nawet obu, by przyzoomować
Światło ustawić, tło dopasować.. 
Rozpacz ogarnia, złość cię ogarnia
Włos nieczesany w rękę zagarniasz.

Znaki diaktryczne kuszą i nęcą
Kadry już tęsknią, softboksy jęczą
..I tak ten wierszyk w niemałym znoju
Powstawał z trudem jak wrak z popiołu.

A tutaj wersja video-bloga, czyli vlog.  Zapraszam.  : )
Link do kanału YT  LENIWYM PIÓREM
…pozdrawiam zaglądających. 

..NA ZAKOŃCZENIE:
Autorka przedstawia wyłącznie swój, znany jej z autopsji, punkt widzenia. Autorka postury jest niewielkiej, co sprawy jej nie ułatwia. Jeśli ktoś potrafi z gipsem na ręce zrobić to, czego autorka nie umie i tu wymienia –  to bardzo ją to cieszy. I zazdrości.

Być spisaną przez policję nie jest przyjemne i budzić może niemiłe skojarzenia z czasami słusznie minionymi, ale to taki malutki, najniższy stopień represji. Stopnie sporo wyższe, to na przykład być trzymanym w kordonie przez kilka godzin bez podania przyczyny, być szarpanym/ pałowanym/zlanym gazem, wyniesionym z miejsca, które się blokuje, wrzuconym do suki, zatrzymanym i przetrzymanym w areszcie..  No i oczywiście ciąganym na przesłuchania, oraz często w konsekwencji sądzonym. 

Za co? Ano za aktywizm opozycyjny. Szczególnie ożywione działania podejmuje ostatnio policja podczas objazdowego kina z Kaczyńskim w tytule. No cóż, pan Nadprezes nie chce słyszeć, widzieć i czuć jak bardzo kochają go Polacy ani tego co nie po jego myśli mają do powiedzenia. To byłby niepotrzebny zgrzyt, na spotkaniach przecież same uśmiechnięte twarze, bo wejścia wyłącznie za zaproszeniami, żaden mąciciel się nie przeciśnie. /..No prawie, bo ostatnio się przecisnął i zapytał, czego pan Kaczyński się tak boi/. A i pytania na kontrolowanych wiecach przedwyborczych starannie selekcjonowane, spisywane na karteczkach, wybierane przez prowadzących.. aby tylko nic pana prezesa niemile nie zaskoczyło. Cud, miód i ciasteczko z dziurką polane lukrem fałszu i obłudy. Bo „Prezes jest debezd”.

Spisano mnie trzy razy. Tylko spisano, mały pikuś.. Raz za tzw. komuny za przebywanie w miejscu, gdzie przebywać podobno nie powinnam. A pozostałe dwa wraz z innymi aktywistkami i aktywistami w tak zwanej wolnej Polsce pod rządami PiS. Dlaczego? Bo władzy nie podobało się moje przebywanie tam, gdzie przebywałam. Ostatnio pod Muzeum Śląskim, które nawiedzał pan prezes. Tylko nas spisano, a ostatnim razem niektórzy z chłopaków tłumnie obstawiających teren  byli nawet całkiem sympatyczni. Ot, rozkazy wydano, wykonać trzeba.  Jednak analogia do czasów ustroju słusznie minionego wydaje się dość czytelna. 

Dlaczego o tym piszę? Policyjne działania się radykalizują. Proces ten, który trwa od samego początku władzy PiS, eskalował podczas Strajków Kobiet w 2020, a obecnie znów wspina się na wyżyny. Cóż, zbliżają się wybory i w polskim kociołku temperatura rośnie.

Ostatnio wydarzenia w Krakowie 11.11 i 18.11 były tu haniebnym tego, choć nie jedynym przykładem. Trzymanie aktywistów LEGALNEGO, zgłoszonego zgromadzenia w kordonie kilka godzin bez podania przyczyny, zakaz używania nagłośnienia, a potem po zabraniu, a właściwie przemocowym wyrwaniu nagłośnienia, zakaz używania gwizdków, a nawet własnych gardeł, rozwiązanie LEGALNEGO zgromadzenia, o szarpaniu i spisywaniu znanych już przecież doskonale tamtejszej policji osób, już nie wspomnę (ba, spisano nawet fotografa). Na bezprawne działania policji poszły już pisma do prokuratury. Ale.. do prokuratury Ziobry przypominam. Bo mamy jak mamy. Notabene poprzedni z-ca komendanta krakowskiej policji został tam już wcześniej odwołany ze stanowiska, bo nie posłuchał odgórnego nakazu urzędasów, by legalnie  protestującym legalne nagłośnienie bezprawnie odebrać. I było to, jak teraz widać, ostrzeżenie dla jego następcy wystarczająco czytelne, by „nacisk prewencyjny” na niepokornych zwiększyć.

