Przypomnę Wam zatem Opowieść Wigilijną, którą napisałam sześć lat temu. Może nie wszyscy tu zaglądający ją czytali. A jeśli znacie.. to też posłuchajcie.

Kiedy przeminie już ten przedświąteczny czas szaleńczych gonitw z obłędem w oczach i ścierką do kurzu w ręce, tych wyścigów sześciowózkowych po hiper i supermarketach, a zapachy detergentu i proszku do czyszczenia wszystkiego, co doczyścić się da zastąpione zostaną aromatem pierników, gotujących się suszonych grzybów i choinkowym wspomnieniem lasu… Wtedy wyłaniają się z szarej niepamięci wszystkie te Duchy Przeszłych Świąt Bożego Narodzenia. Są i te wesołe dziecięcą radością oczekiwania na pierwszą gwiazdkę, i te śmieszne, i te straszne i te bardzo smutne… Popędźmy zatem w przeszłość.

Oto Duch z lat bardzo odległych, gdy ja pląsałam jeszcze wśród gwiazd, a moi rodzice sami byli małymi dziećmi.|
Uwaga – oto nadchodzi Duch straszny, Duch Wojennych Świąt Bożego Narodzenia. Ma na sobie poszarpane łachmany, w ręku trzyma piernik z marchwi, na jego twarzy gości przerażenie.

Małe mieszkanie, na stole kilka chudziutkich potraw przyrządzonych z trudem zdobytych produktów. Licha to wigilia, choć paaachnie przepysznie wiecznie głodnym dzieciom. Ale nikt nie je, nikt o jedzeniu nawet nie myśli. Bo oto rodzice stoją w kącie tuląc do siebie dwie dziewczynki. Jedna z nich, z kokardą na czubku rozwichrzonej czupryny, kurczowo trzymająca na rękach pieska –  to moja Mama. Na środku pokoju rozzłoszczony niemiecki oficer głośno krzyczy, dwóch żandarmów przetrząsa bez powodzenia biedniutkie mieszkanko. Czegoś szukają, wrzeszczą pytająco: Jude? Jude? Dorośli kręcą  przecząco głowami… Niemcy złoszczą się, bo nikogo i niczego znaleźć nie mogą. Na szczęście żydowska rodzina w porę ostrzeżona uciekła do lasu. I oto nagle, w tej pełnej napięcia atmosferze z rąk mojej Mamy wyrywa się mały dzielny piesek, z groźnym warczeniem dopada butów oficera i zatapia w nich zęby. Świat zamiera. Rodzice widzą już los i psa i dzieci i ich samych. Ale oficer wybucha nagle serdecznym śmiechem i mówi dziwnym twardym językiem:

– Sher Gut, topry pes, odwaszny. Tesz mam f domu hunt, o taki maly – i pokazuje ręką gest poniżej kolana.

Chwilę później nadal się śmiejąc wychodzi zabierając swoich aniołów stróżów. A malutka sunia Lalka zostaje wielką bohaterką tego dnia i wszystkich następnych.

Przenieśmy się w czasie o lat …dzieści. Nadchodzi kolejny Duch Świąt. Ubrany w koszulę non iron, minę ma wesołą, kpiące iskierki w oczach, a w ręce trzyma płomyk.

– Synku usiądź spokojnie –  mówi moja Mama

– Choinka się pali!

– Tak, wiem, pięknie prawda?

Przy suto zastawionym stole tłoczno i wesoło. To czasy PRL-u, ale udało się zdobyć to, „załatwić” owo i wystarczyło, by stół zapełnił się przysmakami. Jest karp w galarecie spod lady i kompot z suszonych jesienią w piekarniku owoców i doskonałe pierniczki Stasi, gospodyni dziadków, jest i makowiec z maku pracowicie mielonego w maszynce do mięsa. No i kutia, obowiązkowa tradycyjna potrawa z dalekich, a jakże bliskich sercu mojego Dziadka, Kresów. W kącie stoi wielka choinka, na której palą się świeczki.

– Choinka się pali! – woła mój brat ponownie

– Tak, tak, pali się – odpowiadają zniecierpliwionym chórem dorośli, już źli odrobinkę, że im w rozmowie łobuziak przeszkadza.

– Świeczki się palą, podoba ci się, tak? – pyta Mama. – Zjesz trochę rybki?

– Ale choinka się pali! – woła malec ponownie.

– Tak, wiemy – zaczyna dziadek, ale zerka przy tym na choinkę…

– Rany Boskie – choinka się pali! – krzyczy.

Faktycznie. Od świeczki zapaliła się gałązka, od niej druga, płomyki wesoło skacząc po zielonych lecz suchych igłach powędrowały coraz wyżej, i tak choinka zajęła się powoli ogniem, który teraz już bucha i wesoło strzela iskrami.

Akcja gaśnicza w której uczestniczy cała rodzina trwa dłuższą chwilę. Na pierwszy, trafne określenie – ogień – idzie kompot z suszonych pracowicie jabłek i śliwek, potem woda z wiadra w którym niedawno chlupały karpie, a tląca się jeszcze przyczyna nieszczęścia wyrzucona zostaje przez balkon do ogrodu wprost na śnieg.

