Mam takie same odczucia…

Propozycję zmian mogę napisać, ale wątpię by się tam przejmował jakąś cywilną osobą, co sobie leniwym piórem pisze 😉

to pisz Aniu, a ja od siebie też bardzo chętnie dorzucę jakiś punkt, kto wie może Twoja ustawa zostałaby uchwalona 🙂

Indianie Kanadyjscy wierzą, że po śmierci przywitają ich wszystkie ich psy zaprzęgowe i odprowadzą w zaświaty, …lub rozszarpią ich dusze. Wszystko zależy od tego jak traktowali swoje psy. Byłoby to sprawiedliwe, prawda?
Też uważam, że takiego oprawcę powinno spotkać to samo, co zrobił swojemu zwierzęciu. Ale to utopia, niech więc choć kary będą surowe, a paragrafy kk o znęcaniu nad zwierzętami przynajmniej przestrzegane.
Pozdrawiam serdecznie Jotko 🙂

Podkulony ogon, niepewny chód, polizanie po ręce. To nie wierność, to uległość i strach. Tak radzi sobie pies, gdy przeciwnik, lub przywódca stada jest silniejszy. Wyobrażam sobie jak bardzo musiał być przerażony ten biedny psiak 🙁
Okazywanie uległości wobec oprawcy obserwujemy również wśród ludzi, w rodzinach patologicznych. Ojciec czy mąż agresywny alkoholik – i osoba całkowicie podporządkowana i zależna od niego.
Pies oczywiście generalnie jest zależny i podporządkowany człowiekowi inaczej nie byłby psem. Ale ma swoje własne mechanizmy radzenia sobie w sytuacjach zagrożenia. „Zobacz, jestem niegroźny, nie krzywdź”. Większość innych, silniejszych osobników jego gatunku odczytuje ten sygnał i odpuszcza, bo tak to działa. Takiego człowieka, jak wspomniany przez Ciebie tylko by to „nakręciło”. :/
A taką piękną dewizę wypowiedział autor „Małego Księcia”: „Stajesz się odpowiedzialny za to co oswoiłeś”…
Pozdrawiam 🙂

Stokrotko – bardzo Ci dziękuję, przelałam na papier emocje i uczucia..
Pozdrawiam z uśmiechem 🙂

Oczywiście. A o obowiązkowym czipowaniu każdego zwierzaka już nie wspominając. Najlepiej przy pierwszym szczepieniu na wściekliznę. Część propozycji zmian, które wypełniają mi głowę napisałam już odpowiadając Hegemonowi
Coś tam się zmienia Ultro. Kiedyś była jakaś zmowa milczenia, ludzie widzieli krzywdę, lecz ani nie wiedzieli gdzie się zwrócić, ani takiego „zwyczaju” nie było. Teraz i nagłaśnia się takie sprawy i uświadamia gdzie szukać pomocy i potępia.. Cos drgnęło, ale do prawdziwej ochrony zwierząt i respektowania paragrafów, które przecież są – daleko.
Pozdrawiam Cie serdecznie 🙂

Hegemonie wyobraź sobie, co byłoby, gdyby nie było odpowiedzialności karnej za rabunki, czy morderstwa? Zresztą widać to na przykładzie czynów, wobec których się pobłaża. „Mała szkodliwość społeczna”, niemrawość w poszukiwaniu i karaniu tak zwanych „kiboli” niszczących mienie publiczne. Poczucie bezkarności zawsze procentuje.
Ale oczywiście, że surowe kary nie wystarczą. Tak jak piszesz – bardzo ważna jest edukacja i brak akceptacji, a ja pójdę dalej – potępienie społeczne czynu.
Gdybym mogła wpływać na projekty ustawy, to zaproponowałabym na przykład:
-Nie więzienie, ale prace społeczne na rzecz miasta/gminy, publiczne z odpowiednim piętnem, że to oto człowiek oprawca zwierząt. Tabliczka, umowny kolor kamizelki etc..
-Wysokie kary pieniężne, które oprawca wpłacałby na najbliższe schronisko/fundację/stowarzyszenie lub docelowo na koszty leczenia, rehabilitacji, utrzymania swojej ofiary.
-Obowiązkowe czipowanie psów, kotów wraz z pierwszym, obowiązkowym przecież, szczepieniem przeciw wściekliźnie. Takie czipowanie i rzecz jasna rejestracja dokonywana przez weta lub gminę ułatwiłaby nie tylko odszukanie zaginionych zwierząt, ale i odszukanie oprawcy. Nie zlikwidowałoby to porzucania zwierząt, ale na pewno zmniejszyło ten haniebny proceder.
…To tylko kilka zmian z wielu, które po głowie mi chodzą. Wiem, że to nie takie proste, ale coś robić trzeba. Ważne jest to, że świadomość społeczna rośnie z roku na rok. Kiedyś gdy ktoś widział nawet karygodne zachowanie sąsiada wobec zwierzęcia – milczał. To się zmienia. Może zbyt wolno, ale idziemy do przodu.
Pozdrawiam 🙂

Sunia wymiziana 🙂 A Ty ode mnie podrap za uszami Twoje dwa psiaki 🙂
Kary powinny być współmierne do czynów. Też chciałabym, by sadyści doświadczyli tego samego co ich ofiary. To niestety nierealne. Ale przynajmniej powinni ponosić faktyczną odpowiedzialność za swoje czyny. I płacić wysokie kary pieniężne, kierowane do pobliskiego schroniska, czy fundacji, albo jeśli skatowany zwierzak żyje – na koszty leczenia, rehabilitacji i żywienia.
O tak, ja napisałabym naprawdę konkretną ustawę o ochronie zwierząt 😉 Szkoda, że nie mogę.
Pozdrawiam serdecznie Gabuniu 🙂