Ponieważ aktywiści protestują już od bardzo dawna 18 każdego miesiąca, gdy pan Kaczyński wjeżdża z wielką pompą, acz bez żadnego trybu,  na Wawel, potem udając się na.. „spotkanie towarzyskie”, a dotychczasowe próby powiedzmy zniechęcenia ich nie zadziałały, no to ostatnio olbrzymi teren wokół Wawelu decyzją odgórną objęto.. zgromadzeniem cyklicznym zwolenników pana K., których bywa na nich w porywach do sztuk pięciu. Te desperackie działania władzy świadczą o nieradzeniu sobie, pomimo stosowania coraz ostrzejszych represji,  z determinacją protestujących. Co będzie dalej? Zobaczymy.

Za każdym razem, gdy nawiedza jakieś miejsce pan Kaczyński, angażuje się olbrzymie siły policyjne. Setkom chłopaków za stanie trzeba zapłacić, na benzynę do kilkudziesięciu suk wydać. Czy ktoś pomyślał z jakich to środków? Ano z naszych. I tak właściwie bez żadnego trybu ta gigantyczna ochrona, te olbrzymie wydatki, bo nie jest pan Kaczyński, przynajmniej nominalnie, żadną personą rządową. O całodobowej ochronie przez tabuny policji willi na Żoliborzu i to od kilku już lat, już nie wspominam. 

Policjanci też ludzie i bywają różni. Wiadomo, rozkaz wykonać trzeba (?), ale można go po prostu wykonać czyli stać w obstawie lub kordonie jak granatowy słupek, można też być nadgorliwcem, a nawet psycholem. Szarpać człowieka, wykręcać mu ręce aż do złamania, rzucać na ziemię, czy lać gazem. Choć oczywiście już samo w sobie bycie policjantem w tych czasach naraża na wykonywanie rozkazów niezgodnych z własnym sumieniem. O ile się je posiada.

Gdy jednak czytam jak obecną policję nazywa się zomowcami, o gestapo nie wspominając, to myślę sobie, że za chwilę braknąć nam może odniesień. Bo to nie jest ZOMO. Jeszcze nie. 

Pytanie tylko, gdzie są jakieś granice? Czy gdyby dostała ta policja nakaz pałowania tłumu ludzi to też go wykona? O innych alternatywach nie chcę nawet myśleć.. No i tak sobie przypominam jak to podczas Strajków Kobiet, w październiku 2020, świeżo upieczony wicepremier pan Kaczyński w orędziu do narodu podjudzał chłopców narodowców na protestujące kobiety, wzywał do obrony kościołów i wiary… Zrobił to oczywiście ze strachu, bo tłumy na ulicach przemawiały do wyobraźni. A gdyby z tego strachu wydał wtedy policji rozkaz całkowitej pacyfikacji strajków kobiet? Co zrobiłaby policja? Ano właśnie. Na szczęście, choć mógł, to nie wydał, doprawdy ludzki pan. Jednak rodzi się niepokojące pytanie, jaką mamy gwarancję na przyszłość? Żyjemy od kilku lat w kraju niestabilnym, gdzie rząd (a może „żond”) uchwala sobie przeróżne ustawy bez żadnego trybu, bo może, bo ma sejmową większość. Może też uchwalić wszystko co mu się spodoba, albo po prostu dać panu Kaczyńskiemu mikrofon do ręki. Taki to kraj. Mimo budzącej nadzieje na zmiany, czyli niewątpliwej klęski PiSu na Ślasku i sporych przepychanek w rządowych kuluarach, jest to nadal państwo prawnie niestabilne. Tu przydałaby się wyborcza miotła.  I wybory już za niecały rok. Pytanie –  kto wierzy, że na pewno, na sto procent będą uczciwe, jeśli wyniki okażą się nie po myśli rządzących?  Przecież to kraj, w którym trzeba aż wyrokiem sądu (chwała niezależnym sędziom!) nakazywać prokuraturze przyjęcie zgłoszenia i zajęcie się sprawą oskarżenia, jak  chociażby w przypadku takiej Kai Godek, której sprawy prokuratura bała się dotknąć nawet końcem kija od szczotki. Bała.. sami wiemy kogo i komu narazić się nie chciała.