– Mówiłem, że choinka się pali – kwituje mój brat.
Zdyszani akcją ratunkową goście siadają ponownie do stołu i wigilia przy wtórze śmiechów toczy się dalej.

I znów pędzimy w przyszłość. Znika nam z oczu spalona choinka i roześmiane twarze, milkną śmiechy. Nadchodzi kolejny Duch. Ubrany w czarną pogrzebową szatę, w ręku ma klepsydrę w której przesypują się ostatnie ziarenka życia.

Stół wigilijny zastawiony tym, co na kartki udało się dostać lub bez nich załatwić. Ale nikt nie myśli o jedzeniu. Siedzimy wszyscy  przy stole milcząc, opłatek leży w kręgu splecionych w rozpaczy dłoni. Czekamy z podzieleniem się nim, na moją Mamę, która jest teraz w szpitalu, przy łóżku swojego Ojca. W ciszy rozbrzmiewa dzwonek telefonu, Tata odbiera, słucha chwilę.

– Dobrze kochanie – mówi. – Powiem.

Trzask odkładanej słuchawki grzmi głucho.

–  Dziadek nie żyje –  słowa docierają do nas jak przez grubą watę. Zostańcie, pojadę po Mamę.

Ta Wigilia także pozostanie w pamięci na zawsze.

Pędzą lata, migają kolejne Święta. Coraz mniej bliskich przy wigilijnym stole, coraz większe pustki. Ale zapełniają się luki nowymi członkami rodziny. Życie trwa dalej.

Nowy ustrój, nowa wigilia, nowa rodzina.

Duch  tym razem nałożył szpitalny fartuch. Twarz ma zmęczoną z niewyspania, ale minę wesołą i mruga do nas okiem stetoskopu.

Niedawno wróciliśmy ze szpitala, ale choć jesteśmy wykończeni, to przy stole panuje radość, bo nasza córeczka wreszcie jest z nami. Specyficzna to wigilia. Towarzyszymy w ścisłej diecie córce, by nie było jej przykro. Zamiast grzybowej z łazankami jest chudy rosołek, gotowana na parze ryba udaje smażonego karpia, a liść sałaty kapustę. Na deser kilka wafli ryżowych. Przełamujemy się chlebem, bo nikt do kupowania opłatka głowy nie miał. Siedzimy trzymając się za ręce i uśmiechamy, a dziecko drzemie wtulone we mnie. Choć okna nie umyte, kurz na podłodze i meblach osiadł warstwą kopalną, a oczy zamykają się ze zmęczenia, to nieważne. Jesteśmy w trójkę, razem i jesteśmy szczęśliwi.

–  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  – 

Zapominamy w pogoni za uciekającym czasem, czyszcząc okna, podłogi, meble, rywalizując w kulinarnych zapasach i prezentowych piramidach… co tak naprawdę jest najważniejsze. To my i nasi bliscy i czas z nimi spędzony. To czas magiczny, niepowtarzalny, duch przeszłych świąt, który siada z nami przy wigilijnym stole.

Łapmy te obecne chwile szczęścia, układajmy w szufladach pamięci, by starczyło na wszystkie przyszłe, owiane mgłą nieznanego dni.

–  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  –  – 

Tyle opowieść z świąt zaprzeszłych.
Tę wigilię spędziłam bardzo miło w gronie rodziny, bez wcześniejszego szału sprzątania, mycia, czyszczenia wszystkiego, co doczyścić się da… I tak jest najlepiej.
Duch Teraźniejszych Świąt minę ma niewesołą, ale bardzo się stara patrzeć z nadzieją w przyszłość.

Tusząc że pan Dickens wybaczy mi tę marną parafrazę jego Opowieści spokojnego czasu Wam życzę.

Dziś krótko.
Tomasz Lis popełnił niezręczny (to duży eufemizm) wpis, szybko go jednak skasował i przeprosił. Ale PiS złapał karty i powiedział: „podbijam”! ..I podbił. Na samo dno. Wrzucił obrzydliwy spot urągający milionom ofiar obozów zagłady. Wieloletni polityczny taniec na trumnach ofiar katastrofy smoleńskiej im nie wystarczył, trzeba teraz zatańczyć na prochach pomordowanych, wykorzystać do gry politycznej jedną z najgorszych zbrodni w historii. Do czego jeszcze się posuną w ramach tak zwanej „kampanii wyborczej”??
W tym ohydnym spocie PiS pyta:
„W Auschwitz zamordowano ponad 1 mln osób. 6 mln Polaków zamordowano podczas wojny.
#4 czerwca – czy na pewno chcesz iść pod tym hasłem”? Pyta PiS.
Nie, nie idziemy „pod tym hasłem”. Nasze hasło to demokratyczna, europejska Polska. Ale wy pod brudnym sztandarem „nie cofniemy się przed niczym, by tylko nie odebrano nam władzy” idziecie po trupach. Dosłownie.
Spotykam się z komentarzami typu: „To Lis mógł?” „Na Lisa się nie oburzacie?” Nie, nie mógł. Jego post był nieakceptowalny. Jednak usunął go i przeprosił. Czy politycy i sympatycy PiS kiedykolwiek przeprosili? Czy przeprosił Czarnek, Duda, Kaczyński, Rachoń, Jachimowicz, Jędraszewski…? Może teraz moje słowa także nie będą zbyt kulturalne, trudno, ale ..przeprasza człowiek posiadający choć minimum kultury, zadufany cham będzie natomiast uważał, że wszystko jest w porządku.

