Wernisaż odbył się 1.12, wystawę Moje małe impresje można oglądać do końca grudnia w Bibliotece Miejskiej w Katowicach Ligocie.  Można też o niej (dziękuję Doroto) przeczytać TUTAJ, na stronie Kokociniec.pl.
A jeśli ktoś chciałby obejrzeć moje zdjęcia w bardziej sprzyjającej, z racji aury, kanapowej atmosferze – zapraszam do mojego portfolio.
Umieszczam tam jedynie wybrane, ulubione fotografie. KLIK

/Dla błądzących – link do portfolio umieszczony jest również na belce (w menu ;)) oraz w panelu bocznym./
Zapraszam.

..No tak, było miło i artystycznie.  A w przygotowaniu post o zupełnie innym zabarwieniu, choć podlany nutką leniwopiórowego sarkazmu. Zapraszam już niedługo.

Nastroju świątecznego nie mam za grosz, ale…
Kochani, tym, którzy obchodzą święta wielkanocne życzę spokojnych i zdrowych świąt, tym którzy ich nie obchodzą – spokojnego wypoczynku i dobrej zabawy. Wszystkim – pokoju.
Trzymajcie się ciepło w ten niepewny i smutny czas. 

Baziowo i rzeżuchowo pozdrawiam. 

Potem wirus pojawił się bliżej nas, w Europie. Nadal jednak był daaaleko, ot kilka przypadków, czuliśmy się więc iluzorycznie bezpieczni. Sytuacja zaczęła jednak nabierać tempa, coraz więcej chorych w Europie, kolejne zgony.. My jednak, a raczej większość z nas, nadal temat lekceważyła. Teksty, że na grypę  umiera tyle i tyle tysięcy co roku i nikt rabanu nie podnosi, epidemii nie ogłasza – krążyły po sieci. Śmiechy z “zarazy”, beztroskie wycieczki za granicę, “bo nie jadę przecież do Chin, nic mi nie będzie”…

4 marca w Polsce pojawił się pierwszy (zdiagnozowany!) przypadek koronawirusa. I nagle ruszyło. 6 marca było już pięciu chorych w Polsce, 9-go  17. 11 -go 31.

I 11 marca wieczorem Uniwersytet Śląski, jako jeden z ostatnich, ogłosił zawieszenie wykładów od 12.03. 12-go odgórnym zarządzeniem zamknięto szkoły, przedszkola, żłobki w całym kraju. Ogłoszono, by wychodzenie z domu ograniczyć do wypadków koniecznych. W sobotę 14.03 rząd ogłosił stan epidemiologiczny w Polsce. W galeriach handlowych czynne mają być jedynie apteki, sklepy spożywcze i pralnie, wstrzymano działalność restauracji… W nocy z soboty na niedzielę zamknięto granice państwa.

Każdy, kto śledzi temat, a myślę, że jest nas wielu, zna te informacje. Chciałam je jedynie w skrócie powtórzyć. Nie będę przytaczać tu statystyk, wpisywać ilości chorych i tempa rozprzestrzeniania się wirusa. Te dane każdy może z łatwością znaleźć Ponieważ jednak w sieci krąży wiele fakenewsów i bzdur wyssanych z zakażonego palucha, chcę się z Wami podzielić faktami zaczerpniętymi z wywiadu z EKSPERTEM,epidemiologiem, dr. Pawłem Grzesiowskim..

Oto najważniejsze odpowiedzi na dręczące nas pytania:

CZY KORONAWIRUS JEST GROŹNIEJSZY OD WIRUSA GRYPY?

Tak, jest groźniejszy choćby z tego powodu, że osoba z grypą zaraża jedną osobę, a ta z koronawirusem od dwóch do czterech osób. 

DLACZEGO?

Ponieważ wirus grypy krąży po świecie od kilkuset lat. Zatem ludzie chorują, uodporniają się od dawna. Koronawirus jest nowy. Za dziesięć, dwadzieścia lat ludzie będą chorowali rzadziej, będzie jak z grypą, uodpornią się. 