Poczytuję sobie, w ramach poszukiwania materiałów, blog pewnego policjanta. Jest ciekawie, choć tak jak i lektura na fb tvpinfo dostarcza mi on sporo zdrowego _urwu.
Dużo tu seksistowskich rubasznych „żarcików” i dziaderskiego dzbanizmu, jest i qeerfobia, a także kilka oburzających wpisów, jak ten w którym przyklaskuje stawianiu na równi pomocy uchodźcom na granicy polsko białoruskiej i (o nieświęta aberracjo) mordów rzeźników z Buczy.. Judzi swoimi wpisami do hejtu, a ma sporo komentujących..
No i jest tam też oczywiście powszechna pochwała Polskiej Policji, czemu akurat na tej stronce dziwić się nie należy. Jest to jednak pochwała bezrefleksyjna. Oburza się pan policjant na przykład na generalizowanie i ocenianie całej formacji przez pryzmat działań pojedynczych osób, a sam radośnie w wielu swoich postach wrzuca do jednego wora wszystkich sędziów, wszystkie („hehe”) kobiety, wszystkich członków OSP na przykład etc. etc. etc. czyli każdą grupę w której ktoś tam mu kiedyś podpadł, lub się nie spodobał. I kompletnie nie widzi w tym ani żadnej sprzeczności, ani niczego złego. Szczyci się zresztą publicznie (przypominam  – to blog policyjny) tym, że obiektywizm jest dla niego obelgą. Tak zupełnie, ale zupełnie nie generalizując – fajny PR robi swojej formacji. ; ) A  co do tych ewentualnych i baardzo jednostkowych złych działań, nie zalicza do nich ten pan oczywiście przekraczania uprawnień podczas stania na straży dobrego samopoczucia pana Kaczyńskiego na przykład. Ba, wciąż cynicznie przypomina, że ci, którzy na policję z tego powodu psioczą, gorliwie będą wołać ją na pomoc, gdy ich życie, czy mienie będą zagrożone. 

…Ale od tego chyba jest policja? Tak mi się jeszcze kilka lat temu wydawało. Zapytałam pana policjanta, pod postem w którym wychwala swoją rzekomą polityczną bezstronność (bo służył już wszak pod kilkoma rządami) czy skoro policja jest tak bezstronna jak pisze, to czy istnieją  granice działań, których ci wspaniali bezstronni ludzie stojacy na straży dobrego samopoczucia rządzących – nie przekroczą.  Odpowiedzi, co mnie wcale jakoś nie zdziwiło, do tej pory nie otrzymałam. 

I kiedy mój były już znajomy wypomina „chowanie się jak szczur” za plecami policjantów, których przemocowe działania tak gromko krytykujemy, wtedy gdy na LEGALNYM zgromadzeniu wspierającym osoby lgbt lecą na nas butelki i jajka, a tłuszcza kiboli życzy nam śmierci i wrzeszczy, że nas „zaje*ie”… to mam również do niego to pytanie: Jarku – od czego jest policja? Bo chyba właśnie od ochrony obywateli. Nie od tego, by ich spisywać pacyfikować, trzymać w kordonach… bo pewien dyktatorek nie ma ochoty widzieć niezadowolonych z jego rządów ludzi. 

„Służyć i chronić” to słowa przysięgi, którą składa każdy policjant. 
Tylko komu służy i kogo chroni?

Jeśli zobaczę pożar, powiadomię Straż Pożarną, jeśli będę czuła się zagrożona, zadzwonię na policję. Skorzystam też z ochrony policyjnego kordonu idąc w Marszu Równości. Policja naprawdę żadnej łaski mi tu nie robi, bo na tym polega jej, przyznaję – ciężka i niewdzięczna praca – by chronić. I tego, jako obywatelka oczekuję. Kiedy polecą na mnie jajka, butelki i wyzwiska, gdy stać będę na legalnym zgromadzeniu „nie schowam się” Jarku „jak szczur” za plecami policjantów, tylko skorzystam z przysługującego mi prawa ochrony. ..No chyba, że policja dostanie rozkaz ochrony zupełnie kogo innego. Wtedy nie skorzystam.

Tak, wiem, że policjant idzie tam, gdzie mu każą i chroni tego kogo mu każą. Czy to Marsz Równości, Manifa Śląska, ..czy bibka rządzących. Dostaje rozkaz, więc ochrania. Czy jest potrzeba, czy nie i czy mu się to podoba, czy nie podoba. Policjant też człowiek, jeden jest lepszy, drugi gorszy. Fajnie się woła „zdejmij mundur, przeproś matkę”, sama tak nieraz wołałam, ale tak sobie myślę, że gdyby ci wszyscy, których by to obeszło, faktycznie zdjęli mundury, to.. jacy wyłącznie ludzie w tej formacji zostaną? Strach się bać.

Absolutnie daleka jestem przy tym od usprawiedliwiania działań przemocowych. O nie. Nie zapominajmy jednak, że policja jest tylko groźnym  narzędziem w rękach władzy.

I to nie policjanci stanowią najgorszy problem, tylko ci, którzy wydają im rozkazy. Mam świadomość, że te sympatyczne młode chłopaki spod Muzeum Śląskiego, jeśli dostaną rozkaz otoczenia nas kordonem, załadowania do suk, czy zlania gazem –  zrobią to. Bo nie liczyłabym niestety, że zrzucą mundury i przeproszą matki. 

Nadal jednak miejmy wszyscy świadomość, że ktoś im takie, czy inne rozkazy wydaje. Tam tam, na samej samej górze w tym naszym małym kraiku jarosławionym. Pamiętajmy o tym.

Przedświątecznie gwiazdkowo pozdrawiam.

*****   ***