Muzeum w Auschwitz odniosło się już do zaistniałej sytuacji.

4 czerwca marsz dla demokracji. Aby Polska była Polską. Nie trzeba lubić Tuska, by tam być.

Tragedia rodzinna, ciężka, beznadziejna choroba kogoś najbliższego boleć potrafi dużo bardziej od własnego nieszczęścia. Wiem to dobrze. Jest w tym bezradność straszna, bezsilność patrzenia na cierpienie kochanej osoby, niemoc ulżenia, pomocy… I najczęściej pomóc wiele nie można, ale jeśli już się coś da, to robi się wszystko co we własnej mocy. Niektórzy tej mocy, tej takiej sprawczej mocy, mają dużo więcej.

Nie, nie uważam, by pani Witek trzymała męża na OIOMIE z powodu oszczędności finansowych. To są dla mnie tak daleko idące wnioski, że wykraczają poza (moją w każdym razie) skalę pojmowania. Choć.. jak najbardziej potrafię zrozumieć, że złość i frustracja nawarstwiająca się całymi latami do tej partii kolesiostwa, nepotyzmu, złodziejstwa i niesamowitej pychy – tworzyć może i takie obrazy. Na OIOMIE jest możliwość podtrzymywania funkcji życiowych przy pomocy respiratora, w hospicjum tego nie ma. Nie wystarczy tu również ZOL (Zakład Opiekuńczo Leczniczy), ponieważ wentylacja mechaniczna w jaką są te placówki wyposażone – nie wystarczy. Taka prawda. Inne możliwości.. nie wiem.

Cóż, OIOM to także jednak nadzieja, a hospicjum jest już kresem drogi. I nie to mnie tak naprawdę tu tak złości, że pani Witek z tej pomocy skorzystała, bo zakładam, że jest to kobieta zrozpaczona tragedią, chwytająca się jak każdy ostatniej drzazgi ratunku, by ratować męża, tylko niesamowicie wkurza mnie cała ta wokół tego otoczka.

„To lekarze decydują o sposobie leczenia, każdego pacjenta traktując indywidualnie” mówi pani Witek.

Taak? I tu przychodzi mi do głowy cały ogrom różnego rodzaju tragedii, gdzie ci lekarze pomocy nie udzielili, nie dlatego, że nie chcieli, tylko.. nie mogli. Nie było miejsca, sprzętu, możliwości.. A rodzina pozostawała ze wszystkim sama, potykając się z systemem i odbijając od pustych ścian. Mogłabym tu coś napisać o moim bracie, którego przypadek odbił się od takiej właśnie ściany braku możliwości.. ale nie, dam spokój…

Pani Witek, wie pani ilu całkowicie spoziomowanych niedołężnych seniorów, osób niepełnosprawnych, leżących, wegetujących, bez własnego oddechu, woli, czy choćby jednej myśli leży tak całymi latami w domach, gdzie wraz z nimi wegetują ich opiekunowie? Medycyna jest tu bezradna, ale mowy też nie ma o „indywidualnym” ich traktowaniu. Twierdzi pani, że nie jest osobą zamożną. Nie, w pani skali, pani nie jest. I nie będę tu przeliczać diet i emerytur, proszę sobie może jedynie uświadomić ile zapomogi dostają opiekunowie osób niepełnosprawnych. I co z tych groszy muszą swoim leżącym i nierokującym w żaden sposób rodzicom, dzieciom, czy dorosłym osobom z niepełnosprawnościami opłacić. Oni na cud nie czekają, bo go nie będzie. I to mnie złości, a nie pani osobista tragedia, nad którą się naprawdę pochylam. Bo brakło tu pokory i odniesienia do realności. Tak, wiem osobista tragedia zawsze przysłania wszystko inne. To bardzo ludzkie. Jednak… Może i pani Witek nikogo o takie, bezprawne działania nie prosiła, tak naprawdę to nie musiała, bo być może szpital złamał wszelkie procedury dla samego nazwiska tej pani. Bo choć nepotyzm był zawsze i wszędzie od kiedy ludzie zaczęli mieć coś więcej niż lepszą od kolegi maczugę z edycji limitowanej, takiej jego skali, z tak wyśrubowaną dozą pychy i… lęku przed konsekwencjami ludzi, którzy nie sprostają oczekiwaniom wobec TAKIEGO nazwiska z TAKIEJ partii, TAKICH koneksji na TAKĄ skalę… nie było chyba od czasu ustroju, który słusznie nam już przeminął, gdy wobec wysoko postawionych towarzyszy, no cóż, chodzono czasem na paluszkach podstawiając serwetkę pod upudrowany zadek, coby się ten zadek nie pobrudził.

