Bardzo Ci Gabuniu dziękuję za ten komentarz.
Pozdrawiam ciepło 🙂

Twój wpis jest świetny, doskonale trafia do człowieka i w całej rozciągłości się z nim zgadzam. Nie jestem matką niepełnosprawnego dziecka, ale sama jestem niepełnosprawna i wiem jakie trudności mieli moi rodzice przy wychowywaniu mnie. O wszystko musieli walczyć, sami starali się pokonywać wszelkie trudności, jakoś nie było przy nich nikogo by ich wspierał, ale gdy trzeba podejmować konkretne decyzje ważące losy matki i jeszcze nienarodzonego dziecka, to wtedy wszyscy mają wiele do powiedzenia i są szalenie mądrzy.
Byłam ostatnio na Klinice ginekologicznej i widziałam pikietujące kobiety z transparentami „Precz z aborcją, matko chroń swoje dziecko” Szczerze powiedziawszy, scyzoryk mi się w kieszeni otwarł i gdyby nie przycupnięty tam nieopodal radiowóz, to myślę, że z pewnością uświadomiłabym owym paniom co to znaczy wolna wola i wybór oraz sumienie 😉 I co tu mówić o naszych „wspaniałych” politykach skoro same kobiety przeczą sobie samym?

Nie wiem co ja bym zrobiła na miejscu matki, która nosi w sobie bardzo chore dzieciątko. jednak uważam, że każdy ma prawo wyboru, bo to on będzie z tym żył i odpowiadał za swoje czyny, nikt inny. Często jest tak, że nie znane nam są przyczyny, położenie, czy sytuacja danej kobiety, więc nie można nikogo potępiać, wszak nigdy nie wiadomo co tak na prawdę nas spotka.

Pozdrawiam serdecznie 🙂

Kloszardzie – zastanawiałam się, czy w ogóle odpowiadać, ale po namyśle doszłam do wniosku, że jednak to zrobię.
Moje teksty takie właśnie są, kpię i ironizuję, wystarczy przeczytać kilka moich wpisów, by to dostrzec. Taki już rys, swoisty charakter ma blog Leniwym Piórem. Tak go prowadzę i tak prowadzić nadal zamierzam nie mając zamiaru obrażać i ranić nikogo.
Zakpiłam, owszem i nadal się pod tym podpisuję. Zakpiłam z ludzi, którzy sami kpią w żywe oczy ze społeczeństwa. Oczywiście mogę używać nazwisk, „stać mnie”. Ale nie chcę, a owe przezwiska nadane im przez społeczeństwo właśnie, nie są ani wulgarne ani obraźliwe. Nie uważam, bym „wystawiała sobie kiepską laurkę”. Wypowiadam tylko swoje zdanie zabarwiając je ironią.
Rozumiem, że panią te określenia oburzają. Ale pojąć nie mogę dlaczego tylko z tego powodu odrzuca pani fakty na temat sytuacji dzieci niepełnosprawnych i ich rodzin. Nie wiem co ma do tego szacunek wobec ludzi, którzy właśnie niepełnosprawnym gotują taki a nie inny los. Nie kpiłam, nie kpię i kpić nie zamierzam z ludzi chorych. Napisała pani „poważne tematy wymagają szacunku”. Nie mam szacunku dla ludzi, którzy robią to co robią wmawiając wszystkim przy pomocy tuby propagandowej, że robią coś zupełnie innego.
Pan Kaczyński steruje z tylnego siedzenia całym rządem nie mając do tego żadnych nadanych mu uprawnień, „bez żadnego trybu” łamiąc prawo.
Pozostali wykonują jego polecenia. Gdzie tu miejsce na szacunek dla nich? Możemy różnić się w ocenie działań rządzących, ale to pozostaje faktem.
Natomiast szacunek wobec bohaterów mojego wpisu został zachowany. Pani miała pewne wyobrażenie o tym JAK powinien wyglądać wpis na ten konkretny temat. Ja mam zupełnie inne.
Nie wiem na jakiej podstawie ocenia pani mój sposób wpisu za „nieuprawniony”?. Co znaczy to słowo – również nie bardzo wiem.
„Na koniec prośba o wsparcie”. Jaka prośba? czy gdzieś w swoim wpisie zawarłam „prośbę o wsparcie”?
Podałam linki do Ośrodka WSPARCIA dla Dorosłych Osób Niepełnosprawnych i Stowarzyszenia Klucz. Proszę czytać ze zrozumieniem.
I do nikogo z żadna prośbą się nie zwracałam, choć absolutnie mam na swoim własnym blogu do tego niezbywalne prawo.
O małostkowości, która powoduje czasem ludźmi tylko dlatego, że coś im się nie podoba, pisać nie będę. Gdyby ktoś przypadkiem kliknął w link do Ośrodka i wpłacił kilka groszy na potrzeby niepełnosprawnych dzieciaków, to chyba byłoby wspaniale, prawda? Prawda?
Jest pani zdegustowana. Trudno.
Czytając pani poprzednie nie tylko zresztą u mnie komentarze, zaczynam odnosić wrażenie, że pani spojrzenie nie wiem czy na cały świat, czy tylko na tę jego część pani nieodpowiadającą jest najeżone kolcami.
To smutne. A wystarczy spojrzeć na życie z odrobiną poczucia humoru.
Wraz z życzeniami Wesołych Świąt przesyłam odrobinę uśmiechu.
Pozdrawiam.

Obawiam się, że mogą. Teraz wszystko już mogą 🙁

A ja Tobie za wsparcie mnie 🙂

Dziękuje Mario za ten komentarz 🙂

Myślę, że akurat kobiet nie powinno się zmuszać do niczego. Powinien to być w takich przypadkach ich własny wybór. Tzw. kompromis aborcyjny, w którym zawarte było prawo do wyboru aborcji w przypadkach uszkodzenia płodu, bądź co bądź egzystował sobie przez ostatnie dziesięciolecia. Dopiero ostatnio zaczęto w nim grzebać.