CZY TO PRAWDA, ŻE NA KORONAWIRUSA ZACHORUJE OD 20 DO 70 PROCENT POPULACJI? 

Wszyscy, którzy będą mieli kontakt z tym wirusem, zachorują. Ważne, by nie zachorowali w tym samym czasie. 

POJAWIŁY SIĘ INFORMACJE, ŻE 5 MLN. CHORYCH MOŻE UMRZEĆ.

Nie. Śmiertelność, wbrew publikowanym statystykom wynosi około 1 procenta.

JAK TO? WHO PODAJE, ŻE MIĘDZY 3 a 4 PROCENT

Ponieważ statystyki śmiertelności tworzone są TYLKO na podstawie potwierdzonych przypadków zachorowań. Faktycznych zachorowań jest 5 razy więcej, czyli rzeczywista śmiertelność jest pięć razy niższa.

CZY TO PRAWDA, ŻE WIRUS ZNIKNIE, GDY SIĘ OCIEPLI.

Nie.  Wystarczy pomyśleć, że żyje w naszych organizmach w temperaturze 36,6 st. C. Dlaczego miałby zatem ginąć, gdy zrobi się cieplej. Jednak jego żywotność na powierzchniach będzie krótsza. Już wyliczono, że w 4 stopniach Celsjusza żyje miesiąc, a w 20 stopniach dwa dni. Zatem przy wyższych temperaturach na świeżym powietrzu zakaźność będzie mniejsza. Jednak 80 procent zakażeń to droga kropelkowa.     Być może wirus wygaśnie spontanicznie, według krzywej epidemii okres największej aktywności wirusa po szybkim wybuchu zakażeń wynosi około 2 miesięcy. Czyli być może w czerwcu epidemia powoli przygaśnie. Wirus sam się bowiem ogranicza. Osoby które przechorowały, już się nie zarażą, ani nie będą zarażać innych.   

CZY ZAMYKANIE SZKÓŁ, ODWOŁYWANIE IMPREZ, ZAMKNIĘCIE GRANIC… MA SENS?

Tak. Mamy już pierwsze zakażenia własne, czyli ludzi, którzy nie byli za granicą. Ważne jest, by ograniczyć rozprzestrzenianie się wirusa w sposób niekontrolowany.  

CZY POWINNIŚMY ROBIĆ ZAPASY?

Nie ma powodów, by myśleć, że dostawy podstawowych produktów zostaną wstrzymane. Pomóżmy jednak seniorom i ludziom chorym w zaopatrzeniu ich w leki i produkty pierwszej potrzeby. Osoby starsze nie powinny pojawiać się w miejscach publicznych, ponieważ są w największym niebezpieczeństwie. 

JAK SYTUACJA MOŻE ROZWINĄĆ SIĘ DALEJ?

Są dwa scenariusze: albo będziemy mieli tych zakażeń tak wiele jak Włosi, gdzie co dwa, trzy dni podwaja się liczba osób zakażonych i „zatykają” się wszystkie oddziały intensywnej terapii, albo będziemy mieli bardziej płaską krzywą zachorowań, bo będziemy każdy przypadek wyłapywali tak, jak dzieje się to dzisiaj. Wtedy tych ludzi zachoruje pewnie tyle samo, co w tym pierwszym scenariuszu, ale ten proces rozciągnie się na trzy, cztery miesiące, a o to chodzi, żeby nie było szczytu zachorowań w ciągu tygodnia, bo żaden system nie jest wtedy w stanie zapewnić takiej jak trzeba ilości łóżek.

Starałam się zebrać wszystkie najważniejsze informacje poruszone w wywiadzie i przekształcić je w informacyjną pigułkę. Całość dostępna TU.

Kochani,  pomagajcie w podstawowych zakupach osobom starszym i opiekunom osób niepełnosprawnych. To grupy największego ryzyka zachorowalności. 