Umarła kobieta, dla której miejsca na tym OIOMIE zabrakło. Nie wiedzielibyśmy o całej sprawie długiego pobytu męża pani marszałkini, choć była to tajemnica poliszynela, ale raczej na mikro skalę miasteczka, gdyby córka zmarłej sprawy nie nagłośniła. A przecież mąż pani Witek przebywa na tym OIOMIE od 2020 roku! Na oddziale, gdzie leży się maksymalnie kilka miesięcy, najczęściej tygodni. Czy tamta kobieta umarła dlatego? Lekarze nie wypowiadają się jednoznacznie, tak naprawdę tego nie wiemy. I zapewne nigdy nie dowiemy się niczego medycznie wiarygodnego. Lekarze tak naprawdę nabrali wody w usta. Czy mnie to dziwi? Absolutnie nie. Nie w tym państwie, nie przy tym rządzie.

Rzecznik Naczelnej Izby Lekarskiej, Jakub Kosikowski wystosował jedynie taką popierdół… takie oświadczenie:

„Do Naczelnej Izby Lekarskiej nie wpłynęło dotychczas żadne zawiadomienie o możliwości popełnienia przewinienia zawodowego przez lekarza z tego szpitala, w związku z czym NIL nie dysponuje dodatkowymi informacjami w przedmiotowej sprawie. Jeśli chodzi o relacjonowaną w mediach długość i zasadność pobytu, jest to kwestia proceduralna, która powinna być sprawą do wyjaśnienia między szpitalem a płatnikiem – czyli w tym wypadku NFZ” ..Oczywiście, że nic nie wpłynęło. I na tym zapewne się z tej strony skończy.

OIOM jest miejscem specyficznym, leżała tam kiedyś moja Mama, leżał i potem Ojciec. Krótko. Oboje byli lekarzami, ale znaleźli się tam, nie dlatego, że byli lekarzami, tylko dlatego, że jest to Oddział Intensywnej Opieki Medycznej, który służy ratowaniu życia. Im go nie uratowano, może dlatego, że to ciężka droga zawodowa, ta zawodowa choroba wszystkich lekarzy i pracowników medycznych – przepracowanie, potworna odpowiedzialność, związany z nią stres, obciążenie organizmu poza skalę możliwości, a nie chęć „nachapania się” (jak czesto czytam na temat wielogodzinnych, niekończących się dyżurów) wepchnęła ich w to piekło. Bo OIOM to nadzieja, ale i przedsionek piekła. Kto z niego wyjdzie, wygrywa. A kto nie może tam nawet przebywać, bo miejsca zabrakło, nie ma i tej szansy.

Witek zapowiada wystąpienie na drogę prawną wobec dziennikarzy, którzy ujawnili sytuację zdrowotną jej męża.  Do sytuacji zmarłej kobiety w żadnym ze swoich wpisów i wypowiedzi nie nawiązała.

Życzę pani, z całego serca, by pani mąż wbrew wszelkim złym rokowaniem naprawdę wyzdrowiał. To z czym się pani boryka jest straszne.

Ale życzę również spojrzenia na drugiego człowieka tak po prostu, zwyczajnie, a nie przez pryzmat stanowiska, koneksji i władzy.

Bo pani ból nie jest lepszy od ich bólu. Każdy jest taki sam. 

Do słów tak oburzonego „nagonką” pana Kaczyńskiego na temat tej sprawy; tego Nadpierwszego Najważniejszego Pacjenta Bez Żadnego Trybu przeróżnych medycznych oddziałów, dla którego szpitale kilkukrotnie stawały na głowie.. się nie odniosę. NIC nie napiszę Nie warto.

Wernisaż odbył się 1.12, wystawę Moje małe impresje można oglądać do końca grudnia w Bibliotece Miejskiej w Katowicach Ligocie.  Można też o niej (dziękuję Doroto) przeczytać TUTAJ, na stronie Kokociniec.pl.
A jeśli ktoś chciałby obejrzeć moje zdjęcia w bardziej sprzyjającej, z racji aury, kanapowej atmosferze – zapraszam do mojego portfolio.
Umieszczam tam jedynie wybrane, ulubione fotografie. KLIK

/Dla błądzących – link do portfolio umieszczony jest również na belce (w menu ;)) oraz w panelu bocznym./
Zapraszam.

..No tak, było miło i artystycznie.  A w przygotowaniu post o zupełnie innym zabarwieniu, choć podlany nutką leniwopiórowego sarkazmu. Zapraszam już niedługo.

Niejaki Jacek Kurski chce „przypomnieć Polakom historię” emitując w telewizji propagandowej filmy i programy o stanie wojennym w jego okrągłą 40 rocznicę. 

