Rozbawiła mnie pani tą propozycją pójścia do psychologa 😀 o śmietnikowych metaforach nie wspominając. Pani nie widzi niczego złego w swoich wypowiedziach, gratuluję. Bardzo panią ta cenzura ubodła widzę. Powodów rozważać.nie zamierzam. I kończę z panią rozmowę, Kloszardzie.
Miłego dnia.

Przytoczyłam pana Liroya jako wzór skuteczności. Zaczął temat leczniczej marihuany. Poprowadził, doprowadził do końca. Wchodzę do jakichś miejsc w necie bo lubię chodzić po śmietnikach. Czasem ludzie wyrzucają fajne rzeczy a czasem mniej. To że pani czegoś nie rozumie, nie wie , nie widzi nie znaczy ,że tego nie ma. To że ktoś nie jest z mojej bajki nie znaczy ,że odbieram mu jego zasługi. Życie…życie jest jedno. Nikt nie ma prawa go nikomu odbierać. Tutaj miejsca na polemikę nie widzę.
Pani cenzurowanie nie wynika z charakteru moich komentarzy. To ja biorę za nie pełną odpowiedzialność. Prawną, karną itp. Pani cenzurowanie wynika z czegoś zupełnie innego ale o tym może z jakimś psychologiem Pani porozmawia…ja nie czuje się kompetentną.

Droga pani, zachowania cenzorskie wynikają tylko i wyłącznie z charakteru pani komentarzy. I rozpoczęły się, proszę zauważyć, od wiadomego pani komentarza, którego nie zatwierdziłam, bo dotykał bezposrednio mojej Przyjaciółki.
Tak się zastanawiam, skoro tyle pani przykrości sprawia i tyle wywołuje złych emocji prawie każdy mój wpis, to po co pani do mnie zagląda? Nie rozumiem. Ale zapraszam, duże mam pokłady autoironii i poczucie humoru funkcjonuje jak należy. Cierpliwość i pogoda ducha także w formie. Skoro chce pani sobie psuć nerwy zagladając do mnie, to proszę.
Ad rem – pan Liroy nie jest moim idolem, zatem niezbyt dobry to dla mnie przykład. „Niezbywalne prawo do życia”? Którego życia? Bo nie za każdą, proszę pani cenę.
Nie wiem.kiedy niepełnosprawni dyskryminują pelnosprawnych, ale cóż pani prawo pisać ..cokolwiek. Nie zabawne, kuriozalne.
Pani tak bardzo wie jak i co zrobić, może zajmie się pani w takim razie zmianami, ktore są potrzebne? Zapraszam jak najbardziej do współpracy.

Przyzwyczaiłam się, chociaż to głupie z mojej strony, do zachowań cenzorskich jakie Pani prezentuje. Bierze Pani na siebie, mój grzech, jeśli to co piszę w istocie grzechem jest. Skąd wziąć ten milion ludzi ?…Nawet ja bym poszła na taki marsz gdyby był dla dobrego . Postawić trzeba jednak sztandar, który stoi na jakimś fundamencie. Fundamentem tutaj winien być pomysł, przegadany, przemyślany, zaakceptowany. Jest łatwiej bo można go skonsultować bez spotykania się. Trzeba jednak znaleźć do takiego pomysłu kogoś takiego jak Pan Liroy , kto zacznie i skończy. Załatwi. Wynajmie prawników , którzy stworzą ustawę czy co tam potrzebne bo rzecz nie w tym by dać jednym ale by w końcu rozwiązać sprawę całościowo. Moim zdaniem , zrobić z opieki nad niepełnosprawnymi interes a nie gadać o jakiś misjach bo misją najeść się niepodobna. Ważnym też by w tej ustawie były jakieś zasady. Moralne. Niezbywalne prawo do życia . Prawo do opieki. Równouprawnienie. Tak, równouprawnienie bo czasem zdarza się ,że pełnosprawni są dyskryminowani przez niepełnosprawnych . Zabawne ?…

Kloszardzie – nikt od pani nie oczekuje dopasowywania się. Jedynie zwykłej kultury, której w tej pani poprzedniej, nieopublikowanej wypowiedzi zabrakło.
„Zamiast marszy z prawem do mordowania…” – tak sobie myślę, że nie wie pani zupełnie nic o takich marszach, o celach, które kobiety chcą osiągnąć. Prawo do antykoncepcji, równe płace, nie dla przemocy domowej… można by wymieniać, ale po co, skoro pani i tak wie swoje. I tak – prawo do aborcji. Bo lepsza aborcja niż niechciane dziecko na śmietniku.
Marsze w celu sensowniejszego rozłożenia środków – tak, jak najbardziej tak – zgadzam się z panią. Były już protesty, okupowanie sejmu przez matki dzieci niepełnosprawnych. Coś wywalczono, ale pominięto w tym dorosłych upośledzonych. Niestety trudno jest zainteresować ludzi, którzy takich problemów nie mają. Matki dorosłych niepełnosprawnych nie mają sił sterane życiem. Skąd wziąć ten milion ludzi?
Ten komentarz opublikuję, bo nie chodzi o to co się pisze, tylko w jaki sposób. Jeśli pani tego nie rozumie, trudno.

Bez zrzeszenia się. Bez stworzenia ruchu, który zmieni prawo, dobrym ludziom będzie bardzo trudno .Jedna fundacja, dziesięć nawet, niczego całościowo nie zmieni. Pomoże kilku ale wielu zostanie na boku. Jak dotąd.

Podła jestem ja cała. Najprawdopodobniej. Nawet jeśli wiem ,że czyni to mnie wrogiem, nie mam potrzeby dopasowywania się. Mój bilans pozwala mi spokojnie patrzeć w lustro, mimo odmiennego zdania wielu.
Przeczytałam tekst powyżej, Pani Oli.
Zamiast marszy za prawem do mordowania może coś dobrego zrobić. Marsze w celu sensowniejszego rozłożenia środków na opiekę dla potrzebujących. Jeden drobiazg. Nowa pani minister, Zalewska, tak zmieniła ustawę, że placówki niepubliczne nie mogą wystawiać opinii dzieciom o wczesnym wspomaganiu. Budowane przez lata placówki ze świetnymi specjalistami. Konkurencyjne dla państwowych ośrodków oberwały bardzo a szczególnie tam gdzie samorządy maja w dupie dobro dzieci a chcą zarobić na ośrodkach pomocy i je utrzymać. Drobiazg, uzna Pani że bredzę bo co kurwa może wiedzieć a jednak. Pani Ola wspomniała o debilnym podziale pieniędzy.Ośrodek państwowy -krocie-matka-opiekun ochłapy.
Gdyby tak z milion ludzi wyszło by to poprawić. Nie pieprzyć o misjach ale uczciwie podzielić kasę i możliwości. Nieskładnie napisałam ale…myslę ,że tego komentarza też lepiej niech Pani nie publikuje bo ktoś może okazać się mieć inny pogląd na mój pogląd i będzie problem.

Dziękuję 🙂

Dziękuję Bet 🙂