 Jeśli możecie, sami wychodźcie z domu jedynie w sprawach ważnych, starajcie się unikać tłoku. Po powrocie myjcie ręce wodą i mydłem przez 30 sekund. Jedni proponują jako wyznacznik czasu nucić piosenkę Zenka Martyniuka, inni deklamować monolog Lady Makbet. Co kto woli

Ja na przykład wolę rocka.. albo Piwnicę pod Baranami… Mam dość szerokie gusta muzyczne.

Nie wpadajmy w panikę, ale zachowujmy ostrożność. Siedźmy w domu, grajmy w planszówki, czytajmy książki…

Pamiętajmy, że mniej osób na ulicach, w sklepach, kolejkach, to spłaszczenie krzywej zachorowań i rozciągnięcie jej w czasie. A mniej zachorowań w tym samym czasie, to więcej dostępnego sprzętu medycznego, miejsc w szpitalach, i większy dostęp do służb medycznych. 

Apeluję też do osób czujących potrzebę uczestnictwa w mszy. Nie chodźcie do kościołów, nie narażajcie siebie i innych na zarażenie. Korzystajcie z mszy internetowych i telewizyjnych.

Skoro episkopat nie zamknął kościołów ignorując sytuację – weźcie sprawy we własne ręce.

I jeszcze jedno bardzo ważne. Zwierzęta domowe NIE CHORUJĄ na koronawirusa. Nie panikuj, nie wyrzucaj swojego przyjaciela z domu. 

I pamiętaj – większość przychodni weterynaryjnych w obecnej sytuacji przyjmuje jedynie przypadki NAGŁE. 

Przycięcie pazurków, badania profilaktyczne – muszą poczekać

Sytuacja jest dynamiczna. Trzymajmy się i nie dajmy panice. Stres to osłabienie odporności organizmu. 

Jeszcze jedno. Dzisiaj zaproponowano na fb taką akcję, by o godzinie 17-ej wyjść na balkon, okazując wdzięczność wszystkim służbom medycznym, które narażając życie pracują, pomagając chorym. Odzew był bardzo słabiutki, kilka osób na balkonach. Ale nie o to mi nawet chodzi. W odpowiedzi na apel mojego kolegi padły słowa:

 „Ale za co mamy im dziękować ? Że są w pracy? Nic nie wiem o jakiś specjalnych osiągnięciach czy poświeceniach walce z wirusem.

Jak się pracuje w szpitalu wiedzieli już na 3 roku studiów. Standardowy czas pracy kasjerki na stacji benzynowej to 12godzin. Nie robią z siebie bohaterek.”

Oczywiście chylę czoła wobec obecnie pracujących w sklepach osób, które narażają się przecież na zarażenie. Uważam jednak, że powyższa wypowiedź, emanuje postawą roszczeniową i całkowitym brakiem empatii i wyobraźni. Zabolało mnie to,  jako córkę, wnuczkę i siostrzenicę lekarzy. Z niewdzięcznością wobec pracy moich bliskich spotykałam się od dziecka. Najwięcej jednak odkąd jest Internet. Czy wiedzieli lekarze, pielęgniarki, ratownicy medyczni „jak się pracuje w szpitalu” obecnie? W najczarniejszym nawet scenariuszu – nie. Nie trzeba wiwatów i podziękowań, jeśli ktoś nie czuje takiej potrzeby w szczególności. Ale takie słowa jak powyżej są równie zbędne. Moi rodzice i babcia dawno nie żyją, kuzynka jest na emeryturze. Potrafię sobie jednak wyobrazić co mogą czuć bliscy służb medycznych w obecnej chwili. I to jak mogą się obawiać, czy ich ukochani wrócą do domów, a gdy wrócą, to czy nie przywleką ze sobą koronawirusa… Zabrakło empatii, a szkoda, bo potrzebna nam teraz szczególnie. Smutne..

Nic to. Pozdrawiam wszystkich serdecznie, życzę zdrowia, nie dajcie się wirusowi.

I z dużą dozą optymizmu mówię – do zobaczenia.

#zostańwdomu

A tutaj wersja video-bloga Leniwym Piórem, czyli vlog. Zapraszam.