Panie Kurski, to naprawdę zbędna fatyga. Wspaniale, wciąż się w tym doskonaląc, przypominacie Polakom historię. Przypominacie ją na ulicach podczas protestów kobiet, i pod willą na Żoliborzu, której mieszkaniec pilnowany jest niczym towarzysz z samego szczytu PZPR-owskiej wierchuszki, i w telewizji narodowej, w której programy informacyjne tak bardzo przypominają Dziennik Telewizyjny tamtych czasów, a propaganda cudu gospodarczego kropka w kropkę podobna do wmawianego nam kiedyś „socjalistycznego raju”…

Och, jest tych podobieństw dużo więcej, nie mamy już choćby trójpodziału władzy i niezależnych sądów, a prokurator stanu wojennego został mianowany sędzią Trybunału Konstytucyjnego, skutecznego narzędzia obecnej władzy do zwalczania opozycyjnych fanaberii. I tak dalej i tym nomen omen podobnie.

Clou całego tego a’la peerelowskiego bagna jest jednak w tej chwili to, co dzieje się w przygranicznym pasie. Ale o tym “co się dzieje” naprawdę nie dowiemy się z mediów narodowych i briefingów prasowych rzeczniczki Straży Granicznej. Brak tak naprawdę oficjalnych, prócz tych jedynie słusznych – rządowych, informacji. Teren zamknięto dla “postronnych” ustanawiając tam stan wyjątkowy.. Kontrole, żołnierze, przemoc, czasem śmierć, choć tu znów nie znamy faktycznej skali, prawda?
To taki mikro stan wojenny, choć nie dla całego narodu.

“Stamtąd”, a wybrzmiewa to słowo “stamtąd” jak z innej, całkowicie obcej, strasznej i nieznanej strefy – informacje o tym co się dzieje przychodzą jedynie w krótkich migawkach propagandowej telewizji, lub poprzez ukradkiem zdobywane informacje. Tam ludzie, ci „niewłaściwi” ludzie nie mają tak naprawdę praw, a ich życie zależy od widzimisię człowieka w mundurze.
To już nawet nie jest ten PRL, który pamiętam, to co się dzieje przypominać zaczyna dużo mroczniejszy czas. Skok na głowę w głębokie, czarne wody historii. Czasami dla tak zwanego cywilizowanego człowieka, żyjącego jeszcze (we względnej) demokracji – nie do pojęcia. A przecież takie rzeczy zawsze gdzieś “się dzieją”. Tym razem jednak na naszej polskiej ziemi.

Zatem.. panie Kurski, niczego pan nam nie musi przypominać. Historia zakreśla wokół nas wielkie koło.

Mamy już koncerty i propagandowe akcje MUREM ZA MUNDUREM dla naszych dzielnych chłopców broniących polskich granic. Szkoda, że ta obrona traci zbyt często ludzką twarz. 
Szkoda też, że ci co jej tak przyklaskują lubują się w marzeniach o nauczce dla “lewackich i tęczowych ścierw” na przykład. Pozdrawiam przy okazji hmmm.. baaardzo serdecznie moich współdyskutantów na stronie straży granicznej. : )

Obyśmy my, Polacy,  już nigdy nie znaleźli się w sytuacji ludzi w (przy)granicznych lasach.

(*) Tytuł zaczerpnięty z wydarzenia organizowanego przez KOD Śląskie w Katowicach

Wszystkie te spontaniczne kobiece protesty odbywające się od kilku dni w kraju idą pod znakiem wku*wu, totalnego wku*wu. To jest krzyk zdeterminowanej kobiety, której odebrano prawa człowieka, skazano jednym kiwnięciem palca na cierpienie. Fizyczne i psychiczne.

Jedno słowo od samego początku stało się hasłem przewodnim, słowo, które chyba każdej z nas tłukło się po głowie, znalazło na końcu języka, aż wreszcie zostało wyplute, wywrzeszczane i wyeksponowane na banerach. WYPIE…LAĆ!

WYPIE…LAĆ – ty PiSie, który przepychasz zakaz aborcji, ty  Kościele będący motorem napędowym tego i wy, obrońcy płodów. 
WYPIE…LAĆ! Wy wszyscy, którzy uważacie kobietę za zabawkę waszych politycznych rozgrywek, wy którzy traktujecie kobietę jak inkubator, przedmiot nie mający uczuć. I ty panie Bosak, który wygłaszasz  tekściki o tym, że “jeśli jakieś dziecko umrze w trakcie porodu, czy tuz po … no to po prostu umrze”. Pan ma chyba żonę w ciąży, prawda? Może pana żonie z ordo iuris wszystko jedno, godzi się z losem, albo przyjmuje to co sama uważa, że powinna.. Ale nie my, do cholery! Nie wszystkie kobiety! 

Te protesty pełne są wulgaryzmów. Krzyczą je młodzi i starzy, wykrzykują licealiści i ich nauczyciele, matki i córki…. Bo jest wku*w. Straszna wściekłość i na tę władzę i na Kościół. 

Jednak delikatnym płatkom śniegu z prawicy, choć niestety nie tylko, nie podoba się JAK protestujemy. Słyszymy: 

– Ale, ale.. moje panie, kobietom, tak -KOBIETOM nie przystoi zachowywać się w ten sposób. No jakże tak można? Wulgaryzmy w ustach kobiety, dziewczyny? To nie wypada.
– Ojej, a jak mamy protestować, proszę pana? Może powie pan małej słabej kobietce? Bo cóż byśmy zrobiły bez tych męskich światłych rad, same w wielkim świecie…?