Przeczytałam wpis Gabuni (TUTAJ), ale tak jak ona nie potrafię opisać krótko swoich przemyśleń, bo temat  jest bardzo trudny i zawiera zbyt wiele aspektów wartych omówienia. Zatem ponownie zamiast komentarza powstał o pedofilii kolejny już wpis na kolejnym blogu..

Zaznaczam, że poniższe słowa to jedynie moje zdanie.

ZBRODNIA I KARA

Pedofilia to zaburzenie psychiczne, jednak trudno traktować ludzi, którzy skrzywdzili dziecko po prostu jak osobę umysłowo chorą. Ani zaburzenia, ani ewentualne traumatyczne dzieciństwo nie może usprawiedliwić tak okrutnego czynu. Wydarzenia z dzieciństwa kształtować mogą także psychikę morderców, a nie chroni ich to przed bramami więzienia i adekwatną do przewin karą. Pedofilii wyleczyć nie można, zatem może zabrzmi to strasznie, ale człowiek, który dokonał czynu seksualnego wobec małoletniego powinien być przez resztę życia odizolowany od społeczeństwa, lub w najlepszym wypadku po odbyciu kary poddany kastracji chemicznej i dożywotnio kontrolowany, ponieważ przebywając na wolności stanowi potencjalne zagrożenie dla dzieci.

Krzywda wyrządzona dziecku  to jedno z najbardziej obrzydliwych czynów i jako taki jest powszechnie, i słusznie potępiana.

Czy jest to gwałt, czy „tylko” tzw. inna czynność seksualna, pozostawia w umyśle dziecka niezagojone rany i rzutuje na całe jego dalsze życie. Mówienie o doznanej w dzieciństwie traumie jest bardzo trudne Zdarza się, że dziecko wypiera straszne wspomnienia i wracają one do niego/niej po wielu latach. Dawniej o pedofilii praktycznie się nie mówiło, stąd wręcz lawinowo często rosnące wyznania ludzi teraz już dorosłych. Łatwiej się im przełamać, gdy zrobili to już inni. /Tak jak w przypadku sławnej już akcji #metoo/.

Oczywiście nigdy wykluczyć nie można, że potencjalna ofiara przemocy może kłamać. Zdarza się, że ktoś oskarża z zemsty, zawiści, nienawiści. Czasem trudno to zweryfikować, tym bardziej, gdy upłynęło wiele lat, a i media często w wyścigu popularności nakręcają temat, podają informacje w sposób zafałszowany, a bezrefleksyjna lektura prowadzi do rozdmuchania afery, której ..nie ma. I dotyczy to każdego tematu, który jest medialny. Jednak już z zeznaniami wielu ludzi, świadków lub pokrzywdzonych trudniej dyskutować. Oczywiście można uparcie twierdzić, że wszyscy kłamią, ale chyba nie tędy droga.

Kiedyś całkowicie przymykano oczy na czyny seksualne wobec dzieci, był to wręcz temat tabu. Teraz przesadza się zbyt często w drugą stronę, z ostrożności próbując ją dostrzec w zwykłych gestach, takich jak przytulenie dziecka, czy wzięcie go na kolana. Złoty środek znaleźć zawsze trudno, lepsza jest jednak mimo wszystko przesada w tę drugą stronę.

WINA

Największy sprzeciw społeczny budzą akty pedofilii wobec dzieci, które zostały powierzone oprawcy pod opiekę, czy z racji pokrewieństwa – ojciec/ojczym/wujek/brat, czy wykonywanego tak zwanego zawodu zaufania publicznego, jak – nauczyciel, lekarz, ksiądz. Ten ostatni jako przedstawiciel Kościoła, instytucji głoszącej miłość bliźniego i piętnującej zło mu czynione, w szczególności, co zrozumiałe  poddany jest najostrzejszej ocenie i największej krytyce. Ale nie tylko z tego powodu. Ukrywanie przez episkopat czynów pedofilskich, przenoszenie winowajcy do innej parafii, co umożliwia mu kolejne uczynki, brak konsekwencji karnych, wyciszanie, a wręcz udawanie, że temat pedofilii w Kościele nie istnieje… to wszystko wywołuje tym większy sprzeciw społeczeństwa wobec winnych.

Skala takich uczynków pomimo uporczywego ich tuszowania jest olbrzymia. Ukrywanie lub odstępowanie od kary w przypadku zawodu nauczyciela, lekarza, lub jakiegokolwiek innego zdarza się bardzo rzadko. Padają ostatnio głosy, że prowadzony jest atak frontalny na Kościół. A ja powiem, że Kościół swoimi postępkami sam się do tego przyczynił. Potrzebna jest zmiana i coś powoli zaczyna się dziać, świadczy o tym chociażby fakt, że o problemie wreszcie zaczęto głośno mówić po latach milczenia, szeptów i półsłówek. To wręcz rewolucja. I papież Franciszek miał tu swój udział potępiając w oficjalnym wystąpieniu pedofilię wśród księży i proceder zamiatania brudu pod dywan, zamiast jak poprzednicy udawać, że problem nie istnieje. Czy jednak w Kościele nastąpią zmiany na wielką skalę?

I jeszcze jedno ważne zagadnienie. Atak na Kościół nie jest atakiem na wiarę, księża i dostojnicy kościelni to tylko „urzędnicy Pana B.”.  Potępianie czynów godzących w dobrostan dziecka jest słuszne niezależnie od tego, kogo się potępia.

Gabunia w swoim poście wspomniała filmową postać księdza oskarżonego o gwałt na chłopcu („Kler”). Oczywiście pozory czasami potrafią mylić, tak jak w tym przypadku zmyliły także i widzów. Przypomnę jednak, że w tym samym filmie ukazany jest również ksiądz, którego nikt nie podejrzewa. Nie proboszcz z małej biednej parafii, tak jak tamten, tylko wysoko postawiony, układny i wpływowy dostojnik kościelny. Pozornie uprzejmy i spokojny w obejściu zwodzi początkowo widza, do czasu, gdy dowiadujemy się, że oferując jednemu z chłopców konsolę, innemu załatwiając adopcję zagraniczną, obdarowując przy tym dom dziecka potrzebnym sprzętem kupuje milczenie prowadzących zakład  zakonnic i pozbywa się „problemu”.

Ten akurat ksiądz sam wychowanek domu dziecka był w przeszłości świadkiem strasznej przemocy wobec swego kolegi. Proboszcz małej parafii natomiast doświadczył w dzieciństwie molestowania i gwałtu przez księdza, bohatera Solidarności.

Pierwszy sam stał się pedofilem, drugi przeżywszy niewyobrażalną traumę, w życiu dorosłym został opiekunem i obrońcą pokrzywdzonych dzieci.

To oczywiście tylko film, choć wiele wydarzeń w nim ukazanych wzorowane było niestety na faktach. Budzi jednak refleksję, że jakimi ludźmi się staniemy zależy w dużej mierze od nas samych. Poddani w dzieciństwie przemocy – jedni idą w ślady swych oprawców, drudzy robią wszystko, by takimi osobami nie zostać. Czy się udaje? Nie zawsze. Pewne schematy zachowań nagrane mamy na samoodtwarzającej się w głowie „płycie”, która uruchamia się w stresujących sytuacjach. Piszę rzecz jasna o wszelkich zachowaniach przemocowych zarówno słownych jak i fizycznych.

– – – – – – – – – – – – – – – — – – – – – – — – – – – – – –

Faktycznie temat pedofilii, jej przyczyny i mechanizmy rządzące się tym zaburzeniem nie zostały dokładnie zbadane, a w każdym razie ich wyników nie udostępniono masowemu odbiorcy.

Niezależnie jednak od przyczyn uważam, że to ludzie, wobec których należy zrobić wszystko, by uniemożliwić im kontakt z ich potencjalną ofiarą.

…Nieważne , czy nazwiemy ich pedofilami, czy „osobami stosującymi przemoc seksualną wobec dzieci”, czy będzie to molestowanie, czy gwałt – czyn taki i osoba go popełniająca zasługuje na najwyższe potępienie. Niezależnie od tego, kim jest.