Tak sobie pan myśli,że sufrażystki podchodziły z miłym uśmiechem i prosiły “Szanowny panie Wielki Polityku – dej nam prawo wyborcze, a potem zaprosimy cię na herbatkę”?

Przez setki lat utrzymywano obraz kobiety jako słabej istoty o miałkim rozumku. Miała być miła, grzeczna cicha i posłuszna. Ten wzorzec pokutuje jeszcze po dzień dzisiejszy w niektórych środowiskach.(*) A Kościół katolicki ma w tym swój wielki udział. 

właśnie.. Kościół. Ponieważ protesty, przepraszam – spacery odbywają się pod kościołami w całej Polsce, a w niedzielę nawet i w samych kościołach – pan Gądecki zabrał w tej sprawie głos. „Proszę wszystkich o wyrażanie swoich poglądów w sposób akceptowalny społecznie, z poszanowaniem godności każdego człowieka” 
Pan Gądecki wyraził też smutek, “że „dzisiaj w wielu kościołach, uniemożliwiono osobom wierzącym modlitwę i przemocą odebrano prawo do wyznawania swojej wiary…” 
Szkoda, że zupełnie nie smuciło go odbieranie człowieczeństwa kobietom. 

“To nie Kościół stanowi prawa w naszej Ojczyźnie i to nie biskupi podejmują decyzje o zgodności bądź niezgodności ustaw z Konstytucją RP” prawił ten dostojnik Kościoła. Naprawdę? Szkoda, że pan i pana koledzy, przedstawiciele tej instytucji judzili i parli do całkowitego zakazu aborcji. WY to zrobiliście rękami posłusznych wam polityków spłacających długi wyborcze.
Nie powinniście się dziwić i oburzać, że ludzie w waszą stronę kierują wściekłość. To przecież pan Gądecki “Z wielkim uznaniem” przyjął decyzję TK i “cieszył się z tej epokowej zmiany prawa”. A pan Jędraszewski? “Trudno sobie wyobrazić wspanialszą wiadomość” powiedział ten obrońca pedofili.
Szczerze? Nie interesuje mnie zdanie pana Gądeckiego. W nosie mam jego nawoływanie do „akceptowalnych zachowań”. Hierarchowie – umyliście ręce jak Piłat, wyparliście się swoich działań jak Piotr. Ale.. kto sieje wiatr, zbiera burzę. Nie będzie wam zapomniane. 
A akcje „Wypisz dziecko z religii” i akty apostazji nabierają prędkości. 

Tzw, “obrońcy życia na moje słowa o cierpieniu przyszłych matek mających świadomość urodzenia dziecka skazanego na śmierć, odpowiedzieli: Przynajmniej umrze godnie,  rodzic będzie mógł się pożegnać, ochrzcić i godnie pochować dziecko.” Czy wy siebie słyszycie? To jest nieludzkie, brak mi słów…

Jest pandemia, szczyty zachorowań wspinają się na kolejne wyżyny. Masowe protesty to ich zwiększenie. I mam takie wrażenie nieprzeparte, że dlatego właśnie teraz wzięto się za zakaz aborcji. Ten nierząd przez kilka miesięcy nie zrobił NIC, by przygotować się na pandemiczne tsunami. Myślę, że to odwracanie uwagi od własnej nieudolności, żonglowanie prawami człowieka, by przykryć swoje niedołęstwo. A gdy krzywa zachorowań wystartuje pionowo w górę, to mając krew na własnych rękach – rząd obarczy odpowiedzialnością za ten stan rzeczy protestujące kobiety i opozycję.

Nigdy nie używałam wulgaryzmów na swoim blogu. Teraz wylazł ze mnie, osoby może nie grzecznej i miłej,;) ale powiedzmy kulturalnej, nie używającej w przestrzeni publicznej wulgaryzmów – demon. Gryzłabym i kopała, tych którzy chcą ubezwłasnowolnić moją córkę i całe rzesze młodych kobiet. Cóż, jak powiedziała moja znajoma: “Dama WIE, kiedy JAKICH słów należy użyć”.

Nie jesteśmy miłe, grzeczne ani posłuszne. Jesteśmy zdeterminowane i wku*wione. Granice zostały przekroczone!
Choć nie wiem co będzie dalej..

Protesty trwają w całej Polsce. Tymczasem…
Premier Morawiecki pod płaszczykiem walki z COVID-19 wyprowadza wojsko na ulice.

ZARZĄDZENIE NR 180 PREZESA RADY MINISTRÓW

z dnia 23 października 2020 r.

w sprawie użycia żołnierzy Żandarmerii Wojskowej
do udzielenia pomocy Policji

 
Na podstawie art. 18a ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r. poz. 360, 956 i 1610) zarządza się, co następuje: 

§ 1. W związku z rozprzestrzenianiem się epidemii wywołanej wirusem SARS-CoV-2 i wzrostem zachorowań na terenie kraju na COVID-19 żołnierze Żandarmerii Wojskowej udzielą od dnia 28 października 2020 r. do dnia odwołania stanu epidemii pomocy Policji w zakresie ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. 

§ 2. Zarządzenie wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

Prezes Rady Ministrów: M. Morawiecki 

Coś Wam to przypomina? Może…
Obywatelki i obywatele, nierząd Rzeczpospolitej Polskiej z dniem 28.10.2020 w trosce o życie i zdrowie obywateli wprowadza na terenie całego kraju…

Na koniec – serdecznie dziękuję wszystkim, którzy protestują wraz z kobietami i w obronie kobiet. I wszystkim, którzy w ten czy inny sposób je wspierają. Jak to się skończy, naprawdę nie wiem.
Trzymajcie się kochani. Nie dajcie chorobie i …innym wypadkom.

A tutaj wersja vide-bloga, czyli blog. Zapraszam. 
Link do kanału YT  LENIWYM PIÓREM

Czasu trochę wpadło do kieszeni, bo weekend wreszcie wolny i cichy,
No to napisał mi się taki byle jaki wierszyk, wierszydełko raczej.
Ot rymy w supełki powiązane.

TRZA!
Myślisz – wolne, bo jest ciissssza, makiem zassssiał,
a tymczasem jednak zajęć masz bez liku.
Wolny weekend, więc w fotelu tak byś zasiadł,
lecz nie będziesz tkwić w bezruchu przy klęczniku.

Trza ten obiad…, no i czeka pracy góra,
dudy w miech wywalić musisz, i posprzątać
długopisy jakieś stare w kacze pióra,
co walają się po wszystkich domu kątach.

Trza dżem kupić, do deseru niedzielnego.
Powymiatać trza do czysta pajęczyny,
Trza się wybrać do lokalu wyborczego.
…Więc zajęty masz już weekend z tej przyczyny.

I wierszyk i filmik powstały dzisiaj na tak zwanego chybcika, bo zmęczenie po baardzo intensywnym ostatnim tygodniu daje się we znaki, a i weekend nie okazał się tak bardzo wolnym, jakby się wydawało, że będzie.

A tutaj wersja vide-bloga, czyli blog. Zapraszam. 
Link do kanału YT  LENIWYM PIÓREM

I porównanie rzecz jasna mi się nasunęło. Odlewają się od czterech lat na wszystkich i wszystko co nie prawe i sprawiedliwe. Na te wszystkie „ubeckie wdowy”, „gorszy sort”, „lewactwo”, „tęczową zarazę” „zdradzieckie mordy” i „osobniki animalne” i tak dalej i tym podobnie..  Słucham, oglądam i szlag mnie trafia. Ostatnio wysłuchałam z poświęceniem całego (aż!)  przemówienia Nadprezesa, które wygłaszał swego czasu w Stalowej Woli. Było tam o „wyspie wolności” jaką jest Polska, szczególnie w porównaniu ze zgniłym Zachodem, który to wprawdzie, przyznał, musimy dogonić gospodarczo, ale „gdzie wolność jest w gruncie rzeczy likwidowana”. I o tym że i do Polski ta zgnilizna dotarła, bo są ludzie „którzy chcą odebrać nam naszą kulturę, naszą wolność, nasze prawa” i dlatego jest „ogromnie wdzięczny arcybiskupowi Markowi Jędraszewskiemu za jego słowa”, „bo tej rodziny, normalnej rodziny musimy bronić”.

Taaak  wiadomo „chłopak dziewczyna normalna rodzina”. Takie normalne chłopaki biły i i rzucały petardy w idących w białostockim Marszu Równości. A taka narodowa normalna rodzina – chłopak i dziewczyna przynieśli na lubelski Marsz Równości bombę domowej roboty.

Oni z pewnością wymagają obrony przed zarazkami w kolorach tęczy. Tak, to sarkazm.

Ostatnio był pan Kaczyński niestety w moim rodzinnym mieście i zostawił tam taki kwiatek:

„Nowa polska elita władzy nie pracuje już dla naszych wrogów. A ci, którzy pracują, są napiętnowani i będą piętnowani dalej” – powiedział. 

Nowa polska elita? Pan chyba raczy żartować. Wrogowie? Piętnowanie? Niee, ja tego komentować nie będę, bo komentarza nie wymaga.

Rozdawałam ulotki wyborcze posłanki, której kibicuję. To nie tylko świetna polityczka, ale po prostu dobry, ciepły i uczciwy człowiek. Dużo ludzi reagowało pozytywnie, niektórzy obojętnie. Ale znalazł się wśród nich człowiek, który na widok nazwiska ryknął – „Oni, nigdy. Ich wszystkich trzeba powystrzelać! Tylko PiS!”.

Oczywiście to był tylko jeden człowiek, ale właśnie do takich ludzi przemawia Nadprezes, jego partia i ich kościelni poplecznicy w rodzaju pana Jędraszewskiego. To w takich umysłach ziarno pada na podatny grunt.

Panie K. i panu podobni – mam nadzieję, że gdy się oderwiecie od tego muru, gdzie publicznie i bez żadnej krępacji zanieczyszczacie kogo popadnie, to wdepniecie w te, noo, twarde dowody.

Chyba, że na ostatnim posiedzeniu sejmu w starym jeszcze składzie, które (niebywałe, niepraktykowane i niepokojące!) -odbędzie się już po wyborach 15.10 – zmienicie  Konstytucję, skład TK, lub co tam jeszcze możecie zrobić.

TU świetny, acz niepokojący artykuł na ten temat. Takie political fiction.

Wtedy to nam pozostanie chyba pakować walizki. Albo szczoteczkę do zębów.

Na ostatniej prostej, moment przed ciszą wyborczą wrzucam ostatni wyborczy tekst.

Trzymam kciuki za wszystkich kandydatów z list prodemokratycznych. Ponad politycznymi podziałami, które przecież są, ale nie powinny być teraz najważniejsze. Powodzenia.

#idźNaWybory

Tak! Zarabiają za mało, nie jest to proszę państwa z sufitu wzięta kwota pięciu tysięcy złotych, o której słyszymy w TVPiS. Inni też zarabiają mało, a nie protestują, bo nie chcą lub nie mogą? A czy to oznaczać ma, że nikt nie może?

Tak! Mają „darmowe wycieczki” i „darmowe wyjścia do kin i teatrów”. Kto kiedykolwiek był opiekunem grupy młodzieży na tego rodzaju wypadach, ten wie, jak bardzo relaksacyjna jest taka „darmowa wycieczka” Zapraszamy.

Tak! – Pracują (powiedzmy) 18 godzin tygodniowo – godzin lekcyjnych. A na przerwach spędzają wesoło czas na zabawie z młodzieżą. Oraz jeszcze weselej z rodzicami na zebraniach i konsultacjach. Popołudniami i podczas weekendów relaksują się poprawiając sprawdziany, przygotowując lekcje. No, chyba, że akurat wybierają się na „darmową” wycieczkę”. Mają odpowiedzialny zawód i wyczerpującą psychicznie i fizycznie pracę. Kształtują i wykuwają „przyszłość narodu” w pocie czoła aż iskry ze zdartych gardeł lecą. 

Wciąż słyszą – Nie podoba się, to „na kasę” w Biedronce. Może niech zatem zmienią zawód wszyscy protestujący o godne płace. Pielęgniarki, rezydenci, nauczyciele… Po poradę lekarską chodzić będziemy do Biedronki, a po edukację… Po co komu edukacja, wszak „ciemny lud wszystko kupi”. Nabądź nauczycielu dwie krowy, to akurat te tysiąc złotych dostaniesz. I po co te nerwy, te protesty, te strajki? Krowa mleko przynajmniej daje, pożytek wymierny w litrach przynosi. A nauczyciel? Przecież wiadomo, że skoro protestuje, to stary komuch z niego…

Szkoda dzieci? Tak, szkoda. Ale troska o dzieci jakoś dziwnie obowiązywać ma jedynie nauczycieli, a zupełnie nie dotyczyć rządzących, którzy od grudnia nie zrobili zupełnie nic, by z nauczycielami się dogadać. I nadal niczego nie robią. Pani Zalewska natomiast, twórczyni deformy edukacji  i horrendalnego chaosu w szkołach, pakuje już walizki na wyjazd do Brukseli. A ty Nauczycielu – strajkuj podczas wakacji. Wtedy dzieci nie będą poszkodowane, a ty sobie spokojnie poprotestujesz, nikogo nie denerwując.

https://youtu.be/zh8LrtV07HA

Wielu młodych wykształcił człek

Myśląc – tak przysłużę się światu

Raz był geniusz, raz pusty łeb

Który zdrowo dał do wiwatu.

Nie szczędziłeś swych wątłych sił

przebijając mur własną głową

Licząc ciągle na jakiś cud

I minister mądrą i nową.

Ale wiem już teraz, wszyscy to już wiecie

Jeśli liczyć chcesz na cuda

To na pewno drogi belfrze nie w oświecie.

Tylko obietnice i frazesy tanie

A jak przyjdzie co do czego

Świnia z krową znacznie więcej dziś dostanie

Wciąż wyciskasz z buraków sok

Licząc, że się w nektar przemieni

Zdzierasz gardło, wytężasz wzrok

Myśląc, że wykrzeszesz coś z leni.

Choćbyś starał się, nie wiem jak

Nie unikniesz społecznej nagonki.

Słyszysz – każdy zastąpi cię

Choćby pani z kasy z Biedronki.

Ale wiem już teraz, wszyscy to już wiecie

Jeśli liczyć chcesz na cuda

To na pewno drogi belfrze nie w oświecie.

Pasją się nie najesz, w misję nie ubierzesz

Powołanie cię na pewno

Na wakacje do Chorwacji nie zabierze

Ale wiem już teraz, wszyscy to już wiecie

Jeśli liczyć chcesz na cuda

To na pewno drogi belfrze nie w oświecie.

Tak! Wspieram protest nauczycieli – w trosce o przyszłość edukacji